Είναι η αντιπαροχή ταυτότητα ;

Έχουμε την βεβαιότητα ότι ο «Καλλικράτης» αντιμετωπίζει τις περιφέρειες ως διοικητικές μονάδες του κομματικού παρακράτους, χωρίς να πολυλογαριάζει τις ιστορικές και πολιτισμικές τους διαστάσεις, αυτές δηλαδή που διαμορφώνουν ή που θα έπρεπε να διαμορφώνουν τις χωροταξικές, παραγωγικές, κι αισθητικές αναφορές ενός τόπου ή μιας ουτοπίας.

Η Αττική, που δυστυχώς λειτουργεί υποδειγματικά για όλες τις ελληνικές περιφέρειες, παρότι είναι μια περιοχή με ασύγκριτη ιστορική πυκνότητα, έμπλεη μνημάτων και μηνυμάτων, είναι μια περιφέρεια σε σύγχυση, δηλαδή μια περιφέρεια χωρίς ταυτότητα. Διότι δεν συνιστά ταυτότητα η αρχαιοκαπηλία, η έπαρση κι ο κομπογιαννιτισμός με τα οποία πορεύεται κι εμπορεύεται το κράτος των Αθηνών και της Μυκόνου.

Για δυο σχεδόν αιώνες η Αττική λειτούργησε ως τόπος υποδοχής και διαμονής των προσφύγων του εντός κι εκτός Ελλάδος ελληνισμού (εσχάτως έγινε και τόπος διαμονής των αλλογενών μεταναστών αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα). Θα περίμενε κανείς ότι η συνύπαρξη τόσο ετερόκλητου ανθρώπινου δυναμικού θα πλούτιζε την ταυτότητά της, καθιστώντας την Αττική ελκυστική μες την πολυμορφία του τόπου και των ανθρώπων του. Αλλά αυτό δεν έγινε, διότι οι τοπικές ταυτότητες εξ αρχής βρέθηκαν υπό διωγμό. Οι επήλυδες έπρεπε να τις αποβάλλουν για να γίνουν αποδεκτοί από τον συμπλεγματικό επαρχιωτισμό του ομοιογενοποιητικού και συγκεντρωτικού μοντέλου που προκρίθηκε σαν καταλληλότερο για την χώρα από μια πολιτική τάξη που την προχειρότητά της συνεπικουρούσε παλαιόθεν η μορφωτική και ιστορική της ανεπάρκεια. Το αποτέλεσμα αυτού του μοντέλου είναι μια κοινωνία μεταπρατική και μια περιφέρεια παρενδυματική, δηλαδή μια περιφέρεια τραβεστί.
Χωρίς υποδομές, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πρόβλεψη και κυρίως χωρίς προοπτική η μισή Ελλάδα σπρώχτηκε και στριμώχτηκε στο λεκανοπέδιο Αττικής που λειτούργησε ως χωματερή, στην οποία όμως δεν στοιβάχθηκαν μόνο απορρίμματα αλλά και άνθρωποι, άνθρωποι στερημένοι της περηφάνιας και της αξιοπρέπειάς τους. Οι άνθρωποι αυτοί, κατά κύριο λόγο, έπρεπε να παρασιτούν ως πελάτες μιας ανάγωγης αλλά πανίσχυρης διακομματικής γραφειοκρατίας, η οποία με την σειρά της ενθάρρυνε, μονιμοποιούσε και νομιμοποιούσε τις παντοειδείς αυθαιρεσίες, αυτές που εντέλει παραμόρφωσαν το φυσικό, αρχιτεκτονικό και ιστορικό περιβάλλον της αττικής γης. Κι όλα αυτά τα εγκλήματα έγιναν στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου εκσυγχρονισμού, που γέμισε με τζιπ το Κολωνάκι αλλά δεν έχει πού να κρύψει τα σκουπίδια που παράγει.
Η μονοκαλλιέργεια του τσιμεντώματος και ο Μινώταυρος της δημοσιοϋπαλληλίας ήταν κι είναι το κυρίαρχο μοντέλο υπανάπτυξης, και χάρη σε αυτό η κατακαμένη Αττική έγινε μια υποβαθμισμένη βαλκανική περιφέρεια που η χυδαιότητά της θα έπρεπε να προσβάλει εκτός από την ποιότητα ζωής των κατοίκων της και την μνήμη τους. Κατά πλειοψηφία αμνήμονες όμως και κατά συνέπεια παροπλισμένοι επί μακρόν ιδιώτευσαν, υπό την ομηρεία μιας δανεικής ευζωίας με ανεξόφλητα γραμμάτια. Όσο για τους επισκέπτες της αυτοί την αντιμετωπίζουν ως τράνζιτ, ως ελάχιστα ελκυστικό, γι’ αυτό και προσωρινό, σταθμό διέλευσης.
Το θέμα δεν είναι αποκλειστικά αισθητικής τάξεως. Δεν αποτρέπει απλώς τον λεγόμενο τουρισμό πόλης. Καθορίζει την ανάπτυξη, την οικονομία, τον πολιτισμό -την καθημερινότητά μας δηλαδή. Όλα τα γεωπολιτιστικά και συνακόλουθα γεωοικονομικά πλεονεκτήματα της Αττικής περιφρονήθηκαν με τον πλέον κραυγαλέο κι απαίδευτο τρόπο. Γι’ αυτό ακριβώς και δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτοί που ομνύουν στην κατά τα λοιπά κεχρισμένη «ανεξαρτησία» τους, αυτοί που παταγωδώς απέτυχαν στα απλά, θα προκόψουν τώρα στα σύνθετα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτοί που συγκεφαλαιώνουν το πρόβλήμα θα γίνουν αίφνης η λύση του. Κι επιπλέον χρειάζεται να το πούμε ξεκάθαρα. Αυτοί που ανέχθηκαν ή ενορχήστρωσαν την ύβρη στην Αττική δεν δικαιούνται να γίνονται οι όψιμοι τιμητές της, διότι, απλούστατα, «δεν πάει άλλο». Οι ανοχές κι οι αντοχές της Αττικής βρίσκονται σε οριακό σημείο. Οι ελεύθεροι χώροι λιγοστεύουν και η «ανάπτυξη» συνεχίζει να είναι υπόθεση των εργολάβων κι όχι των πολιτών. Οι θαλάσσιοι και δασικοί πνεύμονες υπολειτουργούν. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση γκετοποιεί περιοχές και οι συνέπειες της οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας του «Μνημονίου» θα δημιουργήσουν κοινωνικές εκρήξεις απρόβλεπτης έντασης. Η Αττική –όπως κι η χώρα ολόκληρη– ή θα συνεχίσει να φυτοζωεί ως τριτοκοσμικό «οικόπεδο και αποικία» ή θα αποφορτισθεί πρωτίστως υλικά –δηλαδή πολιτικά–, ώστε να επανακτήσει και να δημιουργήσει μια ταυτότητα που θα σέβεται το περιβάλλον της, το παρελθόν της και τις ιδιαιτερότητες των κατοίκων της.
Και σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν οι απροσκύνητοι Ηπειρώτες, οι Κρήτες, οι Πελοποννήσιοι, οι Μακεδόνες, οι Κυκλαδίτες, οι Θράκες, όλοι οι Πανέλληνες πρόσφυγες της Αττικής γης, όλοι εκείνοι που δεν τους κατάπιε η νεοπλουτική κακογουστιά, να πλουτίσουν την φυσιογνωμία της και να στολίσουν με την ατίμητη ετερότητά τους το πρόσωπό μιας παλιγγενεσίας. Διότι αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα απελευθερώσουν τις πνευματικές, κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις που λαθροβιούν στο περιθώριο κομίζοντας, κοντά στ’ άλλα, τις δεξιότητες των τόπων καταγωγής τους, εκείνες ακριβώς που με την βιοτεχνία τους θα υποσκελίσουν την εξάρτηση της περιφέρειας από την λερναία ύδρα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της τζογαδόρικης παραοικονομίας.
Αλλά για να επανεύρουμε των Ελλήνων τις κοινότητες, των Ρωμηών τις κοινωνιές δεν χρειάζεται απλώς μια χρηστή διαχείριση και μερικά αποσπασματικού χαρακτήρα μερεμέτια αλλά μια νέα και τολμηρή προοπτική, μια επαναθεμελίωση στον θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό  χάρτη της περιφέρειας.  Μιά πραγματικά συμμετοχική και αυτοδιοικητική επαναθεμελίωση που θα αναδεικνύει την τοπικότητα και τα λησμονημένα παραγωγικά της συστήματα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένα τέτοιο εγχείρημα θα δημιουργήσει αναμφίβολα σφοδρές συγκρούσεις με τις χρόνιες παθογένειες του κραταιού συστήματος της κρατικοδίαιτης αγοράς.
Γι’ αυτό κι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να το γεννήσουν οι χρεωκοπημένες κομματικές εφεδρείες που ανακυκλώνουν τα φθαρμένα έως διεφθαρμένα τους υλικά στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ένα τέτοιο εγχείρημα θα το κοιλοπονέσει η ίδια η ιστορία με τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που δεν αποχαύνωσαν ακόμη οι τηλεοράσεις των πλούσιων εργολάβων.
Και αυτό δεν το χρωστάμε μόνο στις ζωές μας αλλά και στους γονείς και τα παιδιά μας.
Όσοι δεν βουλιάξαμε στους καναπέδες μας ας το τολμήσουμε.

Αναδημοσίευση του εκδοτικού σημειώματος του manifesto (τ.19), το οποίο από 3/11 κυκλοφορεί στα περίπτερα και τα κέντρα τύπου της περιφέρειας.

Read more...

Ο Καλλικράτης ....manager

Του Δημήτρη Μυ

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα... νικήσει την ερχόμενη Κυριακή με την ολοκλήρωση του δεύτερου γύρου των εκλογών. Ανεξαρτήτως του χρώματος (πράσινο ή μπλε) με το οποίο θα βαφεί ο χάρτης των περιφερειών και των νέων δήμων ας δούμε ποιος θα χάσει. Έχει περισσότερο ενδιαφέρον...

Το σχέδιο για την διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας (Καλλικράτης) «φοράει» κοστούμι μάνατζερ ο οποίος «βλέπει» την Τοπική Αυτοδιοίκηση με καθαρά οικονομικά κριτήρια. Με άλλα λόγια, η λογική της αγοράς, για την ακρίβεια το αόρατο χέρι της αγοράς, αναλαμβάνει να ρυθμίσει τις υποθέσεις της καθημερινότητάς μας ως εξής:

Η πρώτη αναμενόμενη κίνηση του Καλλικράτη manager θα είναι οι περικοπές. Ήδη η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει περικοπές μισού δισεκατομμυρίου ευρώ από τις κρατικές επιχορηγήσεις προς τους δήμους.

Η δεύτερη κίνηση είναι το ξαλάφρωμα από το πλεονάζον προσωπικό των δημοτικών επιχειρήσεων.

Η τρίτη κίνηση έχει να κάνει με το ξεπούλημα επικερδών δραστηριοτήτων (διαχείριση σκουπιδιών για παράδειγμα, εκμετάλλευση κάθε είδους φυσικών πόρων)

Η τέταρτη κίνηση έχει να κάνει με τη διαχείριση (πάντα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια) των τομέων παιδείας και υγείας. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι μιλάμε για ολοκληρωτική εγκατάλειψη των στοιχειωδών υποχρεώσεων του κράτους προς τους πολίτες του.

Πολύ σύντομα, εξειδικευμένες σε παγκόσμιο επίπεδο εταιρίες θα σκάσουν μύτη στην νέα και πολλά υποσχόμενη ελληνική αγορά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και θα αναλάβουν το έργο της διαχείρισης των πόρων της. Όπως είναι γνωστό το πρώτο και μοναδικό κριτήριο των εταιριών είναι το κέρδος. Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες, η πρώτη απ αυτές τις εταιρίες έχει εγκατασταθεί στην Αθήνα και περιμένει το αποτέλεσμα για να ξεκινήσει και επίσημα τη δραστηριότητά της...

Τι περιμένουμε εμείς απ’ όλα αυτά;

1) Γύρω στις 60 με 70.000 περισσότερους ανέργους οι όποιοι σήμερα απασχολούνται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

2) Πολλαπλάσια δημοτικά τέλη για να πληρώνονται υπηρεσίες καθαριότητας, εκπαίδευσης και υγείας. (θα μας τα παίρνουν δηλαδή και η κεντρική κυβέρνηση με την άγρια φορολογία για να ξεπληρώνουμε τους τόκους των δανείων και οι «μικροί πρωθυπουργοί» για να εξασφαλίζουμε τα στοιχειώδη, όπως περίθαλψη, ένα σχολείο, και μάζεμα των σκουπιδιών)

Δε θεωρούμε ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτουργούσε ορθολογικά, ούτε προς το συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας. Είναι όμως διαφορετικό πράγμα ο «ορθολογισμός» και άλλο ζήτημα η ιδιωτικοποίηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από την οποία θα χάσει η κοινωνία για να κερδίσουν οι manager οι εταιρίες τους και τα λαμόγια που έχουν μπροστά τους νέο πεδίο δόξας λαμπρό...

Από το Ποντίκι

Read more...

Κάλπες: Όσοι δοσίλογοι προσέλθετε

«Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν
με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.
Πάσχισε νάναι προεκτάσεις της πραγματικότητας
όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού
να συνεφέρουν με χαστούκια όσους λιποθύμησαν
μπροστά στο άδειο πρόσωπό τους».

Άρης Αλεξάνδρου

 
Ας μείνουμε για λίγο μόνοι. Ας απαλλαγούμε για μια στιγμή απ’ τις μπουρμπουλήθρες των πολιτικών. Ας απορρίψουμε τις κίτρινες σελίδες των εφημερίδων και ας προσπαθήσουμε ν’ απεμπλακούμε απ’ τον φιδίσιο κισσό της τηλεόρασης. Λίγο, μόνο για λίγο, ας βγούμε έξω απ’ τις κομματικές συντεταγμένες, έξω απ’ τη χάβρα της εκλογολογίας, έξω απ’ τη εκκωφαντική βουή των κλακαδόρων, μακριά από το κλίμα των ημερών που οι εντεταλμένοι διαμορφώνουν κι ας κάτσουμε να σκεφτούμε.

Μόλις χθες ήταν που συνάντησα έναν «υποψήφιο δήμαρχο» και φίλο, στην πλατεία της πόλης μου. «Έλα, μου είπε, να πούμε δυο κουβέντες με την ησυχία μας» και με οδήγησε σχεδόν αναγκαστικά, σ’ ένα καφενείο που βρισκότανε απέναντί μας.

Ο αέρας φύσαγε δυνατά και τα πεσμένα φύλλα των δέντρων σάλευαν γύρω μας , ωχρά και ελαφριά, κάτι σαν τις φιγούρες των αφυδατωμένων πολιτικών μας. Δυο περιστέρια παρακεί, όταν δεν ψειρίζονταν, μουρμούριζαν την ακατάληπτη γλώσσα των πουλιών.

Ο «υποψήφιος δήμαρχος» και φίλος μου, γνωστός για τις «αριστερές» ιδέες του, μετά τα προκαταρκτικά περί υγείας και λοιπά, γύρισε την κουβέντα στο «μνημόνιο» και στην Κατοχική Κυβέρνηση Παπαντρέου. Οι λέξεις και οι χαρακτηρισμοί έβγαιναν από μέσα του σα μια μακρόσυρτη παραπονεμένη ηχώ, ενώ το στήθος του παλλόταν σαν το αγριεμένο κύμα της θάλασσας, που λες και ζητάει κάπου να βρει αντίσταση για να ξεσπάσει.

«Δε γίνεται, μου είπε στο τέλος, πρέπει ν’ αντισταθούμε. Δεν πάει άλλο!

Στην αρχή τον κοίταξα με το λειψό μάτι του πονεμένου. Γιατί πραγματικά πονάω όταν ακούω ανθρώπους που θέλουν να ηγούνται ενός ψηφοδελτίου, χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν το άσπρο απ’ το μαύρο.

Για μια στιγμή σκέφτηκα να μην του απαντήσω. Τελευταία έχω χάσει πολλούς φίλους από την ακατάσχετη ελευθεροστομία μου. Ο σημερινός άνθρωπος δεν αντέχει στην κριτική και αντιδρά σαν ανήμερο θεριό. Σου κόβει την καλημέρα κι απ’ εδώ πάνε κι οι άλλοι… Όμως η περίπτωση που είχα μπροστά μου ήταν κάτι που πολύ με εκνεύριζε.

«Αγαπητέ μου, του είπα στο τέλος, βλέπω ότι τρίβεις το μυαλό σου και εξαντλείς την οργή σου στην επιφάνεια των πραγμάτων. Αναλώνεσαι σε κοινά συνθήματα και χαρακτηρισμούς, χωρίς ν’ αγγίζεις την ουσία τους. Ας επιστρέψουμε φίλε μου για λίγο στα περασμένα, τότε που θεωρούσαν δοσίλογους όλους εκείνους που συνεργάζονταν με οποιονδήποτε τρόπο με ένα κατοχικό καθεστώς. Τι έχει αλλάξει από τότε και δε μπορούμε να καταλάβουμε τα πιο απλά πράγματα; Λες ότι η κυβέρνηση είναι κατοχική και σε συγχαίρω για την ανδρεία σου. Όμως ο «Καλλικράτης» είναι προϊόν αυτής της κατοχικής κυβέρνησης και συ αυτή τη στιγμή είσαι υποψήφιος δήμαρχος. Άρα συνεργάζεσαι με αυτούς που αποκαλείς προδότες κι αυτό λέγεται δοσιλογισμός! Με τη στάση σου ουσιαστικά νομιμοποιείς την κατοχική κυβέρνηση του Νέου Τσολάκογλου» και όλους τους διεθνείς απατεώνες που είναι πίσω της.

Ο «υποψήφιος δήμαρχος» και φίλος μου αναταράχτηκε σύγκορμα, σηκώθηκε απ’ την καρέκλα του, κάτι ψέλλισε, πως είχα εν μέρει δίκιο και αποχώρησε αφήνοντας απλήρωτο ακόμη και τον καφέ που είχε πιει!

Ο ήλιος του απομεσήμερου, βγήκε για λίγο απ’ τον κρυψώνα του και χρύσισε την πλατεία. Η αναμαλλιασμένη ιτιά δίπλα μου πήρε μια άλλη όψη και φάνταξε στα μάτια μου σαν ένα φρικιό, που είδε σε φωτεινό καθρέφτη το πρόσωπό του και τρόμαξε.

Αυτοί λοιπόν είμαστε. Μας έκαναν όλους δοσίλογους! Μας έκαναν όλους φρικιά, που όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα, απ’ την τρομάρα μας, το βάζουμε στα πόδια. Γίναμε άμοιρες υλικές μάζες, κινούμενα σχέδια, χωρίς σκέψη, έρμαια των κομματικών αφεντικών και των φιλοδοξιών μας.

Με τις σκέψεις αυτές να μου ροκανίζουν το μυαλό, κοίταξα πάλι γύρω στην πλατεία. Τα εκλογικά κέντρα, κάτι σαν καφενεία, ήταν ακόμη ανοιχτά και οι υποψήφιοι χαιρετούσαν και ξαναχαιρετούσαν τους «φίλους» τους. Άλλοι απ’ αυτούς πίνανε τζάμπα καφέ και πορτοκαλάδα κι άλλοι χασκογελούσαν. Όμως αν τους πλησίαζες θα έβλεπες στα πρόσωπά τους τη σύγχρονη ανθρώπινη κενότητα και μια πηχτή αυλακιά υποταγής. Είναι οι κομματικοί ραγιάδες «ψηφοφόροι», σα λύκοι μονοκόμματοι, ξερόλες, με την κοιλίτσα μπροστά και την ουρά στα σκέλια. Ρουφάνε το κερασμένο ρακί, χωνεύοντας αργά και σταθερά τη «θερμή» χειραψία ή και το γεμάτο υποσχέσεις αγκάλιασμα του υποψήφιου βλαχοδήμαρχου...

Όχι, είπα μέσα μου. Δε μπορεί, κάποιο λάθος θα κάνω! Ας μην αφήσω την απελπισία μου να με κυριέψει. Δεν είναι δυνατόν να είναι έτσι όλοι οι κάτοικοι τούτης της άμοιρης χώρας. Κάποιοι ακόμη θα κοιτάζουν τον ουρανό και θα διακρίνουν το φως μες την ψυχή τους. Κάποιοι θα βλέπουν τι γίνεται στη χώρα μας και προς τα πού πάμε. Υπάρχουν άνθρωποι που φτύνουν, όχι με λόγια, αλλά στην πράξη, του Νέου Τσολάκογλου την κατοχική κυβέρνηση. Κάποιοι άλλοι περιφρονούν τούτους τους βλαχοδήμαρχους , αυτούς που σούρνονται ολημερίς μέσα στους γουρουνότοπους του κατοχικού καθεστώτος. Όπως υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν να πνίγονται όταν βλέπουνε της τηλεόρασης τους προβολείς, την ώρα που φωτίζουν τα έργα του «Στρατού Σωτηρίας» του Giorgaki.

«Τι γνώμη έχεις φίλε μου; Εμείς οι εγκλωβισμένοι σε τούτο το στρατόπεδο / δε θα πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να βάλουμε φουρνέλο σ’ αυτούς τους προβολείς / αν είναι να πετύχει η απόδρασή μας;» *

Ναι! Ακόμη κι εμείς του συστήματος οι έγκλειστοι, με το νεκρωμένο στόμα μας, με τις ουλές στο πρόσωπό μας, μπορούμε ν’ αποδράσουμε, νάρδους στους μαύρους δρόμους να σκορπίσουμε, στόμα με στόμα να φωνάξουμε, με τ’ άρωμα της αλήθειας γύρω μας να βγούμε και να πούμε:

Να πούμε σ’ όλους εκείνους που βλέπουν το κακό, τούτη την ύστατη στιγμή, προς θεού, μην πάνε και ψηφίσουν! Ο «Καλλικράτης» είναι ένα έγκλημα κατά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι προϊόν μιας κατοχικής Κυβέρνησης. Είναι η ίδια η πλάστιγγα που θα μετρήσει το εύρος της φυλακής μας. Όποιος καλοπροαίρετος ψηφοφόρος πάει στις κάλπες για να ψηφίσει, θα πρέπει να το σκεφτεί καλά, γιατί αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα νιώσει μέσα στις φλέβες του την ενοχή, μια και θα έχει μπει κι αυτός στη χορεία των ακούσιων δοσίλογων!

Μόνο η ΑΠΟΧΗ έχει νόημα σε τούτη τη στημένη αναμέτρηση. Μόνο η ΑΠΟΧΗ θα μας απεγκλωβίσει απ’ τη λογική των διεθνών τοκογλύφων κι απ’ του Giorgaki τον ύπουλο «Στρατό Σωτηρίας». Μόνο η ΑΠΟΧΗ μπορεί να εκφράσει το μεγάλο όχι του λαού, απέναντι στην κατοχική κυβέρνηση, στη συνένοχη αντιπολίτευση και στους νεκραναστημένους αγκυλωτούς σταυρούς της Ευρώπης!


* Άρης Αλεξάνδρου

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Λιμποβίσι Αρκαδίας, (Συνειδησιακά Ελεύθερη Ζώνη, σε μια άναντρα υποδουλωμένη χώρα).

Από το Αντίβαρο

Read more...

Είμαστε δυο , είμαστε τρεις , είμαστε χίλιοι δεκατρείς......

Από το Σεπτέμβριο λένε ότι θα ενεργοποιηθεί η Ενιαία αρχή πληρωμών και κανένας δημόσιος υπάλληλός δεν θα πληρώνεται αν δεν δηλώθεί και δεν περάσει στην βάση.
Βουίξαν οι εφημερίδες και τα κυβερνητικά παπαγαλάκια της ΝΕΤ ραδιόφωνο και τηλεόραση ότι επιτέλους θα μάθουμε πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάληλοι και θα εξοικονομηθεί και χρήμα.
Αλήθεια πιστευει κανείς ότι πραγματικά δεν ξέρουν πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι ;
Δηλαδή τα κονδύλια μισθοδοσίας τους τώρα δεν περνάνε από το Γενικό Λογιστήριο ή τα Υπουργεία , Δήμοι , Νομαρχίες κλπ δεν ξέρουν πόσο πληρώνουν και πόσους , ακόμα και από τους Ειδικούς λογαριασμούς .
Ή νομίζετε ότι είναι μεγάλη υπόθεση να μαζευτούν όλα αυτα τα στοιχεία;
Ή πιστεύετε ότι θα εξοικονομηθούν χρήματα επειδή θα ανακαλύψουν διάφορα πράγματα;Δηλαδή θα ανακαλύψουν ότι υπάρχουν 100,000 fake δημόσιοι υπάλληλοι που είναι στην μισθοδοσία από την εποχή του Τρικούπη και τον μισθό τοςυ τον εισπράτουν παράνομα οι απόγονοί τους .Ή αυτην την γελοιότητα που είπαν ότι κάποιοι κάποι πληρώνονται με ειδικές συμφωνίες εντός των υπουργείων και τώρα αυτά θα κοπούν . Κλάιν Μάιν .......
Εμπρός να μετρηθούνε όλοι . Σε λίγο θα ακολουθήσουν οι συνταξιούχοι και οι ανάπηροι οι οποίοι θα πρέπει να συμπληρώσουν την ηλεκτρονική φόρμα στο e-gov με τα στοιχεία τους .
Εκεί να δείτε πόσους θα πιάσουν .Υποπτεύεται ο Παπακωνσταντίνου πως απόγονοι του στρατού του Βουλγαροκτόνου εισπράτουν αναπηρικές συνταξεις από την μάχη του Κλειδίου και τους πολέμους εναντίον των Ρως. θα τους ανακαλύψουν με το μέτρημα και θα σωθεί ο προυπολογισμός μετά την περικοπή τους.
BODY COUNT !!
Εγώ από την άλλη, νόμιζα ότι οδηγούμαστε σε αποκέντρωση υπηρεσιών , τώρα βλέπω πάλι υπερσυγκέντρωση .Πως είναι δυνατόν να δουλεψει η αποκέντρωση που οραματίζεται ο GAP με τον Ραγκούση όταν οι πληρωμές είναι στα χέρια του κεντρικού κράτους. Μην νομίζετε ότι αυτό θα ισχύσει μόνο γα την μισθοδοσία . Το όραμά τους είναι καμία δαπάνη ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ να μην "περνάει" αν δεν εγκριθεί από την Αθήνα.
Επομένως σε μερικά χρόνια να μου το θυμηθείτε ότι θα μιλάμε πάλι για το υδροκέφαλο κρατος των Αθηνών που στραγγαλίζει την περιφέρεια και του Καλλικράτη θα του έχουμε κάνει και το μνημόσυνο.
Αλλά θα μου πει κανείς , και τι έγινε ;
Τι φοβόμαστε , μήπως στραγγαλιστεί η ανάπτυξη ; Εδώ γελάμε
Αυτήν είναι και η ουσία . Δεν περιμένουν καμία ανάπτυξη και το ξέρουν πολύ καλά .
Η όλη έγνοια τους είναι το "στράγγισμα μας" και η περιστολή κάθε περιττής (γιαυτούς , αλλά αναγκαίας για εμάς) δαπάνης.Γιαυτό και όλο το παραμύθι .

Πάρτε και μια τραγουδάρα να ξεχαστείτε ....

Read more...