Η Ανατολή και η βραδεία Δύση της Αμερικής

Του Βασίλειου Μαρκεζίνη, Ακαδημαϊκού
Στα μαθήματα μου Ιστορίας του Δικαίου στις ΗΠΑ, πάντοτε λέω στους φοιτητές μου ότι η εξέλειξη του Δικαίου ακολούθησε την πορεία του Ήλιου –από την Ανατολή προς τη Δύση–, ιχνηλατώντας τη διαδρομή των πολιτισμών: Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Δυτικοευρωπαίοι, Άγγλοι – μέχρι τη στιγμή που οι Αμερικανοί κατέστησαν τη χώρα τους επίκεντρο της παγκόσμιας επιχειρηματικής και χρηματοοικονομικής δραστηριότητας.

Το Δίκαιο, λοιπόν, ακολουθεί το χρήμα, το χρήμα ενθαρρύνει την εφευρετικότητα, η τεχνολογική πρόοδος ενισχύει τη δύναμη, και η τελευταία, με την σείρα της, στηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία. Εντούτοις, είναι γεγονός ότι η μεσημβρία σηματοδοτεί επίσης την απαρχή της δύσης∙ και η δύση της Αμερικής επισπεύδεται σήμερα τόσο από το διαρκώς διογκούμενο δημόσιο χρέος της (για το οποίο δεν λαμβάνει ακόμη τα δέοντα μέτρα) όσο και από τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει από την Ανατολή. Με άλλα λόγια, και για να επεκτείνω τη μεταφορά μου, μια νέα ημέρα έχει αρχίσει να χαράζει, και, όπως είναι εύλογο, αυτό συμβαίνει στην Ανατολή.

Οι μεσανατολικές και απωανατολικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αμερική πολλαπλασιάζονται ταχύτατα. Η διάλυση του δικτύου των αυταρχικών συμμάχων στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή προκλήθηκε από διάφορους παράγοντες, για πολλούς από τους οποίους ευθύνεται άμεσα η Αμερική. Και εξηγούμαι.

Πρώτον: Η φαρισαϊκή στάση της Αμερικής απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα την έκανε να παραβλέπει τις κατάφωρες παραβιάσεις που διέπρατταν κάποιοι από τους «δορυφόρους» και τους συμμάχους της, αλλά την ενοχλούσαν εντονότατα όταν διαπράττονταν από αντιπάλους της.

Δεύτερον: Είναι πλέον διαβόητες οι αποτυχίες των πολλαπλών και εσωτερικά διχασμένων μυστικών υπηρεσιών της. Ειδικότερα, καμία από αυτές τις υπηρεσίες δεν μπόρεσε να προβλέψει την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την εισβολή στο Κουβέιτ, την 11η Σεπτεμβρίου και, πολύ πρόσφατα, την πτώση του αιγυπτιακού καθεστώτος, έναν μόλις μήνα έπειτα από μία ακόμη απρόβλεπτη κατάρρευση του καθεστώτος της Τυνησίας.

Τρίτον: Όταν η Αμερική αποφάσισε εντέλει να αντιδράσει στην πρόσφατη κρίση, την είδαμε απλώς να υιοθετεί την στάση της μια στάση διγλωσσίας και αμφισημίας. Ας το σκεφτούμε: η Αμερική πήρε άραγε το μέρος του λαού ή το μέρος των αυταρχικών ηγετών; Σε γενικές γραμμές, έχω την αίσθηση ότι η Αμερική επαναλαμβάνει αναφορικά με την Αίγυπτο τα λάθη που είχε κάνει παλαιότερα με τον Σάχη: την εποχή εκείνη, υιοθετώντας αμφίσημη στάση απέναντι σε όλους, το μόνο που κατάφερε ήταν να δει το κύρος της να μειώνεται στα μάτια όλων: φίλων και εχθρών.

Τέταρτον: Η σταδιακή υποβάθμιση του ρόλου της Αμερικής δεν επήλθε μόνον ως αποτέλεσμα της ανοχής που αυτή επέδειξε σε σειρά διεφθαρμένων καθεστώτων∙ συνδέεται επίσης άμεσα με την απροθυμία της να ασκήσει πιέσεις στο Ισραήλ προκειμένου να επιλύσει, προς κοινό συμφέρον, το Παλαιστινιακό Ζήτημα. Ποιος όμως θα τολμούσε έστω και να προειδοποιήσει τις δύο αυτές χώρες ότι, χωρίς άμεσο συμβιβασμό, θα πληγούν και οι δύο από έναν αναπόφευκτο σεισμό; Κατά κανόνα, οι άνθρωποι που προειδοποιούν είναι προφήτες. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι οι προφήτες ποτέ δεν εισακούονται. Και εξυπακούεται, ασφαλώς, ότι το μένος των επιθέσεων εναντίον των ανθρώπων που προειδοποιητικά συνιστούσαν την επίτευξη ενός συμβιβασμού προτού να είναι πάρα πολύ αργά για όλους αποκορυφώθηκε στα κείμενα και στις ομιλίες των διανοουμένων λακέδων της Αμερικής!

Πέμπτον: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν θέλησε να αντλήσει κανένα δίδαγμα από τα αυτοκρατορικά μοντέλα της Ρώμης, του Βυζαντίου ή της Βρετανίας. Πράγματι, οι αυτοκρατορίες αυτές σπανίως παρενέβεναν στρατιωτικά για να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στις επαρχίες τους, αλλά τις εξουσίαζαν μέσω μιας σειράς από τοπικούς διακανονισμούς χάρις στους οποίους τα κράτη (ή η περιφέριες) κρατούσαν την ισορροπία. Τα τελευταία χρόνια, τρεις πυλώνες τέτοιας Αμερικανικής εξισορρόπησης – Ισραήλ/Άραβες∙ Ιράκ/Ιράν∙ Πακιστάν/Ινδία – διαλύθηκαν εν πολλοίς λόγω του απροσχεδίαστου και παρορμητικού μιλιταρισμού της Αμερικής, ο οποίος, με διάφορους τρόπους, οδήγησε στη μείωση της κατά τόπους επιρροής και του γοήτρου της.

Έκτον: Ακόμη και στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο, κάποιοι εφήμεροι –και, όπως πλέον αποδεικνύεται, «ημαρτημένοι»– υπολογισμοί ώθησαν την Αμερική να ρίξει όλο της το βάρος στην Τουρκία, υποσκάπτοντας έτσι τις σχέσεις της με την Ελλάδα και αντιμετωπίζοντας τώρα και έναν νέο εφιάλτη: την εύλογη αντιπαλότητα και καχυποψία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Τέλος, η πιο σοβαρή αστοχία της Αμερικής αφορά τη ραγδαία άνοδο της Κίνας και της τεράστιας οικονομικής δύναμης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στο εξελισσόμενο αυτό πλαίσιο, η Αμερική επέδειξε τη συνήθη αλαζονεία της, συνδυάζοντάς τη με την προθυμία της να αρχίσει διενέξεις για μάχες που είχαν οριστικά χαθεί, όπως στην περίπτωση του Θιβέτ, ή να πιέσει τον αναδυόμενο γίγαντα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκειμένου να ικανοποιήσει μικρή ομάδα φιλελεύθερων ακτιβιστών της. Στην πραγματικότητα, όμως, αδυνατούσε πλήρως να πείσει την Κίνα να ανατιμήσει το νόμισμά της, να επιβραδύνει την τεχνολογική πρόοδο της, γενικά να τη φέρει σε δύσκολη θέση μια και η χώρα αυτή είναι πλέον η βασική δανείστριά της αλλά και είναι και απαραίτητη για να κρατήσει τη Βόρεια Κορέα έστω και υπό υποτυπώδη «έλεγχο».

Καθένα από αυτά τα θέματα θα απαιτούσε μια ξεχωριστή, διεξοδική ανάλυση. Στην παραμικρή απόπειρα, όμως, να πείσει κανείς τους Έλληνες ότι εσφαλμένα εμπιστεύονται μόνο τις ΗΠΑ η Αμερικανική Πρεσβεία και εν Ελλάδι «φίλοι» θα σπεύσουν αμέσως να κατακλύσουν τα ΜΜΕ με την πλέον παρωχημένη προπαγάνδα.

Το 1977, ο Ανδρέας Παπανδρέου ορθότατα ισχυρίστηκε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να ασκείται μόνον από τους Έλληνες, υπέρ των Ελλήνων, και χάρη ελληνικών συμφερόντων. Και αν ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος επέμενε το 1977 ότι η χώρα μας ανήκει στη Δύση το επιχείρημά του, εκείνη την εποχή, ήταν αρκετά πειστικό, έστω και αν έδειχνε έλλειψη διορατικότητας ως προς την αναφαινόμενη παγκόσμια σκηνή. Εντούτοις, διαβάζοντας τους σημερινούς «ατλαντιστές» να νεκρανασταίνουν αυτό το επιχείρημα μέσα από άρθρα στην αγαπημένη εφημερίδα τους, δεν μπορεί κανείς παρά να διαπιστώσει πόσο παρωχημένη και εξωπραγματική είναι σήμερα αυτή η σχολή σκέψης.

Διότι πώς μπορεί, σήμερα, ο οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος να προβάλει παρόμοιες απόψεις, τη στιγμή που από τη Μέση Ανατολή λαμβάνουμε αδιάσειστες αποδείξεις ότι η Αμερική ούτε να σώσει μπορεί ούτε να προστατεύσει τους «συμμάχους» της και ότι, αντιθέτως, θα τους εγκαταλείψει όταν δει ότι οι πολίτες των κρατών τους τούς έχουν απορρίψει και έχουν μάλιστα εξεγερθεί εναντίον τους οπλισμένοι μόνο ... με κινητά τηλέφωνα; Πόσο σημαντική, λοιπόν, είναι η αξία της περίφημης αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας, η οποία, ενώ κοστίζει πανάκριβα στον Αμερικανό φορολογούμενο, αδυνατεί να προστατεύσει τους εκδιωκόμενους αυταρχικούς πρίγκιπες;

Η Ελλάδα πρέπει να αναλογιστεί πολύ σοβαρά τα όσα συμβαίνουν γύρω της, να σταματήσει επιτέλους να στρουθοκαμηλίζει διατεινόμενη ότι οι αναταραχές αυτές δεν την αγγίζουν – αμέσως ή εμμέσως - να αναζητήσει την βοήθεια πολλαπλών συμμαχιών έναντι του πλέον απαιτητικού γείτονα και να αναπροσανατολίσει την πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τη στήριξη των νεοαποκτηθέντων συμμάχων, που η ιστορία τους –την οποία, αντίθετα με εμάς, οι ίδιοι ουδέποτε απαρνήθηκαν– τους έχει διδάξει ότι, στην κρίσιμη στιγμή, ο μόνος τρόπος για να επιβιώνουν είναι να παραμένουν διατεθειμένοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους. 

--------------------------------------------------
Από το Αντίβαρο

Read more...

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ , Η ΑΛΛΙΩΣ : "ΚΟΥΤΣΟΙ - ΣΤΡΑΒΟΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ"

Άκουσα σήμερα το μεσημέρι στο ράδιο στην ΝΕΤ ότι μετά από συνάντηση του προέδρου του ΛΑΟΣ με τον πρόεδρο των οικολόγων Ελλάδος κ. Παπανικόλα , επήλθε συμφωνία μεταξύ τους. Έτσι οι Οικολόγοι του κ. Παπανικόλα θα συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ με την βεβαιότητα ότι θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη του πνεύματος της Οικολογίας μέσα στην Βουλή των Ελλήνων. Σας παραπέμπω στο σχετικό άρθρο.
Ο κ. Καρατζαφέρης δε, τόνισε (από την ανταπόκριση της ΝΕΤ) ότι το "Ο" στο όνομα του κόμματος θα μπορούσε να σημαίνει και Οικολογία.
Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε ότι ο κ. Εμμανουήλ Νόνας, ειδικός ιατροδικαστής, επίτιμος προϊστάμενος Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών Υπουργείου Δικαιοσύνης και τέως καθηγητής Αστυνομικής Ακαδημίας Ελλάδος, θα είναι υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΛΑΟΣ.
Μακάρι να μπορούσα να βρω έναν συσχετισμό και μια λογική ανάμεσα σε αυτά τα άκρα του φάσματος.
Τι σχέση έχουν π.χ ο κ. Κοραντής με τον κ. Ψινάκη( πέρασε ξώφαλτσα) , ή ο κ. Καργάκος με τον κ. Παπανικόλα
Το καταλαβαίνω ότι η Οικολογία είναι της μόδας και ότι απασχολεί τον κόσμο και κυρίως νέους ανθρώπους , πολλοί από τους οποίους μπορεί να μην έχουν ιδέα για το Φαρμακονήσι και τις"γκρίζες" ζώνες , είναι όμως ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι απέναντι στην γκρίζα φώκια monachus - monachus.
Είναι δυνατόν όμως να πιστεύει κανείς ότι ο κ. Παπανικόλας είναι αυτός που θα εμπνεύσει τα οικολογικά ιδεώδη και θα τραβήξει κόσμο στο ΛΑΟΣ ;Αυτός νομίζω δεν ήταν σε εκείνα τα αλήστου μνήμης βίντεο του ΤΗΛΕΦΩΣ που έδειχνε τον ιδανικό τρόπο "αερισμού" και μέσα στους συνεργάτες του δεν ήταν η δασκάλα φωνητικής του Ταμπάκη και αστέρας στα σούργελα της Πάνια ;

Βέβαια τα άλλα κόμματα δεν πάνε πίσω και σε αυτές αλλά και σε προηγούμενες αναμετρήσεις. Αυτοί είναι οι πρώτοι διδάξαντες αυτού του θεάτρου σκιών. Ας μας πει κάποιος, ποια ήταν η συνεισφορά π.χ. της κ. Γκερέκου , της κ. Κούρκουλα , της κ. Καιλή ,του κ. Βασιλείου , του κ. Παιτέρη στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία .Με ποιον τρόπο μας αντιπροσώπευσαν και πως βοήθησαν τους εκλογείς τους;
Πως θα μας βοηθήσει ακριβώς σε αυτές τις δύσκολες εποχές η κ. Πέμη Ζούνη , κ. Βαγενά και η κ. Φόνσου; Αρκεί η ηράκλεια δύναμη του Πύρρου Δήμα να σηκώσει τα μεγάλα εθνικά βάρη ;
Θέλετε να σας θυμίσω το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων όπου το lifestyle δίνει και παίρνει ;Τι πολιτικό έργο παράγεται εκεί δεν μας είπε κανείς.
Ακόμα και άτομα τα οποία υποτίθεται είχαν κάποιο υπόβαθρο πολιτικό και αξιοποιήθηκαν , η κατάληξή τους ήταν τραγική. Να σας θυμίσω τον κ. Κουκοδήμο με την αφέλεια του που τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Καλύτερα να μην μιλήσω για το αθλητικό δίδυμο από την Θεσσαλονίκη Ιωαννίδη-Ορφανό , οι οποίοι ασχολήθηκαν και με θέματα που τα ήξεραν υποτίθεται.Αυτήν η λίστα θα μπορούσε να συνεχίζεται επί μακρόν.

Πόσο ακόμα θα τρώμε στην μάπα εκτός από τα λαμόγια και άτομα όπου τα μόνα προσόντα τους είναι οι αθλητικές και υποκριτικές επιδόσεις ή μια όμορφη φατσούλα ;
Βλέπεις όμως ότι η πολιτική είναι ο μόνος τομέας που δεν υπάρχει καθόλου αξιοκρατία. Θα κάνω μια ερώτηση στους υποψηφίους ηθοποιούς-πολιτευτές. Πως θα χαρακτήριζαν έναν βουλευτή ο οποίος επειδή είχε έναν σκηνοθέτη γνωστό τον έβαζε να πάιξει στην Επίδαυρο σε αρχαία τραγωδία; Ασφαλώς θα θεωρούσαν γελοία και μόνο την σκέψη . Πως είναι δυνατό θα έλεγαν (και με το δίκιο τους) να φαντάζεται ότι κάποιος χωρίς υποκριτικές σπουδές και ταλέντο είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει. Παρόλα αυτά αυτοί θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι δυνατόν να μετατραπούν σε πολιτικούς στο άψε -σβήσε.Παρόμοια ισχύουν και για αθλητές - προπονητές και λοιπούς αλεξιπτωτιστές της πολιτικής.

Τα κόμματα στην απέλπιδα προσπάθεια τους να μαζέψουν ψήφους επιστρατεύουν οποιονδήποτε έχει μια σχετική αναγνωρισιμότητα ,στο "χαζοκούτι" κυρίως.Χρησιμοποιούν αυτούς τους ανθρώπους για να εκμαιεύσουν την ψήφο από κάποια άτομα χωρίς πολιτικό κριτήριο, που ψηφίζουν όχι με βάση το κόμμα, την ιδεολογία , το πρόγραμμα και τις αρχές , αλλά με βάση την γκλαμουριά , την ποδοσφαιρική ομάδα , το αγαπημένο τους σήριαλ και πάει λέγοντας.Φυσικά μετά τις εκλογές τα "διάσημα πρόσωπα" παίζουν απλά το ρόλο "γλάστρας" και διακοσμητικού ,το οποίο το ξεσκονίζουν μόνο Κυριακές και αργίες.
Τουλάχιστον στις ΗΠΑ είναι πολύ πιο ειλικρινείς. Οι σταρ του Hollywood και τους αθλητισμού που υποστηρίζουν προεδρικούς υποψήφιους , γερουσιαστές κλπ. εμφανίζονται μόνο σε κάποια shows και απλά δηλώνουν την υποστήριξή τους ή λειτουργούν σαν κράχτες για συγκέντρωση χρημάτων. Ούτε λόγος για περαιτέρω αξιοποίησή τους σε πολιτικές κυβερνητικές θέσεις , γιατί εκεί ξέρουν που σταματάει το καραγκιοζιλίκι και που ξεκινάει η σοβαρή δουλειά . Βέβαια και εκεί που και που τους βγαίνει και κανένας Reagan ή κανένας Άρνολντ ( hasta la vista baby) και τότε γίνεται της μουρλής.

Οπότε παλικάρια ας οπλιστούμε με χιούμορ και υπομονή. Το ξέρετε αυτό που λένε ;

ΓΕΛΑΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ

Read more...

ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ

Είναι κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση παλαιότερα όταν διδασκόμασταν ιστορία κατά την σχολική μας εκπαίδευση.Βέβαια το πόσοι από εμάς έμαθαν πραγματικά ιστορία είναι άλλο πράγμα βέβαια. Αυτήν η έννοια που λέτε είχε να κάνει με τα συστήματα διακυβέρνησης και ονομαζόταν "φωτισμένη δεσποτεία" και εννοεί να επιλέγονται για να κυβερνήσουν άνθρωποι οι οποίοι είναι οι πλέον κατάλληλοι λόγω ήθους μόρφωση και εκπαίδευσης .Η συγκέντρωση αυτών των χαρακτηριστικών στο πρόσωπό τους είναι αυτό που εξασφαλίζει υποτίθεται ότι θα κάνουν το καλύτερο για όλους.Αυτό μου άρεσε πάρα πολύ από τότε , αλλά μου άφηνε μια απορία. Πώς στην ευχή θα τους ξεχωρίζαμε τους πραγματικά "φωτισμένους" και μέσω ποιων μηχανισμών θα επιτρεπόταν σε αυτούς να αναλάβουν τις καίριες ηγετικές θέσεις?
Θεωρητικά η μορφή διακυβέρνησης που έχουμε σήμερα , αυτήν της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (sic) , θα μπορούσε υπό όρους να λειτουργήσει έτσι . Προϋποθέτει υψηλό επίπεδο μόρφωσης και εκπαίδευσής από τους ενεργούς πολίτες έτσι ώστε να μπορούν από τους ομοίους τους να ξεχωρίσουν τους κατάλληλους για το έργο της διακυβέρνησης .
Στην σύγχρονη Ελλάδα και αυτό έχει τις ρίζες του πίσω στα πρώτα της Ελληνικής Επανάστασης του '21 , μόνο αυτό δεν γίνεται.Η πελατειακή σχέση των ψηφοφόρων με τους πολιτικούς αποτελεί βασικό θρεπτικό υπόστρωμα για την διαφθορά και υπονομεύει την οποιαδήποτε προσπάθεια και επιλογή που βασίζεται σε καθαρά αξιοκρατικά κριτήρια.
Έτσι με αυτό τον γνώμονα του "δούναι και λαβείν" γίνεται η επιλογή προσώπων για κάθε θέση και επίπεδο , από την καθαρίστρια μέχρι τον υπουργό Εξωτερικών.
Παλιότερα προσπαθώντας να ερμηνεύσω αυτό το φαινόμενο είχα σχεδόν πειστεί ότι έφταιγε η βαριά κληρονομιά της Τουρκοκρατίας , η οποία μας αλλοτρίωσε βαθιά και μας ενστάλαξε τον ραγιαδισμό και το ρουσφέτι στην καθημερινότητα μας. Αυτά τα χαρακτηριστικά πίστευα διαχέονταν σε κάθε επίπεδο του δημόσιου βίου και αντανακλούσαν στην γενικότερη πορεία μας ως λαού στην σύγχρονη πάντα ιστορία.
Έτσι πορευτήκαμε θεωρώντας υποχρέωση μας να είμαστε υποτελείς, δεμένοι στο άρμα κάποιου ισχυρού , σταθερά ανίκανοι να χαράξουμε την δικιά μας πολιτική και να αφήσουμε το στίγμα μας στην ευρύτερη περιοχή , με κυβερνήτες ανθρώπους ικανούς μόνο στο ρουσφετολογικό αλισβερίσι και δεξιοτέχνες της αδράνειας.
Αυτήν η όποια προσκόλληση δεν μας βοήθησε και πολύ μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο. Η προσκόλληση στο άρμα της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θεωρώ ότι μας έχει αφήσει και ιδιαίτερα κερδισμένους . Αρκεί να σκεφτούμε μόνο την Μικρασιατική Καταστροφή και την Κύπρο και την σημερινή κατάσταση που είμαστε με την πλάτη στον τοίχο στο Αιγαίο .
Αν λάβουμε υπόψη και το γεγονός ότι οι διανοούμενοι μας που έπρεπε να αποτελέσουν μια πυξίδα μέσα στις θύελλες , αφυπνίζοντας τον λαό, ήταν παθολογικά προσκολλημένοι στην κομμουνιστική ιδεολογία , πιο τυφλοί από τους τυφλούς , ανίκανοι να δουν το πραγματικό πρόσωπο της τότε Σοβιετικής Ένωσης , κάνοντας αντίδραση για την αντίδραση , τότε συμπληρώνεται η εικόνα.
Το θέμα είναι ότι εμείς ως υποτακτικοί των ΗΠΑ επιτρέψαμε να μπει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ με τα ίδια δικαιώματα αν και δεν είχε συνεισφέρει τίποτα στον Β' Παγκόσμιο.Αντίθετα η Τουρκία έπαιξε έξυπνα το χαρτί του επικείμενου Ψυχρού Πολέμου και κατάφερε τα όσα κατάφερε. Το τί καταφέραμε εμείς είναι προφανές σήμερα. Με μια χαρακτηριστική ασυνέχεια και ασυνέπεια στην εξωτερική μας πολιτική με απουσία οράματος και πρωτότυπης σκέψης , καταλήξαμε να είμαστε οι παρίες του ΝΑΤΟ , ο πιο αδύναμος κρίκος , που είμαστε γνωστοί για την δειλία , την υποχωρητικότητα και την μεμψιμοιρία μας. Βέβαια ένας προσεκτικός αναλυτής θα καταλάβαινε ότι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε και αλλιώς αφού την εξωτερική πολιτική την αντιλαμβανόμασταν πάντα με όρους εσωτερικής κατανάλωσης και κομματικής αντιπαράθεσης. Η σημερινή ασταθής εποχή μετά την κατάρρευση τη Σοβιετικής Ένωσης απαιτεί επανασχεδιασμό , σοβαρότητα και τόλμη , στοιχεία τα οποία θεωρώ ότι λείπουν από εμάς.
Αντίθετα η Τουρκία έχει καταφέρει να αναπροσαρμόσει την πολιτική της , επαναπροσδιορίζοντας στόχους και συμμαχίες , αντιλαμβανόμενη ότι η αυστηρή προσκόλληση της στις ΗΠΑ δεν είναι πλέον επωφελής για αυτήν, δεδομένης και της αντιπαράθεσης με τον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτά οφείλονται στην ανάληψη του Υπουργείου Εξωτερικών από έναν γνωστό Πανεπιστημιακό και Θεωρητικό του λεγόμενου Στρατηγικού Βάθους της Τουρκίας . Σε αυτόν οφείλεται όλη αυτήν η εμπνευσμένη πολιτική της γείτονος τα τελευταία χρόνια, σχετικά με τους ενεργειακούς αγωγούς, την Ρωσία , τις σχέσεις με το Ισραήλ , τις αραβικές χώρες , τον Καύκασο , που έχει μετατρέψει την Τουρκία σε περιφερειακή δύναμη και κάνοντας τον Ομπάμα να την επισκεφτεί άρον - άρον μόλις ανέλαβε Πρόεδρος.Χρειάστηκε ιδιαίτερη τόλμη για όλα αυτά δεδομένου ότι συνεπαγόταν και ρήξη με τις αρχές του "κεμαλικού δόγματος", ένα πράγμα σχεδόν ιερό στην Τουρκία , επειδή κατάλαβε ορθώς ότι αυτό αν και εξυπηρέτησε τόσα χρόνια τον σκοπό του , στην σύγχρονη πλέον εποχή την οδηγεί σε εσωστρέφεια.
Ο ίδιος υπουργός μάλιστα είναι οπαδός την αξιοκρατίας θεωρώντας -και εφαρμόζοντας- ότι την Τουρκία θα πρέπει να την εκπροσωπούν οι ποιο άξιοι ανάμεσα στους άξιους.
Αλήθεια ποιος δικός μας πρωθυπουργός έδωσε ποτέ σημασία σε άξιους πνευματικούς ανθρώπους με πρωτότυπη σκέψη και χρησιμοποιώντας τους για το όφελος της χώρας ;Που να τον αφήσουν οι πελατειακές σχέσεις και τα εσωκομματικά γραμμάτια. Ο Ταγίπ Ερντογάν όμως δεν έχει αυτά τα κολλήματα . Ξέρει ότι σε εθνικά θέματα δεν χωράν ρουσφέτια και γραμμάτια και χάρες , γιαυτό και έβαλε τον Αχμέτ Νταβούτογλου Υπουργό Εξωτερικών.
Εμείς τι κάνουμε; Καταλήξαμε να παίρνουμε μαθήματα διπλωματίας ,γεωπολιτικής αξιοκρατίας και φωτισμένης δεσποτείας από τους πασάδες της Υψηλής Πύλης . Ντροπή μας .


Υ.Γ. Αν θέλετε να ενημερωθείτε αναλυτικά, εμπεριστατωμένα και νηφάλια , για τα παραπάνω πράγματα διαβάστε κάποιες από τις αναλύσεις του Βασίλη Μαρκεζίνη , ενός εξαίρετου επιστήμονα και πνευματικού ανθρώπου ,τις απόψεις του οποίου παρακλουθώ εδω και κάμποσα χρόνια.Κάντε κλικ εδώ και εδώ .
Με αφορμή τις δικές του σκέψεις οδηγήθηκα σε αυτους τους προβληματισμούς.
Διαβάζοντας κανείς τις "αιρετικές" και ρηξικέλευθες απόψεις του , καταλαβαίνει κανείς γιατί δεν τον αξιοποιούν οι πολιτικοί μας αρχηγοί.Θέλει αρχ.....ια για να τολμήσει κανείς να κάνει εμπνευσμένη πολιτική και να αγνοήσει τις εσωτερικές και τις υπερατλαντικές σειρήνες.

Read more...