Αυτοβιογραφία....

Η επιθυμία μου είναι όχι να μιλήσω για τον εαυτό μου, αλλά να ιχνηλατήσω την εποχή, τον θόρυβο και το φύτρωμα του καιρού. Η μνήμη μου είναι εχθρική σε κάθε τι προσωπικό. Αν εξαρτώταν από μένα, θα έκανα μόνο γκριμάτσες με την ανάμνηση του παρελθόντος. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους Τολστόι και τους Αξάκοφ, όλους αυτούς τους εγγονούς Μπαγκρόφ, τους συνεπαρμένους με τα οικογενειακά αρχεία και τα επικά τους οικειακά απομνημονεύματα. Επαναλαβάνω: η μνήμη μου δεν είναι αγαπητική μα εχθρική, και εργάζεται όχι για να αναπαράγει το παρελθόν αλλά για να το απομακρύνει. Ένας raznochinets [1] δεν χρειάζεται μνήμη -- του αρκεί να μιλήσει για τα βιβλία που διάβασε, και η βιογραφία του τέλειωσε. Εκεί που για τις ευτυχισμένες γενιές το έπος μιλά με εξάμετρα και χρονικά, εγώ έχω μόνο το σημάδι της ρήξης, και ανάμεσα σε μένα και την εποχή απλώνεται ένα χαντάκι, μια τάφρος, γεμάτη από θορυβώδη χρόνο, στο μέρος όπου θα πρεπε να βρίσκονται η οικογένεια κι οι αναμνήσεις της οικογένειας.  Τι ήθελε να πει η οικογένειά μου; Δεν ξέρω. Γεννήθηκε με τη γλώσσα δεμένη -- αλλά παρ' όλα αυτά υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να είχε πει. Πάνω απ' το κεφάλι μου και πάνω απ΄το κεφάλι πολλών συγχρόνων μου κρέμεται ένας εκ γενετής γλωσσοδέτης. Δεν μας έμαθαν να μιλάμε αλλά να συλλαβίζουμε -- μόνο ακούγοντας τον θόρυβο της εποχής καθώς φουσκώνει και καθώς ασπρίζει από τον αφρό στο δρόμο αποκτήσαμε γλώσσα.

Μια επανάσταση είναι η ίδια ζωή και θάνατος και έτσι δεν αντέχει τη βαρετή φλυαρία περί ζωής και θανάτου παρουσία της. Το λαρύγγι της έχει ξεραθεί απ' τη δίψα, αλλά δεν θα δεχόταν ούτε στάλα από ξένα χέρια. Η φύση --η επανάσταση-- είναι μια αιώνια δίψα, ένα φλόγισμα (ίσως ζηλεύει τις εποχές εκείνες όπου η δίψα έσβηνε με ήσυχο και οικείο τρόπο μεταβαίνοντας απλώς στον τόπο όπου ξεδίψαγαν τα πρόβατα. Αυτή η αγωνιώδης προαίσθηση είναι χαρακτηριστική της επανάστασης· αυτός ο τρόμος απέναντι στο ενδεχόμενο να πάρεις οτιδήποτε από τα χέρια άλλων. Δεν τολμά, φοβάται να πλησιάσει τις πηγές της ύπαρξης).

Αλλά τι έκαναν ποτέ αυτές "οι πηγές της ύπαρξης" για την επανάσταση; Πολύ αδιάφορη ήταν η ροή των καλοσχηματισμένων τους κυμάτων! Έρρεαν για τον εαυτό τους μόνο, για τον εαυτό τους ενωνόντουσαν για να σχηματίσουν ρεύματα, για τον εαυτό τους κόχλαζαν και αναπηδούσαν! ("Για μένα, για μένα, για μένα", λέει η επανάσταση. "Μόνη σου, μόνη σου, μόνη σου", απαντά ο κόσμος).

Osip Mandelstam, "Kommisarzhevskaya", στο  The Noise of Time: Selected Prose.

[1] raznočinec: Διανοούμενος που δεν σχετίζεται με καμμία από τις κύριες κοινωνικές τάξεις, δηλαδή την αριστοκρατία, τους κληρικούς, τους εμπόρους, κλπ.

 

Από το Radical Desire

Read more...

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Τις τελευταίες μέρες υπάρχουν πάμπολλες απεργιακές κινητοποιήσεις , με πορείες διαδηλώσεις αποκλεισμούς κλπ.Θα μου πείτε και πότε δεν είχαμε ,αλλά οι σημερινές συνθήκες και η υπάρχουσα κατάσταση είναι κάτι διαφορετικό και δεν νομίζω να διαφωνεί κανένας μαζί μου . Υπάρχει μια έντονη φιλολογία και ενασχόληση σχετικά με τις κινητοποιήσεις των ναυτεργατών στα λιμάνια της χώρας, με τις γνωστές καταστάσεις που περιγράφονται γλαφυρότατα από τα ΜΜΕ . Έχουμε αποκλεισμούς , ακυρώσεις δρομολογίων , μάχη για το cabotage με επεισόδια τύπου ΖΕΝΙΘ και δεν συμμαζεύεται. Μέσα σε όλα αυτά οι αναπόφευκτες εντάσεις μεταξύ των διάφορων κοινωνικών ομάδων και ο χορός καλά κρατεί.
Από πάνω έχουμε το ισοπεδωτικό ασφαλιστικό και εργασιακό νομοσχέδιο , το οποίο έρχεται να βάλει ακόμα ένα κρίκο στην αλυσίδα που πάνε να μας φορέσουν τρόικα και εγχώριοι Κουϊσλινγκ.
Όλοι είναι εναντίον των μέτρων με εξαίρεση τον γνωστό άγνωστο που πρόσφερε και τον μισθό του στον ΓΑΠ για την Ελλάδα .Όλοι είναι σε απόγνωση ενόψει του κατήφορου στον οποίο οδηγούν η καλπάζουσα ανεργία και η ύφεση. Αυτήν η απόγνωση πέρα από τα διάφορα gallop αποτυπώνεται στην αγοραστική και οικονομική συμπεριφορά μας αλλά και ζωντανά στα πρόσωπα και στις κινήσεις μας. Η γνωστή επωδός ότι τώρα είναι η ώρα για ευκαιρίες και για νέα μεγαλεία , ενθουσιάζει μόνο τους "λύκους" οι οποίοι ως γνωστόν είναι οι μόνοι που χαίρονται στην αντάρα.
Παρόλα αυτά οι περισσότεροι είναι διστακτικοί και φοβισμένοι στο να αρχίσουν να διεκδικούν τα κεκτημένα και να αντισταθούν στην επερχόμενη λαίλαπα. Θες γιατί δεν θεωρούν ότι θα αλλάξει κάτι , θες γιατί μπολιάστηκαν σε αυτό τον διαρκή κοινωνικό μιθριδατισμό όπου λίγο λίγο μας ξεψαχνίζουν με μαεστρία για να μην το πάρουμε χαμπάρι .Αλλά ούτε και αυτό πλέον ισχύει γιατί το τελευταίο εξάμηνο παίρνουμε ισχυρές δόσεις και έπαψε το σφάξιμο με το βαμβάκι. Βέβαια οι κυβερνώντες πετάνε και κανένα ψίχουλο,σύμφωνα με την τακτική του μαστιγίου και του καρότου, για να τηρήσουν τα προσχήματα , αλλά και αυτό ισχνό.
Από την άλλη η νέα κοινωνία που γαλουχούμαστε τα τελευταία χρόνια έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της τον ακραίο ατομικισμό, έτσι μπορεί ο καθένας να νομίζει (εσφαλμένα) ότι αυτός θα την σκαπουλάρει και οι άλλοι ας κόψουν το σβέρκο τους , με λίγα λόγια "ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν".
Ίσως και να μην πιάσαμε ακόμα την "κρίσιμη μάζα" , προκειμένου να εκραγεί ο κοινωνικός αγώνας. Ίσως ακόμα να έχουμε πάρα πολλά (ατομικά) για να χάσουμε προκειμένου να τα ρισκάρουμε σε μια πάλη με το θηρίο .
Πάντως όλοι σχεδόν συμφωνούν στο ότι χρειάζεται αγώνας και πάλη .
Κάποιος αγώνας και κάποια πάλη, από κάποιους.Έτσι απροσδιόριστα και γενικά.
Οι περισσότεροι είναι υπέρ των απεργιών , αλλά οι ίδιοι έχουν οικογενειακές ανάγκες και δεν τους παίρνει βέβαια να χάσουν το μεροκάματο , λες και οι άλλοι που απεργούν δεν έχουν παιδιά αλλά κουνέλια.
Όλοι βλέπουν με συμπάθεια τους απολυμένους αλλά δεν θέλουν και να τους δυσκολέψουν την μετακίνηση με τις πορείες τους. Όλα κι όλα !
Όλοι συμπαθούν τους ναυτεργάτες που τους εκμεταλλεύονται οι εφοπλιστές , αλλά δεν θέλουν να χάσουν και το τριήμερο στη Μύκονο ή να βγούνε εκτός προγράμματος όπως προκαλεί οργή το γεγονός της ταλαιπωρίας ατόμων που έχουν πραγματικά ανάγκη να μετακινηθούν.
Πολλοί ίσως να συμπαθούν τους αγρότες και να απολαμβάνουν τα αγροτικά προϊόντα (αν βέβαια είναι και πάμφθηνα ακόμα καλύτερα) , αλλά όταν κάνουν κανένα μπλόκο , όλοι αρχίζουν τα πυρά.
Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά παραδείγματα περιπτώσεων όπου οι αγώνες για διεκδικήσεις και δικαιώματα κάποιων προκαλούν ζημιά και απαλλοτριώνουν τα δικαιώματα κάποιων άλλων.
Δεν είναι όμως ο σκοπός αυτής της ανάρτησης . Σκοπός της είναι θέσω κάποια ερωτήματα σχετικά με το τίμημα των αγώνων. Το τίμημα που θα πληρώσει ή που είναι διατεθειμένος να πληρώσει ο καθένας μας και όλοι μαζί.
Μην έχετε αυταπάτες , όλα αυτά τα δικαιώματα που έχουμε ( ή που είχαμε για πιο σωστά) έχουν πληρωθεί με αίμα αγώνες και πείνα από κάποιους άλλους παλαιότερα. Μην νομίζετε εσείς ότι οι τράπεζες ή το κεφάλαιο του 1900 ήταν φιλεύσπλαχνο ενώ το σημερινό είναι ανάλγητο . Αυτά που έδωσε τότε , τα έδωσε επειδή φοβήθηκε και θορυβήθηκε από τους αγώνες κάποιων απελπισμένων και ταλαίπωρων.
Έτσι λοιπόν εσύ που δεν κάνεις καμιά απεργία ή δεν συμμετέχεις σε καμία δραστηριότητα διαμαρτυρίας , μην περιμένεις ξαφνικά να σου δώσουν 16 μισθούς, επειδή κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα και τους φώτισε.
Εσύ που (ξανα)ψηφίζεις και (ξανά) εκλέγεις τα λαμόγια που μας έφεραν εδώ, μην περιμένεις σύνταξη αξιοπρεπή και αυτή ακόμα όχι πριν τα 65.
Εσύ που είσαι νέος και αράζεις στην καφετέρια και στα net cafe μην περιμένεις και να πάρεις πάνω από 500 ευρώ, αν βέβαια βρεις δουλειά και φυσικά ανασφάλιστος.
Πως γίνεται ρε παιδιά να φτιάξουμε ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αυγά ;
Είναι δυνατόν να γίνουν αγώνες χωρίς να χάσουμε μεροκάματα , χωρίς να χάσουμε την άνεση και την βολή μας ή ίσως και ακόμα περισσότερα ;
Για σκεφτείτε λίγο εσείς όλοι που διαμαρτύρεστε κάθε φορά που βλέπετε μια διαδήλωση και δυσανασχετείτε και καταπίνετε αμάσητα τα παραμύθια των ΜΜΕ περί ανάσχεσης της ανάκαμψης και περί επιζήμιων κινητοποιήσεων.
Πιστεύετε π.χ. αλήθεια εσείς ότι ο τουρισμός θα διαλυθεί επειδή ακυρώθηκαν τα δρομολόγια μερικών ημερών ή επειδή δεν άραξε ένα πλοίο ή επειδή δεν υπάρχουν τραμ και λεωφορεία ;
Ή ότι θα πάει πίσω το κράτος επειδή απεργούν οι δημόσιοι υπάλληλοι ;
Ή ότι στραγγαλίζεται η ανάπτυξη επειδή κλείνουν προσωρινά κάποιοι δρόμοι ;
Ή αν το θέλετε και έτσι , ακόμα και αν γινόταν όλα αυτά , πως είναι δυνατόν να διεκδικήσεις κάτι χωρίς απώλειες ;
Είναι δυνατόν να συγκινηθούν απλά από το δράμα σου ;
Φανταστείτε τους Έλληνες που ξεσηκώθηκαν το 1821 ή αυτούς που ανέβηκαν στο βουνό στην κατοχή πόσα είχαν να χάσουν .
Μάλλον κάτι παραπάνω ε ;
Για σκεφτείτε το λίγο.
Εκτός και αν πιστεύετε ότι κάποιοι άλλοι θα τρέξουν για σας και θα κερδίσουν τα πάντα , χωρίς να ανοίξει μύτη και χωρίς να θιγεί το κουκούλι της ευδαιμονίας σας στο ελάχιστο.
Οπότε λοιπόν ή αγωνιστείτε ή μην παραπονιέστε όταν σας βάζουν στο κρεβάτι του Προκρούστη.
Οι ρητορικές οι λεονταρισμοί και οι ψευτοπαληκαριές καφενείου δεν έχουν θέση πλέον.
Δεν πέφτουν οι κυβερνήσεις και οι δικτατορίες με κουβέντες εκ του ασφαλούς και δεν γίνεται να μην θιγεί τίποτα και κανένας.
Αν το αντιλαμβανόμαστε αυτό έχει καλώς , αλλιώς ας αποδεχτούμε την μοίρα μας διαβάζοντας στα κυριακάτικα ένθετα για το lifestyle του Πατίτσα και για το μ......ί της Χάϊδως ενώ ψάχνουμε προσφορές 3 σε 1 στο Carrefour.


Υ.Γ. Σε όποιον βιαστεί να με κρίνει ως συνοδοιπόρο του ΚΚΕ και των λοιπών ρευμάτων του , ας ρίξει πρώτα μια καλή ματιά στις αναρτήσεις μου.
Επειδή οι ταμπέλες είναι εύκολες , ιδίως όταν είναι δύσκολο να δουλέψει ο εγκέφαλος.

Read more...

Μικρή καθημερινή αντίσταση , ή αλλιώς η τέχνη του εφικτού

Η αντίσταση ξεκινάει μέσα από μικρές πράξεις του καθενός. Μην περιμένετε υψηλές ρητορείες ,μεγάλους σεισμούς και Αρμαγεδώνες.
Αυτά δεν είναι εύκολα πάντα και απαιτούν πολλές φορές ταυτόχρονα την εύνοια της κοινωνικής, χρονικής και ιστορικής συγκυρίας. Δεν γίνεται έτσι στο άψε σβήσε κάθε δεκαετία μια γαλλική ή μια Οκτωβριανή επανάσταση .

Ας μιλήσουμε όμως για το εφικτό.

Ο καθένας ας δώσει τις μικρές του μάχες ενάντια στην διαφθορά, την αλητεία, την εκμετάλλευση , την πελατειακή νοοτροπία , το ρουσφέτι και τον ωχαδερφισμό από το πόστο του και στο βαθμό που μπορεί.
Μην ξεχνάτε όλοι αυτοί έχουν αξία και δύναμη επάνω μας όσο τους πιστευουμε και τους έχουμε "θεοποιημένους" στο βάθρο τους. Οι κοινωνικές και πολιτικές δεισιδαιμονίες , όμοια με τις θρησκευτικές, έχουν επιρροή μόνο στους απαίδευτους και τους αφελείς.

Ορίστε ένα παράδειγμα αντίστασης ενός μεμονωμένου ατόμου :

Διαβάστε εδώ από τον Τειρεσία.

Θα μου πείτε ότι κάτι έγινε . Αν το κάνει ένας δεν έγινε τίποτα , αν το κάνουν χίλιοι είναι κάτι σημαντικό και αν το κάνουν όμως δέκα χιλιαδες αλλάζουν πάρα πολλά.

Αν ξεκινήσει η αφύπνιση και ο αγώνας μας από τα μικρά , θα φτάσουμε και στα μεγάλα.

Read more...

Αλήθεια , υπάρχουν πολίτες χωρίς εργασία ;

Από το blog της Κατερίνας

Στη χώρα μας σήμερα, υπάρχουν πρόσωπα, πολλά πρόσωπα που κάνουν ξεχωριστά τους ατομικούς λογαριασμούς τους με την κρίση. Και όχι τόσο με όρους απώλειας ...αξίας, ...πατρίδας, ...πολιτικής αλλά με όρους ζωής, επιβίωσης, ταυτότητας και κοινωνικού ρόλου.

Γι' αυτούς ξανάγινε κεντρικό, το μεγάλο ζήτημα του εικοστού αιώνα, το ζήτημα της εργασίας... Την έχασαν, τη χάνουν ή δεν κατορθώνουν καν να τη βρουν για πρώτη φορά.


Και ανακαλύπτουν ότι είτε χωρίς εργασία, είτε με τον φίδι του φόβου της απώλειας της, είτε με την απελπισία της μη ευρεση της, χάνουν το δικαιωμα να καλυψουν, να ικανοποιησουν πρωταρχικές αναγκες τους. Και χωρίς εργασία, και με όσα αυτό συνεπάγεται, χάνεται και κάθε ενδιαφερον για δημοσιο λόγο, για συλλογικές υποθέσεις, για δίκιο και για άδικο, για την πολιτική, για την δημοκρατία, για την χωρα και την ...πατρίδα. Όλα αυτά μετατρεπονται σε ανουσιες φλυαριες,σε πραγματα απλά ...άνευ ουσίας. Το μόνο που μπορεί να αντικαταστησει την αξιοπρεπεια που τοςυ αρπάζουν ειναι η οργή και η απελπισία. Κάποιοι την λένε και απογνωση. Χωρίς την εργασία αυτά τα πρόσωπα αισθάνονται ότι είναι πρώην πολίτες.


Ενα παλιό και γνωστό δοκίμιο του Καμυ, που στην εποχή του έγινε αντικείμενο μιας βιαιοτατης πολεμικής έγραφε ότι «ο εξεγερμένος άνθρωπος με το να λέει όχι, επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός συνόρου, ενός απαράδεκτα παραβιασμένου ορίου, και επομένως διατυπώνει αιχμηρά μια αξιολογική κρίση, που είναι ταυτόχρονα για αυτόν το πάν και το τίποτα, αλλά στο όνομα της αξίζει σε κάθε περίπτωση τον κόπο να διακινδυνεύσει».


Η λέξη «εξέγερση» ξανάρχισε να κυκλοφορεί ακολουθώντας τα γεγονότα.

Συνηθως την εξεγερση την οριζουμε σε αντιπαραβολή με την επανασταση. Υποτίθεται ότι η εξέγερση είναι ανεξέλεγκτη, τυφλή και απροετοίμαστη, ενώ η επανάσταση είναι συνειδητή, ξέρει πού και πώς θέλει να φτάσει, ξέρει ακόμα και να διασώζει την εξέγερση, μετατρέποντάς την σε ένα στάδιο της πορείας της.


Η εξέγερση από την άλλη, είναι ...παράκαιρη. Η δική της μέρα έρχεται τυχαία, από μια σπίθα που έπεσε πάνω σε ένα λάστιχο αυτοκινητου ή έτσι... φυσικά, σαν ένας σεισμός... Η εξέγερση δεν χρειάζεται καμιά δικαιολόγηση. Ξαφνικά ...απορρίπτεις την απάτη. Όταν σου αρπάζουν το ψωμί απο το τραπεζι, όταν σε βάζουν στο σκοτεινό τουνελ του φοβου, όταν τσαλαπατανε την αξιοπρεπεια σου...είσαι απλά μια σπιθα αποσταση.

Η οικονομική κρίση απειλεί να γίνει κρίση νομιμότητας, έλλειμμα ισότητας, πρόβλημα δημοκρατίας. Ποτέ άλλοτε το συναίσθημα αποκλεισμού των ηττημένων δεν ήταν τόσο ισχυρό. Μπαίνει σε κρίση η ίδια η αρχή των δικαιωμάτων του πολίτη, η σχέση με το κράτος, η σχέση ανάμεσα σε ελευθερία και εξουσία. Και κανεις Χατζιαβάτης, δεν είναι ικανός να το διαχειριστεί.


Ο καιρός των επαναστάσεων έχει περάσει. Η ίδια η λέξη «επανάσταση» έχει τόσο ουδετεροποιηθεί, ώστε μπορούμε να τη χρησιμοποιούμε σε καθωσπρέπει συζητήσεις, σαν απλό συνώνυμο μιας αλλαγής. Μπορούμε ακόμα και να λέμε «μια αληθινή πολιτιστική επανάσταση» και να αναφερόμαστε ας πουμε στον τρόπο με τον οποίο... έχουν κρεμάσει τους ζωγραφικούς πίνακες στους τοίχους μιας έκθεσης. Ή ακόμα χειροτερα να μιλάμε για την ...επανασταση στην καρτοκινητή τηλεφωνία.


Η Ελλαδα νικησε την πρόκληση του εικοστού αιώνα, και τωρα κινδυνεύει να χάσει τα πάντα μπροστά στο μοναδικό ερώτημα που μετράει για τους αποκλεισμένους. Ποια είναι, τελικά, η αποτελεσματικότητα της δημοκρατίας, η ικανότητά της να δώσει απάντηση, το όριο της ευαισθησίας της; Πόση νέα φτώχεια μπορούμε να αντέξουμε μέσα στη χωρα μας, αφού για δεκαετίες βλέπαμε στις τηλεοράσεις μας τη φτώχεια των άλλων; Ποια πολιτική μπορεί να παράγει η δημοκρατία; Και ποια δημοκρατία τελικά αφορά τους...πρώην πολίτες;

Read more...