Στρατηγικού βάθους ...συνέχεια

Α. Νταβούτογλου "Το στρατηγικό βάθος μια μεγαλοϊδεατικής παράκρουσης"

Την προπερασμένη Παρασκευή [4/6/2010] στην εκποπμή «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3,τρείς Έλληνες καθηγητές συζήτησαν το νεοεκδοθέν βιβλίο του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος».

Από τη συζήτηση «προέκυψε»ότι το βιβλίο αυτό διακρίνεται από αναλυτικό βάθος, ατράνταχτη επιχειρηματολογία και πολιτικό αισθητήριο πρώτου μεγέθους.

Είναι έτσι τα πράγματα οπότε θα έχουμε να κάνουμε με ένα έργο μεγάλης επιστημονικής και πολιτικής εμβέλειας ή όχι;.Πρώτο ερώτημα.Και ένα δεύτερο: Σε τι αποσκοπεί και τι υποκρύπτει η συγγραφή του;;;;

***

Θα προχωρήσω στην επί της ουσίας ανάλυση του βιβλίου αυτού και δεν θα υπεισέλθω στο διάχυτο φοβικό και ηττοπαθές κλίμα, που επικράτησε στη διάρκεια αυτής της συζήτησης.

Ο καθένας , που αξιώνει μία θέση ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης πρέπει κάθε φορά, που λέει κάτι να αναλογίζεται την ευθύνη του απέναντι στο λαό, που τον γέννησε αντί να ηδονίζεται αυτάρεσκα με τους χρησμούς και τους φραστικούς πομφόλυγες που εκπέμπει.

***

Πρώτη και καίρια παρατήρηση, που πρέπει να γίνει και δεν την έκαναν οι συνομιλητές της προπερασμένης Παρασκευής είναι ότι η συνολική σύλληψη και ο τρόπος προσέγγισης του βιβλίου του Νταβούτογλου δεν είναι ούτε νέα, ούτε πρωτότυπη.Αποτελεί κακέκτυπο του υποδείγματος των γνωστών βιβλίων του Μπρεζινσκυ και του Χαντιγκτον για να αναφερθούμε στα σημαντικότερα.

Δεύτερη παρατήρηση, το βιβλίο του Νταβούτογλου χαρακτηρίζεται από μία άναρχη παρουσίαση σκέψεων και «αποδεικτικού» υλικού και είναι φλύαρο και ανακυκλούμενο. Λίθοι και πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι και η εικόνα ενός σκύλου που κυνηγάει την ουρά του.

Αλλά ας τα παραβλέψουμε αυτά ως «δευτερεύοντα» και ας προχωρήσουμε στα πρωτεύοντα.

Ο Νταβούτογλου διαστρέφει συστηματικά την ιστορία είτε παρερμηνεύοντάς την είτε με ηθελημένες παραλείψεις κρισίμων στοιχείων.

Ότι δεν μας συμφέρει απλά δεν το αναφέρουμε ή το φωτίζουμε μονόπλευρα καλλωπίζοντας την εικόνα του. Η Ιστορία , όμως δεν διορθώνεται με τη χρήση κολλογόνων ουσιών και ψιμυθίων.

Σε δύο κρίσιμα κεφάλαια [2ο και 3ο] μας λέει,μεταξύ άλλων, ο κ. Νταβούτογλου τα εξής ανήκουστα.

- Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αντίθεση με τη Δύση δεν είχε αποικίες, ούτε αποικιοκρατική αντίληψη..

Τι να τις κάνει τις αποικίες όταν είχε σε καθεστώς δουλείας δεκάδες λαούς , που μέσω ενός στυγνού φορολογικού συστήματος τους απομυζούσε μέχρι το κόκκαλο;;;

- Η Οθωμανική Τουρκία είχε μια ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα, που έχει και η σημερινή Τουρκία. Μια κουλτούρα ανοχής, κοσμοπολιτισμού και σύνθεσης σε τρόπο ώστε να υπάρχει ένα υπόβαθρο ισότητας για όλους τους λαούς, που την συνέθεταν….

Ούτε κουβέντα για τη λέξη «ραγιάς» που αφορούσε σε όλους τους μη Οθωμανούς υπηκόους της, κουβέντα για την αδιάκοπη αλυσίδα σφαγών των υποταγμένων πληθυσμών, κουβέντα για το παιδομάζωμα, κουβέντα για το θεάρεστο έργο της «Ένωσης και Πρόοδος» με την εξολόθρευση των Αρμενίων, Ποντίων και των άλλων Ελλήνων, των Ασσυρίων κ.ο.κ, ούτε φυσικά τη σημερινή διά μαχαίρας αντιμετώπιση του κουρδικού και του αλεβικού ζητήματος.

- Οι Οθωμανοί «εγκατέλειψαν» τη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή, το Νότιο Καύκασο και τα Βαλκάνια [μέγα λάθος μας λέει ο Νταβούτογλου]…..

«Εγκατέλειψαν» ή εξεδιώχθησαν;;;[πόσο ,αλήθεια, μας θυμίζει αυτό τον ρεπούσιο «συνωστισμό¨στη Σμύρνη»].Σαν να μην υπήρξαν οι αλεπάλληλες συντριπτικές ήττες των Οθωμανών από τους Ρώσους, η Ελληνική Επανάσταση, το Ναυαρίνο, ο Λώρενς της Αραβίας και ο ξεσηκωμός των Αράβων. Όλα εξαφανίζονται στο «μεγαλείο» του νεοοθωμανικού οράματος…

- Ο Οθωμανικός πολιτισμός , ανεξάρτητα από την όποια συρρίκνωσή της Αυτοκρατορίας δεν είναι μόνον πολιτικός , αλλά ένας ευρύτατος πολιτισμός που γεφυρώνει το χριστιανικό με το μουσουλμανικό, το δυτικοευρωπαικό με το ασιατικό «βάθος»[;;;][τα ερωτηματικά δικά μας]…..

Πρόκειται περί αμάθειας ή περί θράσους;;;;

Ποία είναι στην πραγματικότητα τα αυτόχθονα στοιχεία του οθωμανικού πολιτισμού;;;στις εικαστικές τέχνες, τα γράμματα , τη μουσική, την αρχιτεκτονική κ.ο.κ ;;Στο σύνολό του ο οθωμανικός πολιτισμός είναι επιγονικός, χωρίς να είναι συνθετικός’ αραβικός, περσικός, και ελληνικός ακόμα και χριστιανικές καταβολές με ελάχιστα στοιχεία πρωτοτυπίας συγκροτούν το ετερόκλητο μείγμα, που ο Νταβούτογλου ονομάζει «οθωμανικό πολιτισμό»

***

Οι Οθωμανοί Τούρκοι [Οσμανλήδες] ξεκίνησαν ως ορδή και έγιναν λαός με βίαιους εξισλαμισμούς τεράστιας κλίμακας. Ορθά λοιπόν ο Νταβούτογλου τοποθετεί τη θρησκεία ως παράμετρο εθνικής συνοχής. Όμως δεν μας εξηγεί γιατί αυτή η συνοχή δεν λειτουργεί απέναντι και σε σχέση με τους Κουρδους που είναι μουσουλμάνοι. Πού «μπάζει»εδώ και για ποίους λόγους το νεοοθωμανικό όραμα;;;;

Αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έδωσε ένα υπέρτερο τρόπο διοίκησης και οργάνωσης του κράτους.Αγνοεί λοιπόν ότι οι Σελτζούκοι Τούρκοι πολύ πριν εμφανισθούν οι Οθωμανοί στο προσκήνιο αναγνώριζαν σε όλη τη γραμμή το διοικητικό, πολιτικό και πολιτιστικό προβάδισμα του Βυζαντίου, το οποίο ήθελαν όχι να καθυποτάξουν , αλλά να υποκαταστήσουν;;

Σεβάστηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία τις ξένες θρησκείες, βασικά τον Εβραισμό και τον Χριστιανισμό. Ναι , διότι αν δεν το έκανε θα είχε να αντιμετωπίσει μία συνεχή επαναστατική διέγερση των αλλοθρήσκων πληθυσμών.Όμως από το άλλο μέρος αποκεφάλισε μεθοδικά τις όποιες πολιτικές ηγεσίες των κατακτημένων λαών, ακόμη και εκείνες που επρόσκειντο στο «τουρκικόν σαρίκιον»[παράδειγμα ο Νοταράς και οι συν αυτώ].

Χρησιμοποίησε χριστιανούς- κυρίως Έλληνες- η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανωτάτους αξιωματούχους της Πύλης με κορυφαίο παράδειγμα τους Μεγαλους Δραγουμάνους[Υπουργούς Εξωτερικών].Ναι , αλλά αυτοί ακολουθούσαν σε όλη τη γραμμή πλεύσης τις εντολές του Σουλτάνου και λόγω θρησκείας , μορφώσεως και γλώσσας [ελληνικής , που ήταν η lingua franca-κοινή γλώσσα- της Αυτοκρατορίας] είχαν την καλλίτερη δυνατή πρόσβαση και ικανότητα χειρισμού προς τους δυτικούς και τους Ρώσους. Το περίφημο «χωνευτήρι λαών και πολιτισμών του κ. Νταβούτογλου ήταν, επομένως, από κάθε άποψη επίπλαστο και ψευδεπίγραφο.

***

Το όραμα Νταβούτογλου χρησιμοποιώντας αυτά τα ανύπαρκτα δεδομένα βάσης είναι να ανασυσταθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως μία ανατολική πολυεπίπεδη υπερδύναμη , που στηριγμένη στο πολιτικο-στρατιωτικό της βάρος και την οικονομικο-βιομηχανική της ισχύ θα επιτύχει «ειρηνικά» με μια σειρά από «διεισδύσεις» να γίνει

πρώτον, ο βασικός συντελεστής των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, την Πρόσω Ασία και τα Βαλκάνια,

δεύτερον, ο κύριος παράγων , που θα γαληνεύσει και θα καθοδηγήσει τους Άραβες και θα βάλει το Ισραήλ στη θέση του,

τρίτον, ο μεγάλος γεφυροποιός μεταξύ του ΝΑΤΟ και των Δυτικών από το ένα μέρος και των παραδοσιακών αντιπάλων τους [Συρία, Ιράν και όλου του κατά τον Μπους, «άξονα του κακού»],

τέταρτον, η δύναμη εκείνη που στηριγμένη στις οθωμανικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, της επαναστατικές δυνάμεις της Τσετσενίας και τη «βελούδινη» Γεωργία θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση του ρωσικού επεκτατισμού,

πέμπτον, η μεγάλη εκείνη χώρα από την οποία υποχρεωτικά θα περνάνε οι κύριοι αγωγοί ανεφοδιασμού της Ευρώπης με ενεργειακά καύσιμα [πετρέλαιο, φυσικό αέριο]

***

Η λογική του βιβλίου του Νταβούτογλου έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη του «Ο Αγών μου ‘ του Χίτλερ. Αρκεί στη θέση του «πανγερμανισμός» να μπει η λέξη «παντουρκισμός», στη θέση της «άριας φυλής» η θέση «τουρκική φυλή» στη θέση του «ζωτικού , γερμανικού, χώρου», το «ευρύτερος οθωμανικός χώρος».Με μία διαφορά θα μπορούσε να πεί κάποιος «καλόπιστος»: Ο Νταβούτογλου θέλει την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος να γίνει με «διεισδύσεις» και χρησιμοποίηση των τουρκικών πυρήνων, που έχει αφήσει πίσω της η παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, όχι διά των όπλων.

Οι πυρήνες αυτοί ως εφαλτήρια μιάς νέας εξόρμησης, που θα υπονομεύσουν εκ των έσω τα όσα δημιούργησαν οι ρώσικες επελάσεις, οι βαλκανικοί πόλεμοι, οι συνθήκες τύπου Σεβρων και Λωζάνης.Οι τουρκικοί μειονοτικοί πληθυσμοί, επομένως ως «πέμπτη φάλαγγα» που πολλά μας θυμίζει από την αλήστου μνήμης χιτλερική Γερμανία.

Όμως και αν ο τρόπος αυτός δεν αποδώσει υπάρχει πάντοτε η δύναμη των όπλων μας υπενθυμίζει ο κ. Νταβούτογλου, που δεν πρέπει να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε. Εναντίον ποιών και με ποίο στόχο; Η απάντηση δίνεται έμμεσα: τα μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος είναι η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο και η ΚΥΠΡΟΣ. Όπερ έδει δειξαι….

Και μόνον γι αυτόν τον σαφή υπαινιγμό ο Νταβούτογλου δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτός στην Ελλάδα.Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καραγκιοζοπαίχτες της πολιτικής στη χώρα μας , που πέραν των πολιτικά ηλίθιων και άκαιρων επιλογών τους αναφορικά με την Τουρκία δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον τουρκικό πήλινο γίγαντα «έκτη υπερδύναμη» στον κόσμο και άλλες αρλούμπες.

Μήπως όμως είναι η Τουρκία πράγματι τόσο ισχυρή όσο θέλει να μας την εμφανίσει ο κ. Νταβούογλου; Αντί απαντήσεως παραπέμπουμε στα όσα έγραψε με τίτλο «Μαθηματα από την Αρμενία» στον Φιλελεύθερο Λευκωσίας ο Μιχάλης Ιγνατίου στις 11/4/2010, που αποκαλύπτουν όχι μόνον τις αντιφατικότητες , αλλά και τη σαθρότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Επίσης όσα είπε ο Σ.Καλεντερίδης στην προαναφερθείσα εκπομπή της ΕΤ3 : Επιχειρείται εκτόνωση της ενδημούσας και σε βάθος εσωτερικής πολιτικής κρίσης με εξωτερικές μεγαλοστομίες και λεονταρισμούς , από τις κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τα ασυνάρτητα περι νεοοθωμανικού οράματος του κ Νταβουλογλου.

***

Τι πετυχαίνει ο Νταβούτογλου εκτός του να εκφοβίσει ορισμένους , ούτως ή άλλως περιδεείς Έλληνες πολιτικούς και διανοουμένους…

Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 14/5/2010 υπάρχει ένα δημοσίευμα με τίτλο «Κριτική εκ των έσω στο δόγμα Νταβούτογλου», που αναφέρεται στη σχιζοφρένεια, την αλαζονεία και την αναποτελεσματικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από ΤΟΥΡΚΟΥΣ πανεπιστημιακούς και καθηγητές πολιτικής επιστήμης.

«Τα εκατό ταξίδια στο εξωτερικό του Νταβούτογλου ως υπουργού οι πενήντα επισκέψεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων στην Άγκυρα επικρίνονται δριμύτατα ως αδιεξοδική πορεία , που δεν οδηγεί πουθενά»αναφέρει το δημοσίευμα, Πουθενα εκτός από την επίταση των εντάσεων και των αντιπαλοτήτων θα προσθέταμε εμείς.

Ο ίδιος ο πολιτικός της πράξης αναιρεί και διαψεύδει τον «θεωρητικό» Νταβούτογλου, που ισχυρίζεται ότι η προσέγγιση στο παγκόσμιο και ιδιαίτερα στο μεσανατολικό πολιτικό γίγνεσθαι και τα Βαλκάνια, δεν είναι συγκρουσιακή όπως εκείνη του Χαντιγκτον, αλλά ομαλοποιητική και ειρηνική..

***

Από το άλλο μέρος είναι προφανές ότι η δεινή εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με μεγαλοιδεατικούς παροξυσμούς και φαντασιακές ονειρώξεις τύπου Νταβούτογλου.

Από το Ντιαρμπακιρ και κάτω ένας λαός είκοσι εκατομμυρίων, οι Κούρδοι, αξιώνουν δυναμικά τα δικαιώματά τους ενώ η διασταση μεταξύ κεμαλιστών και ισλαμιστών έχει πάρει σαφέστατα εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα .

Η Ελλάδα , επομένως κινδυνεύει από την Τουρκία μόνο στο βαθμό και διότι υπάρχουν στη χώρα μας αγοραίοι χρεοκόποι και μειοδότες, αλλά και ηττοπαθείς και περιδεείς , που μας οδήγησαν στη Μαδρίτη, το Ελσίνκι και τα ΙΜΙΑ. Ακατανόμαστοι , που ευαγγελίζονται «λύση» των Ελληνοτουρκικών διαφορών –όχι μόνον της υφαλοκρηπίδας , αλλα και του εναερίου χώρου- με προσφυγή στο «ουδέτερο» δικαστήριο της Χάγης. Ακατανόμαστοι που μεθόδευσαν συστηματικα την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας με προσφυγή στο ΔΝΤ.Αυτοί τελικά συνθέτουν μία πολύ μεγαλύτερη απειλη από εκείνη της Τουρκίας , γεγονός που , ευτυχώς, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός.-



Καθηγητού Βασίλη Φίλια, πρώην Πρύτανη Παντείου Πανεπιστημίου.


Αθήνα 08 Ιουνίου 2010

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» Της 13Ης Ιουνίου 2010, σελ. 8]

Από το Αντίβαρο



Σχόλιο

Συνεχίζω την προσπάθεια αντιπαράθεσης ουσιαστικών απόψεως και κριτικής πάνω στα Ελληνοτουρκικά και συγκεκριμένα στην υποδοχή που συνάντησε η μετάφραση του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου για το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας.
Στόχος μου είναι η κατανόηση και η τοποθέτηση των πραγμάτων στις πραγματικές τους διαστάσεις , χωρίς φοβίες και λιβανίσματα αλλά και χωρίς λεονταρισμούς και άκριτη απόρριψη. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η Βίβλος της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Ερντογάν και σε αυτήν την πολιτική και τις επιδιώξεις τους είμαστε εμπόδιο.
Δεν πρέπει να αφήσουμε τον οποιοδήποτε θαυμασμό για το πιθανό επιστημονικό και οραματικό διαμέτρημα του Νταβούτογλου, σε αντίθεση με την εγχώρια φτώχεια, να μας οδηγήσει σε ραγιαδισμό και απαισιοδοξία , αλλά σε αφύπνιση και ανάσχεση της πολιτικής της Τουρκίας, ορθώνοντας το δικό μας όραμα και τον στρατηγικό μας σχεδιασμό.
Από την άλλη είναι λάθος να απορρίψουμε άνευ μελέτης, χαρακτηρίζοντας ως απλούς μεγαλοϊδεατισμούς τις θεωρίες Νταβούτογλου . Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αντιληφθούμε πως πρόκειται για υπαρκτή πολιτική που ασκείται από την Τουρκία, άσχετα αν μας αρέσει ή όχι και να προσπαθήσουμε έτσι να κερδίσουμε πόντους στο παιχνίδι , ποντάροντας στις αδυναμίες της στρατηγικής τους , καταδεικνύοντας και εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες που αναμφίβολα εγκυμονούν τέτοια μεγαλεπήβολα και δύσκολα στο χειρισμό τους σχέδια.
Αυτά δεν γίνονται με εξωτερική πολιτική χωρίς βάθος , ότι όνομα και να έχει αυτό. Δεν είναι δυνατό η εξωτερική μας πολιτική να είναι εκκρεμές, έρμαιο στα χέρια κάθε μαθητευόμενου μάγου ΥΠΕΞ ή Πρωθυπουργού . Η εξωτερική πολιτική δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάζει μετά από κάθε αλλάγή κυβέρνησης ή υπουργού.

Read more...

Στρατηγικό βάθος αλλά για ποιους ;

Κυκλοφόρησε πρόσφατα στα Ελληνικά το βιβλίο του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου με τίτλο : ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ - Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ (εκδόσεις «Ποιότητα», μτφρ. Νικ. Ραπτόπουλου, σελίδες 845).

Πρόκειται για ένα βιβλίο θεωρητικά πασίγνωστο στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ , το οποίο αποτελεί στην ουσία ολόκληρη την θεωρητική σκέψη του Αχμέτ Νταβούτογλου σχετικά με την θέση της Τουρκίας και τον ρόλο της στο παγκόσμιο στερέωμα. Ο νυν υπουργός εξωτερικών είναι ένας παγκοσμίου φήμης καθηγητής και θεωρητικός των διεθνών σχέσεων και της στρατηγικής. Είχε και την τύχη να κληθεί όλα αυτά τα πιστεύω του να τα εφαρμόσει και στην πράξη αφού ο Ερντογάν του ανέθεσε το τιμόνι του υπουργείου εξωτερικών από το 2003.
Για το συγκεκριμένο βιβλίο και τον συγγραφέα του έχει αναφερθεί προ πολλού ο sir Βασίλης Μαρκεζίνης , ο οποίος προειδοποίησε καιρό πριν ότι δεν έχουμε στο τιμόνι της εξωτερικής μας πολιτικής άτομα τα οποία να διαθέτουν όραμα και στρατηγική για το ρόλο της χώρας μας και γιαυτό αντιμετωπίζουμε κίνδυνο.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δώσει το στίγμα του πολύ καιρό πριν με την διδακτορική του διατριβή. Εναλλακτικά πρότυπα: O αντίκτυπος των ισλαμικών και των δυτικών κοσμοαντιλήψεων στην πολιτική θεωρία» (διαθέσιμη στα αγγλικά από το 1994) , η οποία και αυτή περιέργως είχε διαφύγει της προσοχής των δικών μας Think tank και παροικούντων το υπουργείο εξωτερικών.

Το βιβλίο το υποδέχτηκαν στη Ελλάδα με ανάμεικτα συναισθήματα και κριτικές . Η πρώτη κριτική που έγινε ευρέως γνωστή ήταν αυτή του κ. Γιανναρά στην Καθημερινή.
Η κριτική και οι θέσεις αυτές επικρίθηκαν ,από διάφορα Blog.
Ο Γιανναράς κατηγορήθηκε για τουρκολαγνεία και τουρκουμνολογία. Κατά την άποψή μου οι συγκεκριμένες κριτικές ήταν ίσως λίγο εκτός στόχου. Ενώ το θέμα μας θα έπρεπε να είναι οι απόψεις του Νταβούτογλου , το θέμα μας έγιναν οι απόψεις του Γιανναρά .Κατηγόρησαν τον Γιανναρά ότι εξυμνεί το όραμα των Νέο Οθωμανών και διέφυγε της προσοχής το ίδιο το όραμα. Το θέμα μας-κατά την γνώμη μου- δεν είναι αν κάποιοι αισθάνονται γοητευμένοι από την μεγαλοπρέπεια και το εύρος του Νεο -Οθωμανικού ονείρου και το αν θα ήθελαν και εμείς να είχαμε παρόμοια όνειρα , αλλά τα σημεία που αυτό το όνειρο μας επηρεάζει και μας βλάπτει.

Σε αντιδιαστολή ο κ. Παναγιώτης Ήφαιστος στο Αντίβαρο , αναλύει τα σημεία που θεωρεί πως υπεραπλούστευσε και αγνόησε ο κ. Γιανναράς και προτείνει έναν τρόπο ανάγνωσης του βιβλίου . Επίσης επικεντρώνει στα λάθη των σχεδιαστών την εξωτερικής πολιτικής μας και το πως απέτυχαν να αντιληφθούν ΄και να ερμηνεύσουν την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.
Για μένα αποτελεί μια νηφάλια προσέγγιση και κριτική πάνω στο βιβλίο.
Θεωρώ επίσης πως οι απόψεις του Βασίλη Μαρκεζίνη για το συγκεκριμένο βιβλίο σχεδόν ένα χρόνο πριν έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και προσφέρονται για μια καλύτερη κατανόηση.
Επίσης θεωρώ πως όλοι όσοι ασχολούνται με τα εθνικά θέματα (ακόμα και εμείς οι ερασιτέχνες) θα πρέπει να μελετήσουν στο βαθμό που τους επιτρέπει ο χρόνος και το υπόβαθρό τους , το συγκεκριμένο βιβλίο.
Μας προσφέρεται μια σπάνια ευκαιρία .
Πόσες φορές ο βασικός αντίπαλος σου ανοίγει τα χαρτιά τους και σου λέει τι σκέφτεται και ποιος είναι ο στόχος του ;
Μην περιμένετε όμως εύκολες απαντήσεις και τυφλοσούρτες .
Στο σκάκι όλα τα κομμάτια είναι ορατά , παρόλα αυτά εκεί χωράει η μεγαλύτερη μπλόφα και εξαπάτηση.

Read more...

Γιατί άραγε μισούμε το Ισραήλ ή αλλιώς τι κράτος θέλουμε αλήθεια ;

Σε αυτήν την ανάρτηση ίσως φανώ λίγο δυσάρεστος τέτοιες στιγμές και ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη από όσους θιχτούν.

Αυτές τις μέρες αναβίωσε μια πολεμική κατά του Ισραήλ με αφορμή την επίθεση των Ισραηλινών ειδικών δυνάμεων εναντίον της νηοπομπής που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη λωρίδα της Γάζας.
Το Ισραήλ από την μεριά του κάνει λόγο για τρομοκράτες , για αλήτες και για απειλές κατά του κράτους τους , λες και τα πλοία μετέφεραν βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου ή ατομικά όπλα. Είναι τουλαχιστον αστείο να προσπαθεί το Ισραήλ να μας πείσει ότι αυτοί που τα έβαλαν με όλο τον αραβικό κόσμο (και τον τσάκισαν) στον πόλεμο των Έξι ημερών , φοβήθηκαν στ΄αλήθεια ένα τσούρμο ακτιβιστές .
Η όλη ιστορία πάει βαθύτερα και έχει να κάνει με το παιχνίδι κυριαρχίας στην Μέση Ανατολή και την προσπάθεια του Ερντογάν (όχι της Τουρκίας των στρατηγών) να εμφανιστεί ως δυναμικός εκπρόσωπος του ισλαμισμού και να υποκαταστήσει τον ρόλο που έπαιζε ως τώρα το Ιράν .Αλήθεια δεν σας φαίνεται παράξενο Τούρκοι να πρωτοστατούν σε ανθρωπιστικές αποστολές τέτοιου είδους;
Από πότε έπιασε τους πασάδες της Άγκυρας τέτοια ψυχοπονιά;
Μην μου πείτε ότι η πρωτοβουλία προέρχεται από τον απλό ευαισθητοποιημένο τούρκικο λαό ;
Η ουσία είναι ότι ο Ερντογάν και ο Νταβούτογλου ψυχολόγησαν τέλεια την κατάσταση. Ήξεραν ότι οι Ισραηλινοί δεν υπήρχε περίπτωση να ανεχθούν τέτοια ενέργεια και θα αντιδρούσαν σίγουρα σκληρά .Η ισραηλινή αντίδραση είχε συμβολικό και όχι ουσιαστικό λόγο .Για ακόμα μια φορά δήλωσαν " Don't fuck with us " .Το θέμα είναι ότι σε αυτήν την συγκυρία όλοι στράφηκαν εναντίον τους και ο Ταγίπ με τον Αχμέτ βγήκαν κερδισμένοι .Η Άγκυρα αναβάθμισε τον διεθνή της ρόλο και δηλώνει φωναχτά το δικαίωμά της να μιλά εξ' ονόματι των μουσουλμάνων την Μέσης Ανατολή. Βάλτε στην εξίσωση και την συμφωνία με την Βραζιλία για το ουράνιο του Ιράν με την οποία δεν δίστασε να τα βάλει με ΗΠΑ και Ρωσία και έχετε μια ωραία εικόνα.Βέβαια πιθανόν να έβαλε μεγάλη μπουκιά στο στόμα , αλλά τουλάχιστον "παίζει" γερά .
Εμείς ;
Εμείς εφόσον συμμετείχαν Έλληνες στην νηοπομπή αρχίσαμε αμέσως τα διαβήματα και διακόψαμε την προγραμματισμένη Ελληνο-Ισραηλινή άσκηση και ολόκληρο το μέλλον της συνεργασίας μας τίθεται εν αμφιβόλω .Αυτό ήταν κάτι που ήθελαν επίσης οι γείτονες μας.
Το Ελληνικό ΥΠΕΞ παρακολουθεί αμήχανα και δεν μπορεί να εκτιμήσει την κατάσταση και νομίζει πως το όλο θέμα δεν μας αφορά καθόλου και χαίρεται που έχουμε την ουρά μας απέξω (νομίζουμε).Με λίγα λόγια είμαστε κομπάρσοι για άλλη μια φορά. Αν είναι δυνατόν Τούρκοι να πρωτοστατούν σε αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα και εμείς να σερνόμαστε σαν χαϊβάνια στο όνομα μιας αμφίβολης διεθνιστικής αλληλεγγύης , σε ένα πραγματικά δίκαιο θέμα , όπως είναι η πραγματικά απάνθρωπη πολιτική του Ισραήλ. Ποια ήταν η άποψη του ΥΠΕΞ για αυτό το ευάσθητο θ΄λεμα προτού να ξεκινήσει η νηοπομπή ;
Είχαμε εκπονήσει σχέδια δράσης και αντίδρασης ή περιμέναμε στ΄αλήθεια ότι οι Ισραηλινοί θα συνόδευαν την νηοπομπή στο λιμάνι της Γάζας και θα την έραιναν με λουλούδια ;
Αλήθεια περιμέναμε έστω και κάτι ;
Το όλο θέμα θυμίζει αρχάριο σκακιστή που παίζει με γκραν μετρ . Ο αρχάριος σκέφτεται μόνο την επόμενη κίνηση ενώ ο άλλος αναλύει 10 κινήσεις μπροστά.
Το όλο θέμα έχει δυο διαστάσεις .
Μια ανθρωπιστική -ηθική και μια γεωστρατηγική -πολιτική.
Η πρώτη σαν άτομα μας ενδιαφέρει πολύ , σαν έθνος όμως ΚΑΘΟΛΟΥ. Τα έθνη δεν έχουν ηθική , η μόνη πυξίδα τους πρέπει είναι το εθνικό τους συμφέρον .Απλά ενδύονται τον μανδύα της ηθικής όταν τους συμφέρει. Η ηθική είναι για τα μεμονωμένα άτομα δεν έχει θέση στην εξωτερική πολιτική.
Δεν μου λέτε αλήθεια παρόλο που μπορεί να σας φανεί ανάλγητο , αν την εποχή που έπρεπε είχαμε επιδείξει ως έθνος ένα μόνο κλάσμα από την πυγμή του Ισραήλ θα είχαμε άραγε τέτοιο πρόβλημα με Αλβανο - Αφρικανο -Πακιστανο - Αφγανούς λαθρομετανάστες ;
Δεν νομίζω και μην με πείτε ρατσιστή επειδή θέλω να ζω σε ευνομούμενη χώρα. Μας ενοχλεί όλους πάρα πολύ που διάφοροι πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί καταπατούν τον νόμο όπως θέλουν και μας κοροϊδεύουν εν ψυχρώ. Γιατί δεν μας ενοχλεί το ίδιο όταν διάφοροι μπαινοβγαίνουν στα σύνορά μας γράφοντας μας επίσης στα παλιά τους τα παπούτσια ;
Προφανώς και δεν είμαι υπέρ του θανάτου αμάχων , αλλά δεν είμαι και υπέρ του "μπάτε σκύλοι αλέστε" . Το θέμα είναι να έχεις τέτοια "μαγκιά" σαν κράτος που αφενός να μην εκχωρείς κυριαρχικά σου δικαιώματα και αφετέρου να μην δίνεις κατά το δυνατό λαβές για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Δυστυχώς το Ισραήλ έχει χάσει από καιρό την έξωθεν καλή μαρτυρία , αλλά όμως δεν του κουνιέται κανένας. Εμείς έχουμε και με το παραπάνω έξωθεν καλές μαρτυρίες αλλά είμαστε οι πουτάνες της Μεσογείου. Το κακό δεν είναι μόνο ότι είμαστε πουτάνες , αλλά και το ότι δεν ξέρουμε με ποιον μας συμφέρει να πηδιόμαστε κάθε φορά.
Προφανώς θα είναι επιλογή μας και γουστάρουμε γιαυτό και συνεχίζουμε και επικροτούμε τους πολιτικούς μας ξαναψηφίζοντας τους , αλλά δεν θέλω να ακούω και παράπονα απο πάνω.

Read more...

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ - ΜΕΡΟΣ Β'

Γράφω μια συνεχεια στην προηγούμενη ανάρτηση για να αποσαφηνίσω κάποια πραγματα και ταυτόχρονα να απαντησω και σε ένα εύστοχο σχόλιο του Πάτερ Παναγιώτη.
Το σχόλιο του έχει ως εξής :

"Εύστοχη η ανάλυσή σου. Απλά δεν κατάλαβα: σε έναν κόσμο που πρέπει η πολιτική να είναι σκληρή και αδέσμευτη από συναισθηματικούς δεσμούς, για ποιο λόγο είναι καλύτερη η συμμαχία με την πολιτική των Ρώσων και όχι με των Αμερικάνων; Οι Ρώσοι είναι λιγότερο ιμπεριαλιστές από το θείο Σαμ;"

Όχι πάτερ. Μάλιστα πιστεύω πως τώρα είναι χειρότεροι ιμπεριαλιστές και καπιταλιστές από τους Αμερικανούς. Αυτό που θεωρώ είναι πως δεν πρέπει να κρατάμε όλα τα αυγά μας σε ένα καλάθι. Είδες πως οι Τούρκοι παίζουν ταυτόχρονα και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία και κάθε φορά ακολουθούν την καλύτερη για την χώρα τους διαδρομή;Εμείς δυστυχώς δεν μπορούμε να παίξουμε έτσι .Όχι γιατί είμαστε αδύναμη ή μικρή χώρα , αλλά γιατί δεν έχουμε εξωτερική πολιτική με βάθος, έμπνευση και όραμα.Θέλει κότσια και ισχυρή διπλωματία για να "χορέψεις" μαζί με ΗΠΑ και Ρωσία .Οπότε όλες οι προσπάθειές μας να το παίξουμε σε δυο ταμπλό είναι καταδικασμένες και στο τέλος χάνουμε από παντού.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση η Τουρκία είναι κερδισμένη ούτως ή άλλως, απλά αρκετά περισσότερο με τον Ναμπούκο , αφού κιόλας αποδυναμώνει εμάς (με ένα σμπάρο αρκετά τρυγόνια). Εμείς μόνο με τον South Stream κερδίζουμε κάτι. Αν δε δεν γίνει ούτε ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη , τότε μιλάμε πλέον για Βατερλό.Θα έχουμε εξυπηρετήσει τα σχέδια των Αμερικάνων για να ανακόψουν την Ρώσικη επιρροή , αλλά εμείς δεν θα έχουμε πάρει τίποτα. Ούτε καν μια δέσμευση για Κύπρο ή Σκόπια , αν πεις πως αποφασίσαμε να θυσιάσουμε τον έναν τομέα για να κερδίσουμε κάπου αλλού.
Δεν βλέπετε τι γίνεται με το Ελσίνκι κλπ. και με το θέμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Ενώ οι Τούρκοι ενώ θα έπρεπε να είναι στριμωγμένοι και να είναι υποχωρητικοί απέναντι σε εμάς και την Κύπρο , αντίθετα είναι πάντα από πάνω . Καταφέραμε ακόμα και εκεί να στριμωχτούμε στον τοίχο.
Δηλαδή την Ντόρα και τον Γιωργάκη μάλλον ούτε για το πιο απλό γύφτικο παζάρι δεν μπορούμε να τους εμπιστευτούμε.Είναι γερά δεμένοι στο Αμερικάνικο άρμα , τόσο που πιστεύω πως παραβλέπουν τα εθνικά συμφέροντα.
Εξάλλου και οι δύο δεν είναι παρά προϊόντα του Ελληνικού πολιτικού νεποτισμού.Ποτέ δεν κάταλαβα γιατί σώνει και καλά επειδή ο πατέρας ή ο παππούς ήταν άξιοι , θα είναι a-priori άξιοι και οι απόγονοι και γιαυτό πρέπει να μας κυβερνήσουν με το στανιό. Προφανώς θα ισχύει η ευγονική αλλά Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ . Αυτοί οι άνθρωποι μάλλον κληρονομούν το γονίδιο της ικανότητας , σε εμάς τους υπόλοιπους Έλληνες μάλλον υπερισχύει το γονίδιο της αποβλάκωσης.
Θυμάστε που σε μια παλαιότερη ανάρτηση μου είχα γράψει για την αξιοκρατία που εφαρμόζει ο Ερντογάν και τον φοβερό υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας , τον Αχμέτ Νταβούτογλου ;
Λοιπόν κάνω μια πρόβλεψη και μακάρι να βγω ψεύτης .Πιστέψτε με θέλω πάρα πολύ να βγω ψεύτης και κοντόφθαλμος.
Θεωρώ ότι ο Νταβούτογλου , αν τον κρατήσουν στο τιμόνι του υπουργείου Εξωτερικών τους και αν συνεχιστεί η δική μας Νιρβάνα , θα μας κάνει ανάλογη ζημιά με αυτήν που μας έκανε ο Κεμάλ Ατατούρκ την δεκαετία του 1920.

Read more...

ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ

Είναι κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση παλαιότερα όταν διδασκόμασταν ιστορία κατά την σχολική μας εκπαίδευση.Βέβαια το πόσοι από εμάς έμαθαν πραγματικά ιστορία είναι άλλο πράγμα βέβαια. Αυτήν η έννοια που λέτε είχε να κάνει με τα συστήματα διακυβέρνησης και ονομαζόταν "φωτισμένη δεσποτεία" και εννοεί να επιλέγονται για να κυβερνήσουν άνθρωποι οι οποίοι είναι οι πλέον κατάλληλοι λόγω ήθους μόρφωση και εκπαίδευσης .Η συγκέντρωση αυτών των χαρακτηριστικών στο πρόσωπό τους είναι αυτό που εξασφαλίζει υποτίθεται ότι θα κάνουν το καλύτερο για όλους.Αυτό μου άρεσε πάρα πολύ από τότε , αλλά μου άφηνε μια απορία. Πώς στην ευχή θα τους ξεχωρίζαμε τους πραγματικά "φωτισμένους" και μέσω ποιων μηχανισμών θα επιτρεπόταν σε αυτούς να αναλάβουν τις καίριες ηγετικές θέσεις?
Θεωρητικά η μορφή διακυβέρνησης που έχουμε σήμερα , αυτήν της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (sic) , θα μπορούσε υπό όρους να λειτουργήσει έτσι . Προϋποθέτει υψηλό επίπεδο μόρφωσης και εκπαίδευσής από τους ενεργούς πολίτες έτσι ώστε να μπορούν από τους ομοίους τους να ξεχωρίσουν τους κατάλληλους για το έργο της διακυβέρνησης .
Στην σύγχρονη Ελλάδα και αυτό έχει τις ρίζες του πίσω στα πρώτα της Ελληνικής Επανάστασης του '21 , μόνο αυτό δεν γίνεται.Η πελατειακή σχέση των ψηφοφόρων με τους πολιτικούς αποτελεί βασικό θρεπτικό υπόστρωμα για την διαφθορά και υπονομεύει την οποιαδήποτε προσπάθεια και επιλογή που βασίζεται σε καθαρά αξιοκρατικά κριτήρια.
Έτσι με αυτό τον γνώμονα του "δούναι και λαβείν" γίνεται η επιλογή προσώπων για κάθε θέση και επίπεδο , από την καθαρίστρια μέχρι τον υπουργό Εξωτερικών.
Παλιότερα προσπαθώντας να ερμηνεύσω αυτό το φαινόμενο είχα σχεδόν πειστεί ότι έφταιγε η βαριά κληρονομιά της Τουρκοκρατίας , η οποία μας αλλοτρίωσε βαθιά και μας ενστάλαξε τον ραγιαδισμό και το ρουσφέτι στην καθημερινότητα μας. Αυτά τα χαρακτηριστικά πίστευα διαχέονταν σε κάθε επίπεδο του δημόσιου βίου και αντανακλούσαν στην γενικότερη πορεία μας ως λαού στην σύγχρονη πάντα ιστορία.
Έτσι πορευτήκαμε θεωρώντας υποχρέωση μας να είμαστε υποτελείς, δεμένοι στο άρμα κάποιου ισχυρού , σταθερά ανίκανοι να χαράξουμε την δικιά μας πολιτική και να αφήσουμε το στίγμα μας στην ευρύτερη περιοχή , με κυβερνήτες ανθρώπους ικανούς μόνο στο ρουσφετολογικό αλισβερίσι και δεξιοτέχνες της αδράνειας.
Αυτήν η όποια προσκόλληση δεν μας βοήθησε και πολύ μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο. Η προσκόλληση στο άρμα της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θεωρώ ότι μας έχει αφήσει και ιδιαίτερα κερδισμένους . Αρκεί να σκεφτούμε μόνο την Μικρασιατική Καταστροφή και την Κύπρο και την σημερινή κατάσταση που είμαστε με την πλάτη στον τοίχο στο Αιγαίο .
Αν λάβουμε υπόψη και το γεγονός ότι οι διανοούμενοι μας που έπρεπε να αποτελέσουν μια πυξίδα μέσα στις θύελλες , αφυπνίζοντας τον λαό, ήταν παθολογικά προσκολλημένοι στην κομμουνιστική ιδεολογία , πιο τυφλοί από τους τυφλούς , ανίκανοι να δουν το πραγματικό πρόσωπο της τότε Σοβιετικής Ένωσης , κάνοντας αντίδραση για την αντίδραση , τότε συμπληρώνεται η εικόνα.
Το θέμα είναι ότι εμείς ως υποτακτικοί των ΗΠΑ επιτρέψαμε να μπει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ με τα ίδια δικαιώματα αν και δεν είχε συνεισφέρει τίποτα στον Β' Παγκόσμιο.Αντίθετα η Τουρκία έπαιξε έξυπνα το χαρτί του επικείμενου Ψυχρού Πολέμου και κατάφερε τα όσα κατάφερε. Το τί καταφέραμε εμείς είναι προφανές σήμερα. Με μια χαρακτηριστική ασυνέχεια και ασυνέπεια στην εξωτερική μας πολιτική με απουσία οράματος και πρωτότυπης σκέψης , καταλήξαμε να είμαστε οι παρίες του ΝΑΤΟ , ο πιο αδύναμος κρίκος , που είμαστε γνωστοί για την δειλία , την υποχωρητικότητα και την μεμψιμοιρία μας. Βέβαια ένας προσεκτικός αναλυτής θα καταλάβαινε ότι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε και αλλιώς αφού την εξωτερική πολιτική την αντιλαμβανόμασταν πάντα με όρους εσωτερικής κατανάλωσης και κομματικής αντιπαράθεσης. Η σημερινή ασταθής εποχή μετά την κατάρρευση τη Σοβιετικής Ένωσης απαιτεί επανασχεδιασμό , σοβαρότητα και τόλμη , στοιχεία τα οποία θεωρώ ότι λείπουν από εμάς.
Αντίθετα η Τουρκία έχει καταφέρει να αναπροσαρμόσει την πολιτική της , επαναπροσδιορίζοντας στόχους και συμμαχίες , αντιλαμβανόμενη ότι η αυστηρή προσκόλληση της στις ΗΠΑ δεν είναι πλέον επωφελής για αυτήν, δεδομένης και της αντιπαράθεσης με τον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτά οφείλονται στην ανάληψη του Υπουργείου Εξωτερικών από έναν γνωστό Πανεπιστημιακό και Θεωρητικό του λεγόμενου Στρατηγικού Βάθους της Τουρκίας . Σε αυτόν οφείλεται όλη αυτήν η εμπνευσμένη πολιτική της γείτονος τα τελευταία χρόνια, σχετικά με τους ενεργειακούς αγωγούς, την Ρωσία , τις σχέσεις με το Ισραήλ , τις αραβικές χώρες , τον Καύκασο , που έχει μετατρέψει την Τουρκία σε περιφερειακή δύναμη και κάνοντας τον Ομπάμα να την επισκεφτεί άρον - άρον μόλις ανέλαβε Πρόεδρος.Χρειάστηκε ιδιαίτερη τόλμη για όλα αυτά δεδομένου ότι συνεπαγόταν και ρήξη με τις αρχές του "κεμαλικού δόγματος", ένα πράγμα σχεδόν ιερό στην Τουρκία , επειδή κατάλαβε ορθώς ότι αυτό αν και εξυπηρέτησε τόσα χρόνια τον σκοπό του , στην σύγχρονη πλέον εποχή την οδηγεί σε εσωστρέφεια.
Ο ίδιος υπουργός μάλιστα είναι οπαδός την αξιοκρατίας θεωρώντας -και εφαρμόζοντας- ότι την Τουρκία θα πρέπει να την εκπροσωπούν οι ποιο άξιοι ανάμεσα στους άξιους.
Αλήθεια ποιος δικός μας πρωθυπουργός έδωσε ποτέ σημασία σε άξιους πνευματικούς ανθρώπους με πρωτότυπη σκέψη και χρησιμοποιώντας τους για το όφελος της χώρας ;Που να τον αφήσουν οι πελατειακές σχέσεις και τα εσωκομματικά γραμμάτια. Ο Ταγίπ Ερντογάν όμως δεν έχει αυτά τα κολλήματα . Ξέρει ότι σε εθνικά θέματα δεν χωράν ρουσφέτια και γραμμάτια και χάρες , γιαυτό και έβαλε τον Αχμέτ Νταβούτογλου Υπουργό Εξωτερικών.
Εμείς τι κάνουμε; Καταλήξαμε να παίρνουμε μαθήματα διπλωματίας ,γεωπολιτικής αξιοκρατίας και φωτισμένης δεσποτείας από τους πασάδες της Υψηλής Πύλης . Ντροπή μας .


Υ.Γ. Αν θέλετε να ενημερωθείτε αναλυτικά, εμπεριστατωμένα και νηφάλια , για τα παραπάνω πράγματα διαβάστε κάποιες από τις αναλύσεις του Βασίλη Μαρκεζίνη , ενός εξαίρετου επιστήμονα και πνευματικού ανθρώπου ,τις απόψεις του οποίου παρακλουθώ εδω και κάμποσα χρόνια.Κάντε κλικ εδώ και εδώ .
Με αφορμή τις δικές του σκέψεις οδηγήθηκα σε αυτους τους προβληματισμούς.
Διαβάζοντας κανείς τις "αιρετικές" και ρηξικέλευθες απόψεις του , καταλαβαίνει κανείς γιατί δεν τον αξιοποιούν οι πολιτικοί μας αρχηγοί.Θέλει αρχ.....ια για να τολμήσει κανείς να κάνει εμπνευσμένη πολιτική και να αγνοήσει τις εσωτερικές και τις υπερατλαντικές σειρήνες.

Read more...