Η Ανατολή και η βραδεία Δύση της Αμερικής

Του Βασίλειου Μαρκεζίνη, Ακαδημαϊκού
Στα μαθήματα μου Ιστορίας του Δικαίου στις ΗΠΑ, πάντοτε λέω στους φοιτητές μου ότι η εξέλειξη του Δικαίου ακολούθησε την πορεία του Ήλιου –από την Ανατολή προς τη Δύση–, ιχνηλατώντας τη διαδρομή των πολιτισμών: Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Δυτικοευρωπαίοι, Άγγλοι – μέχρι τη στιγμή που οι Αμερικανοί κατέστησαν τη χώρα τους επίκεντρο της παγκόσμιας επιχειρηματικής και χρηματοοικονομικής δραστηριότητας.

Το Δίκαιο, λοιπόν, ακολουθεί το χρήμα, το χρήμα ενθαρρύνει την εφευρετικότητα, η τεχνολογική πρόοδος ενισχύει τη δύναμη, και η τελευταία, με την σείρα της, στηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία. Εντούτοις, είναι γεγονός ότι η μεσημβρία σηματοδοτεί επίσης την απαρχή της δύσης∙ και η δύση της Αμερικής επισπεύδεται σήμερα τόσο από το διαρκώς διογκούμενο δημόσιο χρέος της (για το οποίο δεν λαμβάνει ακόμη τα δέοντα μέτρα) όσο και από τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει από την Ανατολή. Με άλλα λόγια, και για να επεκτείνω τη μεταφορά μου, μια νέα ημέρα έχει αρχίσει να χαράζει, και, όπως είναι εύλογο, αυτό συμβαίνει στην Ανατολή.

Οι μεσανατολικές και απωανατολικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αμερική πολλαπλασιάζονται ταχύτατα. Η διάλυση του δικτύου των αυταρχικών συμμάχων στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή προκλήθηκε από διάφορους παράγοντες, για πολλούς από τους οποίους ευθύνεται άμεσα η Αμερική. Και εξηγούμαι.

Πρώτον: Η φαρισαϊκή στάση της Αμερικής απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα την έκανε να παραβλέπει τις κατάφωρες παραβιάσεις που διέπρατταν κάποιοι από τους «δορυφόρους» και τους συμμάχους της, αλλά την ενοχλούσαν εντονότατα όταν διαπράττονταν από αντιπάλους της.

Δεύτερον: Είναι πλέον διαβόητες οι αποτυχίες των πολλαπλών και εσωτερικά διχασμένων μυστικών υπηρεσιών της. Ειδικότερα, καμία από αυτές τις υπηρεσίες δεν μπόρεσε να προβλέψει την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την εισβολή στο Κουβέιτ, την 11η Σεπτεμβρίου και, πολύ πρόσφατα, την πτώση του αιγυπτιακού καθεστώτος, έναν μόλις μήνα έπειτα από μία ακόμη απρόβλεπτη κατάρρευση του καθεστώτος της Τυνησίας.

Τρίτον: Όταν η Αμερική αποφάσισε εντέλει να αντιδράσει στην πρόσφατη κρίση, την είδαμε απλώς να υιοθετεί την στάση της μια στάση διγλωσσίας και αμφισημίας. Ας το σκεφτούμε: η Αμερική πήρε άραγε το μέρος του λαού ή το μέρος των αυταρχικών ηγετών; Σε γενικές γραμμές, έχω την αίσθηση ότι η Αμερική επαναλαμβάνει αναφορικά με την Αίγυπτο τα λάθη που είχε κάνει παλαιότερα με τον Σάχη: την εποχή εκείνη, υιοθετώντας αμφίσημη στάση απέναντι σε όλους, το μόνο που κατάφερε ήταν να δει το κύρος της να μειώνεται στα μάτια όλων: φίλων και εχθρών.

Τέταρτον: Η σταδιακή υποβάθμιση του ρόλου της Αμερικής δεν επήλθε μόνον ως αποτέλεσμα της ανοχής που αυτή επέδειξε σε σειρά διεφθαρμένων καθεστώτων∙ συνδέεται επίσης άμεσα με την απροθυμία της να ασκήσει πιέσεις στο Ισραήλ προκειμένου να επιλύσει, προς κοινό συμφέρον, το Παλαιστινιακό Ζήτημα. Ποιος όμως θα τολμούσε έστω και να προειδοποιήσει τις δύο αυτές χώρες ότι, χωρίς άμεσο συμβιβασμό, θα πληγούν και οι δύο από έναν αναπόφευκτο σεισμό; Κατά κανόνα, οι άνθρωποι που προειδοποιούν είναι προφήτες. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι οι προφήτες ποτέ δεν εισακούονται. Και εξυπακούεται, ασφαλώς, ότι το μένος των επιθέσεων εναντίον των ανθρώπων που προειδοποιητικά συνιστούσαν την επίτευξη ενός συμβιβασμού προτού να είναι πάρα πολύ αργά για όλους αποκορυφώθηκε στα κείμενα και στις ομιλίες των διανοουμένων λακέδων της Αμερικής!

Πέμπτον: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν θέλησε να αντλήσει κανένα δίδαγμα από τα αυτοκρατορικά μοντέλα της Ρώμης, του Βυζαντίου ή της Βρετανίας. Πράγματι, οι αυτοκρατορίες αυτές σπανίως παρενέβεναν στρατιωτικά για να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στις επαρχίες τους, αλλά τις εξουσίαζαν μέσω μιας σειράς από τοπικούς διακανονισμούς χάρις στους οποίους τα κράτη (ή η περιφέριες) κρατούσαν την ισορροπία. Τα τελευταία χρόνια, τρεις πυλώνες τέτοιας Αμερικανικής εξισορρόπησης – Ισραήλ/Άραβες∙ Ιράκ/Ιράν∙ Πακιστάν/Ινδία – διαλύθηκαν εν πολλοίς λόγω του απροσχεδίαστου και παρορμητικού μιλιταρισμού της Αμερικής, ο οποίος, με διάφορους τρόπους, οδήγησε στη μείωση της κατά τόπους επιρροής και του γοήτρου της.

Έκτον: Ακόμη και στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο, κάποιοι εφήμεροι –και, όπως πλέον αποδεικνύεται, «ημαρτημένοι»– υπολογισμοί ώθησαν την Αμερική να ρίξει όλο της το βάρος στην Τουρκία, υποσκάπτοντας έτσι τις σχέσεις της με την Ελλάδα και αντιμετωπίζοντας τώρα και έναν νέο εφιάλτη: την εύλογη αντιπαλότητα και καχυποψία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Τέλος, η πιο σοβαρή αστοχία της Αμερικής αφορά τη ραγδαία άνοδο της Κίνας και της τεράστιας οικονομικής δύναμης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στο εξελισσόμενο αυτό πλαίσιο, η Αμερική επέδειξε τη συνήθη αλαζονεία της, συνδυάζοντάς τη με την προθυμία της να αρχίσει διενέξεις για μάχες που είχαν οριστικά χαθεί, όπως στην περίπτωση του Θιβέτ, ή να πιέσει τον αναδυόμενο γίγαντα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκειμένου να ικανοποιήσει μικρή ομάδα φιλελεύθερων ακτιβιστών της. Στην πραγματικότητα, όμως, αδυνατούσε πλήρως να πείσει την Κίνα να ανατιμήσει το νόμισμά της, να επιβραδύνει την τεχνολογική πρόοδο της, γενικά να τη φέρει σε δύσκολη θέση μια και η χώρα αυτή είναι πλέον η βασική δανείστριά της αλλά και είναι και απαραίτητη για να κρατήσει τη Βόρεια Κορέα έστω και υπό υποτυπώδη «έλεγχο».

Καθένα από αυτά τα θέματα θα απαιτούσε μια ξεχωριστή, διεξοδική ανάλυση. Στην παραμικρή απόπειρα, όμως, να πείσει κανείς τους Έλληνες ότι εσφαλμένα εμπιστεύονται μόνο τις ΗΠΑ η Αμερικανική Πρεσβεία και εν Ελλάδι «φίλοι» θα σπεύσουν αμέσως να κατακλύσουν τα ΜΜΕ με την πλέον παρωχημένη προπαγάνδα.

Το 1977, ο Ανδρέας Παπανδρέου ορθότατα ισχυρίστηκε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να ασκείται μόνον από τους Έλληνες, υπέρ των Ελλήνων, και χάρη ελληνικών συμφερόντων. Και αν ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος επέμενε το 1977 ότι η χώρα μας ανήκει στη Δύση το επιχείρημά του, εκείνη την εποχή, ήταν αρκετά πειστικό, έστω και αν έδειχνε έλλειψη διορατικότητας ως προς την αναφαινόμενη παγκόσμια σκηνή. Εντούτοις, διαβάζοντας τους σημερινούς «ατλαντιστές» να νεκρανασταίνουν αυτό το επιχείρημα μέσα από άρθρα στην αγαπημένη εφημερίδα τους, δεν μπορεί κανείς παρά να διαπιστώσει πόσο παρωχημένη και εξωπραγματική είναι σήμερα αυτή η σχολή σκέψης.

Διότι πώς μπορεί, σήμερα, ο οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος να προβάλει παρόμοιες απόψεις, τη στιγμή που από τη Μέση Ανατολή λαμβάνουμε αδιάσειστες αποδείξεις ότι η Αμερική ούτε να σώσει μπορεί ούτε να προστατεύσει τους «συμμάχους» της και ότι, αντιθέτως, θα τους εγκαταλείψει όταν δει ότι οι πολίτες των κρατών τους τούς έχουν απορρίψει και έχουν μάλιστα εξεγερθεί εναντίον τους οπλισμένοι μόνο ... με κινητά τηλέφωνα; Πόσο σημαντική, λοιπόν, είναι η αξία της περίφημης αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας, η οποία, ενώ κοστίζει πανάκριβα στον Αμερικανό φορολογούμενο, αδυνατεί να προστατεύσει τους εκδιωκόμενους αυταρχικούς πρίγκιπες;

Η Ελλάδα πρέπει να αναλογιστεί πολύ σοβαρά τα όσα συμβαίνουν γύρω της, να σταματήσει επιτέλους να στρουθοκαμηλίζει διατεινόμενη ότι οι αναταραχές αυτές δεν την αγγίζουν – αμέσως ή εμμέσως - να αναζητήσει την βοήθεια πολλαπλών συμμαχιών έναντι του πλέον απαιτητικού γείτονα και να αναπροσανατολίσει την πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τη στήριξη των νεοαποκτηθέντων συμμάχων, που η ιστορία τους –την οποία, αντίθετα με εμάς, οι ίδιοι ουδέποτε απαρνήθηκαν– τους έχει διδάξει ότι, στην κρίσιμη στιγμή, ο μόνος τρόπος για να επιβιώνουν είναι να παραμένουν διατεθειμένοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους. 

--------------------------------------------------
Από το Αντίβαρο

Read more...

Η γενιά του Πολυτεχνείου και η καμπούρα της

Με την ευκαιρία της σημερινής μέρας, βρίσκω την ευκαιρία να επαναδημοσιεύσω ένα άρθρο του Λέανδρου Ρακιντζή, σχετικά με το Πολυτεχνείο, την γενιά του , αλλά και την πορεία της στην μετέπειτα μεταπολιτευτική ιστορία μας.

Η γενιά του Πολυτεχνείου όσο διαρκούσε η ευδαιμονία της ελευθερίας της πολιτικής έκφρασης που κερδήθηκε μετά την μεταπολίτευση, αλλά και η αναδιανομή της πίτας της εξουσίας (και της μάσας) επί των ημερών του Ανδρέα, στην κυριολεξία θριάμβευσε.

Εξαργυρώνοντας την πτώση της δικτατορίας (που δεν έπεσε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά αυτός είναι ένα ακόμα μύθος της δημόσιας ιστορίας μας που καλά κρατεί), ανέλαβε όλα τα καίρια πόστα:

της πολιτικής αλλά και της φαυλότητας

της οικονομικής ανάπτυξης αλλά και της λαμογιάς 

και σημάδευσε η ελευσή της την ιστορία των τελευταίων 30 ετών.

Σήμερα όμως που γίνεται η σούμα τι ;

Απέναντι από την γενιά των "αριστερίζοντων" βολεμένων του συστήματος πλέον που απλά ξεσκονίζουν  τα τσιτάτα τους κάθε τέτοια μέρα και συναγελάζονται με τους πολιτικούς που αρθρώνουν τον ξύλινο λόγο τους, υπάρχει η υπόλοιπη γενιά που έμεινε στην απέξω και στη μιζέρια και είδε το όνειρο της μεταπολίτευσης να ξεφτίζει. Υπάρχουν και οι υπόλοιποι "νοικοκυραίοι" , οι οποίοι καλοδέχτηκαν τόσο την μεταπολίτευση όσο είχαν καλοδεχτεί και την χούντα (η καθολική αντίσταση στην χούντα είναι ακόμα ένας μεγάλος μύθος της δημόσιας ιστορίας μας).

Τώρα υπό τη σκιά του μνημονίου που μας οδήγησαν όλοι οι παραπάνω, με τις πράξεις τους ή με την ανοχή τους, τι νόημα άραγε προσλαμβάνει η επέτειος και η γιορτή, ιδίως για τους νεότερους;

Του διαρκούς αγώνα ή της καπήλευσης και εκμετάλλευσης των αγώνων;

Της πολιτικοποίησης ή της απαξίωσης της πολιτικής και των εκπροσώπων της;

Της ενασχόλησης με τα κοινά ή της αδιαφορίας και της ωφελιμιστικής εξατομίκευσης;

Προσέξτε το λόγο και τους προβληματισμούς του κ. Ρακιντζή 

-----------------------------------------------------------

Μιά ἀποκάλυψη ὑπῆρξε ἡ συνέντευξη στήν Καθημερινή τῆς 20/6 τοῦ πολύπειρου δικαστή καί νῦν Γενικοῦ Ἐπιθεωρητή τῆς Δημοσίας Διοικήσεως, τοῦ Λέανδρου Ρακιντζῆ. Ἦθος καί ὡριμότητα σκέψεως καί λόγου δίδαξε ὁ παλαίμαχος δικαστικός. Δύο ὅμως εἶναι οἱ προσεγγίσεις του, πού φέρουν την μείζονα σημασία. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ την συμβολή τῆς περιώνυμης «γενιᾶς τοῦ Πολυτεχνείου» στήν πολιτική καί οἰκονομική μας κρίση και ἡ δεύτερη τόν καθοριστικό ρόλο τῆς πολιτιστικῆς κρίσης στήν γενική μας κακοδαιμονία.

Ἡ γενιά πού αὐτοθαυμάστηκε καί αὐτοδοξάστηκε ὅσο καμμία ἄλλη ἴσως τούς τελευταίους δύο αἰῶνες στήν χῶρα μας, ἀλλά καί ταυτόχρονα πού αὐτοαναιρέθηκε ὅσο καμμία, εἶναι ἀκριβῶς αὐτή, ἡ «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου». Ἔδωσε πλησμονή ὑποσχέσεων, ἀνήγγειλε τήν δημιουργία ἑνός νέου κράτους καί μιᾶς νέας κοινωνίας, επαγγέλθηκε μιά οἰωνεί πολιτιστική ἐπανάσταση καί… ἀπετυχέ παντοῦ παταγωδῶς. Ἡ γενιά τῆς «Ἀλλαγῆς», πού ἄλλαξε τά πάντα πρός τό χειρότερο… ἔτσι θά μείνει δυστυχῶς στήν Ἱστορία. Συγκροτήθηκε κατά βάση ἀπό ἐπιστήμονες πού ἐξελίχθηκαν εἴτε σέ τεχνοκράτες εἴτε σέ ἐπαγγελματίες πολιτικούς. Ἀναδείχθηκαν μέσα ἀπό μία περίοδο μέ ἰδιαίτερα ὀξεία πολιτική ἀντιπαλότητα καί ἔντονες κοινωνικές ἀναζητήσεις ἀλλά συνάμα καί ἐξαιρετικά σημαντική οἰκονομική καί παραγωγική ἀνάπτυξη. Ἡ μετεμφυλιακή περίοδος, δηλαδή χονδρικά ἡ εἰκοσιπενταετία 1950-1975, δημιούργησε κρίσιμα πολιτικά ἀδιέξοδα, τόσο πρίν ὅσο καί μετά τό 1967, ἀλλά τουλάχιστον δημιούργησε πρωτογενή καί δευτερογενή ἀνάπτυξη διόλου εὐκαταφρόνητη γιά μιά χῶρα πού ὡς τό 1949 εἶχε φθάσει σε ὁριακό σημεῖο.

Ἀνέλαβαν λοιπόν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς γενιᾶς τοῦ Πολυτεχνείου νά σηκώσουν στούς ὤμους τους μιά πολιτικά δοκιμασμένη ἀλλά οἰκονομικά εὔρωστη χῶρα πού ἐπιπλέον διέθετε ἐντυπωσιακή πολιτιστική ὁμοιογένεια. Πάνω στήν ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου, ἡ ὁποία παρ’ ὅλη τήν ἱστορική της θολούρα συγκρότησε ἕνα ἐκπληκτικῆς διείσδυσης καί μακρᾶς διαρκείας πολιτικό ὑπόβαθρο, ἑδραιώθηκε ὅλη ἡ πορεία τῆς μεταπολίτευσης. Ἀρκεῖ νά σημειώσουμε ὅτι ἡ πολύ μεγαλύτερη σέ κλίμακα καί προβολή ἐξέγερση τοῦ γαλλικοῦ Μάη τοῦ ’68, σέ καμμία περίπτωση δέν ἐπέτυχε νά ἐπιβάλλει μία πολιτική τάξη στήν γαλλική κοινωνία. Δηλαδή, ἐνῶ ὁ ἑλληνικός Νοέμβρης τοῦ ’73 δέν πέτυχε τόν ἀντικειμενικό του σκοπό, την κατάρρευση τοῦ δικτατορικοῦ καθεστῶτος, πέτυχε ὡστόσο νά γίνει ἄμεσα ἀναγνωρίσιμο σύμβολο καί μέ ἐντυπωσιακή ἀποτελεσματικότητα νά συνθέσει τήν νομιμοποιητική βάση σχεδόν κάθε πολιτικῆς καί πολιτιστικῆς ἐπιλογῆς τῶν κυβερνήσεων ἀπό τό 1974 κι ἔπειτα.

Πάνω στόν μύθο τοῦ Πολυτεχνείου ἀναδείχθηκαν καί καθιερώθηκαν ἄνθρωποι μέ πρώτιστο μέλημα τήν προσωπική τους ἀνέλιξη κι ἐπιτυχία. Τό κράτος θεωρήθηκε, ἰδίως μετά τό 1981 γιά νά εἴμαστε δίκαιοι, λάφυρο και ἡ πολιτική μηχανισμός προσωπικῆς ἐπαγγελματικῆς ἀναγνώρισης. Μέσα ἀπό αὐτό τό μονοπάτι κάθε θεσμός τῆς δημοκρατίας, ὅπως τό κοινοβούλιο κι ὁ συνδικαλισμός, κάθε πυλῶνας τῆς πολιτείας, ὅπως ἡ δημόσια διοίκηση καί ἡ τοπική αὐτοδιοίκηση, ἀκόμα καί κάθε ἔκφραση τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἡ ἀκαδημαϊκή παιδεία καί ἡ τέχνη, βρέθηκαν αἰχμάλωτοι τοῦ κόμματος-κράτους. Χρησιμοποιήθηκαν ἀπό τόν προσωπικό τυχοδιωκτισμό καί τόν πολιτικό ἀριβισμό ὅλες οἱ λειτουργίες, οἱ ἀξίες καί τά ἐρείσματα τῆς κοινωνίας. Παράλληλα ὁ κρατικός μηχανισμός θεωρήθηκε καί μετατράπηκε σέ ὄχημα εὔκολου καί γρήγορου πλουτισμοῦ, τόσο αὐτῶν πού ἐπέβαιναν στό ὄχημα ὅσο κι αὐτῶν πού κατάφερναν νά συνάψουν οἱαδήποτε σχέση μέ τήν λειτουργία του. Βλέποντας κάποιος τήν κατάσταση μέσω αὐτοῦ τοῦ πρίσματος ἡ θέση στήν ὁποία ἔχουμε βρεθῆ σήμερα, μέ χιλιαπλασιασμό τοῦ ἐξωτερικοῦ χρέους ἀπό τό 1974, δέν φαίνεται παράδοξη.

Τό κυριότερο ὅμως «ἐπίτευγμα» τῆς γενιᾶς πού κυβερνᾶ τήν χῶρα τά τελευταῖα 20-25 ἔτη καί συνεχίζει καί σήμερα νά ὁρίζει τίς τύχες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι ἡ χωρίς προηγούμενο πνευματική καί ἠθική ἀφαίμαξη τῶν Ἑλλήνων. Μπορεῖ τά ποσοστά ἐπιμὀρφωσης νά ἀνέβηκαν ἀλλά ἡ οὐσία τῆς παιδείας τῶν Ἑλλήνων καταβαραθρώθηκε. Σημειώνει εὔστοχα ὁ κ.Ρακιντζής: «Τό μόνο πού μένει στή χῶρα μας εἶναι νά κρατήσει ζωντανό κι ἀκμαῖο ἕνα ἄλλο κεφάλαιο: τόν ἑλληνικό πολιτισμό, τήν ἑλληνικότητα μέσα στο εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ἕνα σημάδι τῆς παρακμῆς μας εἶναι ὅτι τά παιδιά μας εἶχαν σταματήσει νά μεγαλώνουν ἑλληνοκεντρικά». Πλήρης ἀφελληνισμός τῆς παιδείας καί τοῦ σκέπτεσθαι. Αὐτή ἡ πορεία ἔφτασε τά παιδιά μας στό σοβαρό ἔλλειμμα γλωσσικῆς, ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς παιδείας. Ὡς συνέπεια ἦρθε τό μεγάλο παθητικό στήν ἐθνική αὐτοσυνείδηση. Γίναμε ἕνας λαός – ἰδίως οἱ νεώτεροι, οἱ κάτω τῶν 40 – χωρίς πολιτιστική κι ἐθνική ρίζα, ἤ μάλλον χωρίς σύνδεση μέ τήν ρίζα του.

Κάθε σχέση μέ τήν ἑλληνικότητα, μέ τήν κρυστάλλινη διαύγεια τοῦ πολιτιστικοῦ μας πεπραγμένου, ποινικοποιήθηκε συνδεόμενη μέ μελανές πολιτικές πρακτικές μιᾶς ἐποχῆς ἀκραίου φανατισμοῦ καί ἐθνικοῦ διχασμοῦ. Ὅποιος μιλοῦσε γιά ἑλληνικό πολιτισμό, ἑλληνική γλῶσσα, ἑλληνική ἱστορία, ἑλληνική παράδοση αὐτοδικαίως ἐπέσυρε κι ἐν πολλοῖς καί σήμερα ἐπισύρει τόν χαρακτηρισμό τοῦ φασίστα, τοῦ άκροδεξιοῦ καί λοιπούς τίτλους πού ἀφειδῶς χρησιμοποιεῖ ἡ χορεία τῶν ἐπαγγελματιῶν προοδευτικῶν καί δημοκρατῶν. Ἐξοῦ καί ἡ ἀκολουθοῦσα ἐρώτηση: «Δέν φοβόσαστε στήν ἐποχή μας μήπως σᾶς ποῦν φασίστα;». Μέ παρρησία ὅμμως ἔρχεται κι ἡ ἀπάντηση: « Ὄχι. Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος πού ἔχω ζήσει στό ἐξωτερικό καί ἐκτιμῶ τήν μοναδικότητά μας, τόν πολιτισμό καί τήν παράδοσή μας. Ἄν τά χάσουμε ὅλα αὐτά, θά ἀπορροφηθοῦμε καί θά γίνουμε μιά ἀσήμαντη εὐρωπαϊκή ἐπαρχία, πού θά ἀκολουθεῖ τά χαρακτηριστικά τῶν ἄλλων, τά ὁποῖα δέν μᾶς ταιριάζουν κιόλας. Ὀφείλουμε νά κοιτάξουμε τήν ἱστορία μας γιά νά μπορέσουμε νά βγοῦμε ἀπό τήν κρίση, νά διαβάσουμε τούς ἀρχαίους συγγραφεῖς, νά ἀνακαλύψουμε ποιοί εἴμαστε. Δέν νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι φασιστικό ἤ σωβινιστικό. Νομίζω ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο».

Αὐτό ἐπέτυχε ἡ «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου». Νά μεταλλάξει τό ἀναγκαῖο καί φυσικό σέ φασιστικό καί σωβινιστικό. Νά κάνει τά αὐτονόητα, ἀπαγορευμένα. Νά μᾶς κάνει «τῶν Εὐρωπαίων περίγελο καί τῶν ἀρχαίων παλιάτσους», ὅπως ἔγραψε κάποτε ὁ ποιητής. Τῶρα βέβαια πού ἡ γύμνια αὐτῆς τῆς γενιᾶς ἀποκαλύφθηκε ψάχνει τόν ἔνοχο ὁπουδήποτε μακριά της. Κάποιος ἄλλος πρέπει νά φταίει γιά τήν δική της ἀνεπάρκεια. Πότε-πότε ὅμως ἡ καμήλα πρέπει νά σταματᾶ νά κοιτᾶ γιά τίς ἄλλες καμποῦρες καί νά γυρίζει νά δεῖ τή δική της. Ἴσως ἐκεῖ βρίσκεται τό πρόβλημα…


τοῦ Γιάννη Ἀ. Χαραλαμπίδη (yia.xara@yahoo.gr)

Πηγή : Αντίβαρο

Read more...

Νόμιμες και ηθικές.....αναισχυντίες

«Το να περιμένει κανείς τιμιότητα και καθαρότητα από τους πολιτικούς είναι σαν να αναζητεί ψάρια σε μανάβικο»


«Πολιτεία τροφή ανθρώπων εστίν, καλή μεν αγαθών, η δ’ εναντία κακών». Η πολιτεία είναι ανατροφή, διαπαιδαγώγηση ανθρώπων. Η καλή πολιτεία, το καλό πολίτευμα κάνει τους πολίτες αγαθούς, το κακό πολίτευμα και το κακό κράτος εκφαυλίζει τους πολίτες. (Πλάτων). Αν ρωτήσεις τον κυρ – Ζαγορίτη, τον πατέρα, για τις προκοπές και τις πομπές του υιού του, θα αντιτάξει το κρανιοκενές επιχείρημα. «Αυτός ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε, αυτός περί ουτού λαλήσει». Στο κατά Ιωάννην, οι δειλοί – «εφοβούντο τους Ιουδαίους»- γονείς του θεραπευμένου τυφλού, σχεδόν απαρνήθηκαν την γονική τους ιδιότητα, τον φυσικό δεσμό, μεταθέτοντας την ευθύνη της απολογίας στο παιδί τους.

Είναι κανόνας. Όταν συλλαμβάνονται για έκνομες πράξεις ή εγκλήματα, τα προφυρογέννητα, μοσχοαναθρεμμένα βλαστάρια επωνύμων, πολιτικών, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων και λοιπών κοινωνικών ζώων («ο γαρ άνθρωπος ου μόνον πολιτικόν αλλά και οικονομικόν ζώον…άλλά και κοινωνικόν άνθρωπος ζώον» θα γράψει ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Ευδήμεια», 1242 α΄ 22), επικαλούνται οι γεννήτορες την ενηλικίωση, το αυτεξούσιον του παιδιού τους. «Ηλικίαν έχει», είναι μεγάλο παιδί, είναι ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει. Πώς μπορούμε εμείς οι γονείς του, με ποιο δικαίωμα θα επέμβουμε στην προσωπική του ζωή; Μάλιστα. Καλά και άγια όλα αυτά. Είναι αξιομίμητοι τέτοιοι γονείς, δημοκρατικοί, προοδευτικοί. Εξάλλου, σύμφωνα με νεοφανές θέσφατο, «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Οι ίδιοι όμως «μεγαλόκαρδοι» γονείς για άλλες δραστηριότητες των παιδιών τους δεν επιδεικνύουν την ίδια …προοδευτικότητα. Ο υιός Ζαγορίτης υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία «στην Αθήνα μες στο κέντρο», σε μονάδα που «συνορεύει» με το πατρικό σπίτι, κοντά στη «μαμά», να το πλένει το παιδί, να το «ξεσκατώνει», να τρώει καλά. Είναι καλομαθημένο, ευαίσθητο, η τραχύτητα μιας συνοριακής μονάδας μπορεί να του προκαλέσει ψυχολογικά προβλήματα. Ποιος όμως φρόντισε για να τοποθετηθεί το ανόητο μειράκιο στην πρώτη, έξω από το σπίτι του, γραμμή; Ο υψηλά ιστάμενος, επωνυματοφόρος πατήρ Ζαγορίτης, με διαδικασίες βέβαια νόμιμες γι’ αυτό και ηθικές. Είναι σίγουρο ότι μετά το πέρας των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, «ο άσωτος υιός», μέσω και με μέσον του γονιού του, θα προσληφθεί - στη Βουλή, στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, σε κάποια «ΑΓΡΟΓΗ» - και όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου θα κληρονομήσει την εκλογική πελατεία του μεγαλόσχημου πατέρα του. Και αφού γίνει βουλευτής ή υπουργός θα διδάξει στον αμνήμονα λαό, «πνεύμα και ηθική».

(Θυμήθηκα τον Λασκαράτο, ο οποίος έγραφε σ’ ένα σατιρικό στιχούργημα, το 1852.
«Ιδού σου παρουσιάζω το παιδί μου/
την εικόνα και ομοίωση δική μου/
πιστεύει πως οι γάιδαροι πετούνε/
πως οι εκλογείς ελεύθερα ψηφούνε».
Παρουσίαζε το γιο του κάποιος στον έπαρχο Επτανήσων, για διορισμό).

Έτσι, λοιπόν, οι δικαιόφρονες πολιτικοί, καλλιτέχνες, μεγαλοδημοσιογράφοι και λοιπά «κοινωνικά ζώα» στο κακό προσφεύγουν στην ηλικία, αποποιούμενοι την γονική ευθύνη. Για ζητήματα όμως διορισμού και λοιπών συμφεροντολογικών δοσοληψιών, προσφέρουν αφειδώς την γονική προστασία και ασυδοσία. Ο φαρισαϊσμός, σ’ όλο του μεγαλείο. «Τάφοι κεκονιαμένοι, οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας», Ματθ. Κγ΄ 27.

Παρέθεσα προλογικώς το εξαιρετικό εράνισμα από τα έργα του Πλάτωνα, το οποίο επεξηγεί την τωρινή εξαχρείωση του πολιτικοκοινωνικού βίου. Θα παραθέσω κι ένα κείμενο του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Αναφέρεται στους κακούς άρχοντες και κυβερνήτες, που γίνονται δάσκαλοι της διαφθοράς και της ανομίας για τον λαό, εξαιτίας του επίμεπτου βίου και της άδικης πολιτείας τους.

«Μεγίστης νόσου και διαστροφής σημείον (συνεχίζω σε μετάφραση), το να ενθαρρύνουν οι γιατροί τις αρρώστιες. Γιατί έργο των αρχόντων είναι να αναχαιτίζουν τις αταξίες του λαού, να τον κατευθύνουν προς το ορθό και να κάνουν τους πολίτες να είναι πειθαρχικοί στο νόμο∙ όταν όμως αυτοί πρώτοι παραβαίνουν τον νόμο, πώς θα μπορούσαν να γίνουν δάσκαλοι στους άλλους; Γιατί το απειθούν σημαίνει, δεν υπακούουν στο νόμο, δεν ανέχονται τις εντολές, πράγμα που και ο Παύλος κατηγορεί, όταν λέει: «Ο ουν διδάσκων έτερον, σεαυτον ου διδάσκεις;». Όταν λοιπόν η ρίζα είναι σάπια, τι καλό είναι δυνατόν να περιμένει κανείς από τα κλαδιά;» («Παιδαγωγική Ανθρωπολογία, αγίου Ιω. Χρυσοστόμο, τομ. Α΄, σελ. 683).

Σοφές και πολυτίμητες οι διδαχές των σοφών και των αγίων μας, αλλά χωρίς αντίκρισμα στην πολιτική πράξη. Και το χειρότερο τέτοια κείμενα, διαμάντια αειλαμπή της παράδοσής μας, έχουν προγραφεί από τον χώρο που «ανυπερθέτως» έπρεπε να προβάλλονται: την χειμάζουσα και παρακμάζουσα εκπαίδευση.

Θα γράψω πάλι… τον καημό μου. Τι να περιμένει κανείς από υιούς τύπου Ζαγορίτη, που μαγαρίζουν μουσεία όπου φυλάσσονται αιματοβαμμένα άρματα αγωνιστών και σημαίες ελευθερίας και ενδόξων αγώνων του Έθνους, αλλά και από χιλιάδες άλλους γιους και θυγατέρες Ελλήνων, όταν δεν έχει διδαχτεί και παιδευτεί με τέτοια μυρίπνοα άνθη που δρόσισαν για αιώνες το «ολόδροσο δέντρο της φυλής μας»; (Κόντογλου). Τι να σεβαστούν τα παιδιά, από ποιους έμαθαν ότι πρέπει «κοσμείν και σώζειν τα ιερά και τα όσια»; Στο σπίτι συμβουλεύει και παιδαγωγεί, το διαφθορείο, η τηλεόραση. Το σχολείο, αντί για θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους, κατάντησε εκκολαπτήριο αναισχυντίας, αφιλοπατρίας, αθεΐας.

Γιατί να σεβαστούν μνημεία και μουσεία, «ιερά βήματα» του Γένους οι νέοι, όταν από την Στ΄ Δημοτικού καλούνται να πάρουν μέρος σε αντιπολεμικό συλλαλητήριο στο «Σύνταγμα».

Τι να ακούσουν, τι να δουν και τι να διδαχτούν ; Προπαιδεία… κουκουλοφορίας; (σελ 85-86, βιβλίο γλώσσας Στ΄ δημοτικού, τεύχος γ΄).

Πώς να σεβαστούν την πατρίδα, όταν διαβάζουν στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», Α΄ Γυμνασίου, σελ. 124 ότι «η Ελλάδα είναι μια γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά, που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά και απελπισμένα».

Πώς θα μάθουν «όταν τους βρίσκει το κακό και θολώνει ο νους τους», να προφέρουν ένα «Κύριε Ελέησον» ή «Βοήθα Παναγιά», όταν «δάσκαλός» τους στην Γ΄ Γυμνασίου, στο μάθημα της «Νεοελληνικής Γλώσσας» (σελ. 73) είναι ο αστρολόγος – μπουρδολόγος Κώστας Λεφάκης, που τους μυεί στον ερεβώδη κόσμο των ζωδίων; «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί αλλά μπορεί να είναι και δημιουργικοί… Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις…». (Βρίθουν τα βιβλία από έρωτες και ερωτισμούς. Απανωτά τα σεξοκείμενα, μην τυχόν και τους ξεφύγει κανένα παιδί και σκεφτεί το του Ρήγα «από την παιδεία πηγάζει η αρετή και λάμπουν τα έθνη»).

Θα επέμβει κανείς αρμόδιος, για να σταματήσει το κακό; Είναι άραγε «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα»;

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

Από το Αντίβαρο

Read more...

Στρατηγικού βάθους ...συνέχεια

Α. Νταβούτογλου "Το στρατηγικό βάθος μια μεγαλοϊδεατικής παράκρουσης"

Την προπερασμένη Παρασκευή [4/6/2010] στην εκποπμή «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3,τρείς Έλληνες καθηγητές συζήτησαν το νεοεκδοθέν βιβλίο του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος».

Από τη συζήτηση «προέκυψε»ότι το βιβλίο αυτό διακρίνεται από αναλυτικό βάθος, ατράνταχτη επιχειρηματολογία και πολιτικό αισθητήριο πρώτου μεγέθους.

Είναι έτσι τα πράγματα οπότε θα έχουμε να κάνουμε με ένα έργο μεγάλης επιστημονικής και πολιτικής εμβέλειας ή όχι;.Πρώτο ερώτημα.Και ένα δεύτερο: Σε τι αποσκοπεί και τι υποκρύπτει η συγγραφή του;;;;

***

Θα προχωρήσω στην επί της ουσίας ανάλυση του βιβλίου αυτού και δεν θα υπεισέλθω στο διάχυτο φοβικό και ηττοπαθές κλίμα, που επικράτησε στη διάρκεια αυτής της συζήτησης.

Ο καθένας , που αξιώνει μία θέση ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης πρέπει κάθε φορά, που λέει κάτι να αναλογίζεται την ευθύνη του απέναντι στο λαό, που τον γέννησε αντί να ηδονίζεται αυτάρεσκα με τους χρησμούς και τους φραστικούς πομφόλυγες που εκπέμπει.

***

Πρώτη και καίρια παρατήρηση, που πρέπει να γίνει και δεν την έκαναν οι συνομιλητές της προπερασμένης Παρασκευής είναι ότι η συνολική σύλληψη και ο τρόπος προσέγγισης του βιβλίου του Νταβούτογλου δεν είναι ούτε νέα, ούτε πρωτότυπη.Αποτελεί κακέκτυπο του υποδείγματος των γνωστών βιβλίων του Μπρεζινσκυ και του Χαντιγκτον για να αναφερθούμε στα σημαντικότερα.

Δεύτερη παρατήρηση, το βιβλίο του Νταβούτογλου χαρακτηρίζεται από μία άναρχη παρουσίαση σκέψεων και «αποδεικτικού» υλικού και είναι φλύαρο και ανακυκλούμενο. Λίθοι και πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι και η εικόνα ενός σκύλου που κυνηγάει την ουρά του.

Αλλά ας τα παραβλέψουμε αυτά ως «δευτερεύοντα» και ας προχωρήσουμε στα πρωτεύοντα.

Ο Νταβούτογλου διαστρέφει συστηματικά την ιστορία είτε παρερμηνεύοντάς την είτε με ηθελημένες παραλείψεις κρισίμων στοιχείων.

Ότι δεν μας συμφέρει απλά δεν το αναφέρουμε ή το φωτίζουμε μονόπλευρα καλλωπίζοντας την εικόνα του. Η Ιστορία , όμως δεν διορθώνεται με τη χρήση κολλογόνων ουσιών και ψιμυθίων.

Σε δύο κρίσιμα κεφάλαια [2ο και 3ο] μας λέει,μεταξύ άλλων, ο κ. Νταβούτογλου τα εξής ανήκουστα.

- Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αντίθεση με τη Δύση δεν είχε αποικίες, ούτε αποικιοκρατική αντίληψη..

Τι να τις κάνει τις αποικίες όταν είχε σε καθεστώς δουλείας δεκάδες λαούς , που μέσω ενός στυγνού φορολογικού συστήματος τους απομυζούσε μέχρι το κόκκαλο;;;

- Η Οθωμανική Τουρκία είχε μια ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα, που έχει και η σημερινή Τουρκία. Μια κουλτούρα ανοχής, κοσμοπολιτισμού και σύνθεσης σε τρόπο ώστε να υπάρχει ένα υπόβαθρο ισότητας για όλους τους λαούς, που την συνέθεταν….

Ούτε κουβέντα για τη λέξη «ραγιάς» που αφορούσε σε όλους τους μη Οθωμανούς υπηκόους της, κουβέντα για την αδιάκοπη αλυσίδα σφαγών των υποταγμένων πληθυσμών, κουβέντα για το παιδομάζωμα, κουβέντα για το θεάρεστο έργο της «Ένωσης και Πρόοδος» με την εξολόθρευση των Αρμενίων, Ποντίων και των άλλων Ελλήνων, των Ασσυρίων κ.ο.κ, ούτε φυσικά τη σημερινή διά μαχαίρας αντιμετώπιση του κουρδικού και του αλεβικού ζητήματος.

- Οι Οθωμανοί «εγκατέλειψαν» τη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή, το Νότιο Καύκασο και τα Βαλκάνια [μέγα λάθος μας λέει ο Νταβούτογλου]…..

«Εγκατέλειψαν» ή εξεδιώχθησαν;;;[πόσο ,αλήθεια, μας θυμίζει αυτό τον ρεπούσιο «συνωστισμό¨στη Σμύρνη»].Σαν να μην υπήρξαν οι αλεπάλληλες συντριπτικές ήττες των Οθωμανών από τους Ρώσους, η Ελληνική Επανάσταση, το Ναυαρίνο, ο Λώρενς της Αραβίας και ο ξεσηκωμός των Αράβων. Όλα εξαφανίζονται στο «μεγαλείο» του νεοοθωμανικού οράματος…

- Ο Οθωμανικός πολιτισμός , ανεξάρτητα από την όποια συρρίκνωσή της Αυτοκρατορίας δεν είναι μόνον πολιτικός , αλλά ένας ευρύτατος πολιτισμός που γεφυρώνει το χριστιανικό με το μουσουλμανικό, το δυτικοευρωπαικό με το ασιατικό «βάθος»[;;;][τα ερωτηματικά δικά μας]…..

Πρόκειται περί αμάθειας ή περί θράσους;;;;

Ποία είναι στην πραγματικότητα τα αυτόχθονα στοιχεία του οθωμανικού πολιτισμού;;;στις εικαστικές τέχνες, τα γράμματα , τη μουσική, την αρχιτεκτονική κ.ο.κ ;;Στο σύνολό του ο οθωμανικός πολιτισμός είναι επιγονικός, χωρίς να είναι συνθετικός’ αραβικός, περσικός, και ελληνικός ακόμα και χριστιανικές καταβολές με ελάχιστα στοιχεία πρωτοτυπίας συγκροτούν το ετερόκλητο μείγμα, που ο Νταβούτογλου ονομάζει «οθωμανικό πολιτισμό»

***

Οι Οθωμανοί Τούρκοι [Οσμανλήδες] ξεκίνησαν ως ορδή και έγιναν λαός με βίαιους εξισλαμισμούς τεράστιας κλίμακας. Ορθά λοιπόν ο Νταβούτογλου τοποθετεί τη θρησκεία ως παράμετρο εθνικής συνοχής. Όμως δεν μας εξηγεί γιατί αυτή η συνοχή δεν λειτουργεί απέναντι και σε σχέση με τους Κουρδους που είναι μουσουλμάνοι. Πού «μπάζει»εδώ και για ποίους λόγους το νεοοθωμανικό όραμα;;;;

Αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έδωσε ένα υπέρτερο τρόπο διοίκησης και οργάνωσης του κράτους.Αγνοεί λοιπόν ότι οι Σελτζούκοι Τούρκοι πολύ πριν εμφανισθούν οι Οθωμανοί στο προσκήνιο αναγνώριζαν σε όλη τη γραμμή το διοικητικό, πολιτικό και πολιτιστικό προβάδισμα του Βυζαντίου, το οποίο ήθελαν όχι να καθυποτάξουν , αλλά να υποκαταστήσουν;;

Σεβάστηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία τις ξένες θρησκείες, βασικά τον Εβραισμό και τον Χριστιανισμό. Ναι , διότι αν δεν το έκανε θα είχε να αντιμετωπίσει μία συνεχή επαναστατική διέγερση των αλλοθρήσκων πληθυσμών.Όμως από το άλλο μέρος αποκεφάλισε μεθοδικά τις όποιες πολιτικές ηγεσίες των κατακτημένων λαών, ακόμη και εκείνες που επρόσκειντο στο «τουρκικόν σαρίκιον»[παράδειγμα ο Νοταράς και οι συν αυτώ].

Χρησιμοποίησε χριστιανούς- κυρίως Έλληνες- η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανωτάτους αξιωματούχους της Πύλης με κορυφαίο παράδειγμα τους Μεγαλους Δραγουμάνους[Υπουργούς Εξωτερικών].Ναι , αλλά αυτοί ακολουθούσαν σε όλη τη γραμμή πλεύσης τις εντολές του Σουλτάνου και λόγω θρησκείας , μορφώσεως και γλώσσας [ελληνικής , που ήταν η lingua franca-κοινή γλώσσα- της Αυτοκρατορίας] είχαν την καλλίτερη δυνατή πρόσβαση και ικανότητα χειρισμού προς τους δυτικούς και τους Ρώσους. Το περίφημο «χωνευτήρι λαών και πολιτισμών του κ. Νταβούτογλου ήταν, επομένως, από κάθε άποψη επίπλαστο και ψευδεπίγραφο.

***

Το όραμα Νταβούτογλου χρησιμοποιώντας αυτά τα ανύπαρκτα δεδομένα βάσης είναι να ανασυσταθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως μία ανατολική πολυεπίπεδη υπερδύναμη , που στηριγμένη στο πολιτικο-στρατιωτικό της βάρος και την οικονομικο-βιομηχανική της ισχύ θα επιτύχει «ειρηνικά» με μια σειρά από «διεισδύσεις» να γίνει

πρώτον, ο βασικός συντελεστής των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, την Πρόσω Ασία και τα Βαλκάνια,

δεύτερον, ο κύριος παράγων , που θα γαληνεύσει και θα καθοδηγήσει τους Άραβες και θα βάλει το Ισραήλ στη θέση του,

τρίτον, ο μεγάλος γεφυροποιός μεταξύ του ΝΑΤΟ και των Δυτικών από το ένα μέρος και των παραδοσιακών αντιπάλων τους [Συρία, Ιράν και όλου του κατά τον Μπους, «άξονα του κακού»],

τέταρτον, η δύναμη εκείνη που στηριγμένη στις οθωμανικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, της επαναστατικές δυνάμεις της Τσετσενίας και τη «βελούδινη» Γεωργία θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση του ρωσικού επεκτατισμού,

πέμπτον, η μεγάλη εκείνη χώρα από την οποία υποχρεωτικά θα περνάνε οι κύριοι αγωγοί ανεφοδιασμού της Ευρώπης με ενεργειακά καύσιμα [πετρέλαιο, φυσικό αέριο]

***

Η λογική του βιβλίου του Νταβούτογλου έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη του «Ο Αγών μου ‘ του Χίτλερ. Αρκεί στη θέση του «πανγερμανισμός» να μπει η λέξη «παντουρκισμός», στη θέση της «άριας φυλής» η θέση «τουρκική φυλή» στη θέση του «ζωτικού , γερμανικού, χώρου», το «ευρύτερος οθωμανικός χώρος».Με μία διαφορά θα μπορούσε να πεί κάποιος «καλόπιστος»: Ο Νταβούτογλου θέλει την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος να γίνει με «διεισδύσεις» και χρησιμοποίηση των τουρκικών πυρήνων, που έχει αφήσει πίσω της η παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, όχι διά των όπλων.

Οι πυρήνες αυτοί ως εφαλτήρια μιάς νέας εξόρμησης, που θα υπονομεύσουν εκ των έσω τα όσα δημιούργησαν οι ρώσικες επελάσεις, οι βαλκανικοί πόλεμοι, οι συνθήκες τύπου Σεβρων και Λωζάνης.Οι τουρκικοί μειονοτικοί πληθυσμοί, επομένως ως «πέμπτη φάλαγγα» που πολλά μας θυμίζει από την αλήστου μνήμης χιτλερική Γερμανία.

Όμως και αν ο τρόπος αυτός δεν αποδώσει υπάρχει πάντοτε η δύναμη των όπλων μας υπενθυμίζει ο κ. Νταβούτογλου, που δεν πρέπει να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε. Εναντίον ποιών και με ποίο στόχο; Η απάντηση δίνεται έμμεσα: τα μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος είναι η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο και η ΚΥΠΡΟΣ. Όπερ έδει δειξαι….

Και μόνον γι αυτόν τον σαφή υπαινιγμό ο Νταβούτογλου δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτός στην Ελλάδα.Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καραγκιοζοπαίχτες της πολιτικής στη χώρα μας , που πέραν των πολιτικά ηλίθιων και άκαιρων επιλογών τους αναφορικά με την Τουρκία δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον τουρκικό πήλινο γίγαντα «έκτη υπερδύναμη» στον κόσμο και άλλες αρλούμπες.

Μήπως όμως είναι η Τουρκία πράγματι τόσο ισχυρή όσο θέλει να μας την εμφανίσει ο κ. Νταβούογλου; Αντί απαντήσεως παραπέμπουμε στα όσα έγραψε με τίτλο «Μαθηματα από την Αρμενία» στον Φιλελεύθερο Λευκωσίας ο Μιχάλης Ιγνατίου στις 11/4/2010, που αποκαλύπτουν όχι μόνον τις αντιφατικότητες , αλλά και τη σαθρότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Επίσης όσα είπε ο Σ.Καλεντερίδης στην προαναφερθείσα εκπομπή της ΕΤ3 : Επιχειρείται εκτόνωση της ενδημούσας και σε βάθος εσωτερικής πολιτικής κρίσης με εξωτερικές μεγαλοστομίες και λεονταρισμούς , από τις κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τα ασυνάρτητα περι νεοοθωμανικού οράματος του κ Νταβουλογλου.

***

Τι πετυχαίνει ο Νταβούτογλου εκτός του να εκφοβίσει ορισμένους , ούτως ή άλλως περιδεείς Έλληνες πολιτικούς και διανοουμένους…

Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 14/5/2010 υπάρχει ένα δημοσίευμα με τίτλο «Κριτική εκ των έσω στο δόγμα Νταβούτογλου», που αναφέρεται στη σχιζοφρένεια, την αλαζονεία και την αναποτελεσματικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από ΤΟΥΡΚΟΥΣ πανεπιστημιακούς και καθηγητές πολιτικής επιστήμης.

«Τα εκατό ταξίδια στο εξωτερικό του Νταβούτογλου ως υπουργού οι πενήντα επισκέψεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων στην Άγκυρα επικρίνονται δριμύτατα ως αδιεξοδική πορεία , που δεν οδηγεί πουθενά»αναφέρει το δημοσίευμα, Πουθενα εκτός από την επίταση των εντάσεων και των αντιπαλοτήτων θα προσθέταμε εμείς.

Ο ίδιος ο πολιτικός της πράξης αναιρεί και διαψεύδει τον «θεωρητικό» Νταβούτογλου, που ισχυρίζεται ότι η προσέγγιση στο παγκόσμιο και ιδιαίτερα στο μεσανατολικό πολιτικό γίγνεσθαι και τα Βαλκάνια, δεν είναι συγκρουσιακή όπως εκείνη του Χαντιγκτον, αλλά ομαλοποιητική και ειρηνική..

***

Από το άλλο μέρος είναι προφανές ότι η δεινή εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με μεγαλοιδεατικούς παροξυσμούς και φαντασιακές ονειρώξεις τύπου Νταβούτογλου.

Από το Ντιαρμπακιρ και κάτω ένας λαός είκοσι εκατομμυρίων, οι Κούρδοι, αξιώνουν δυναμικά τα δικαιώματά τους ενώ η διασταση μεταξύ κεμαλιστών και ισλαμιστών έχει πάρει σαφέστατα εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα .

Η Ελλάδα , επομένως κινδυνεύει από την Τουρκία μόνο στο βαθμό και διότι υπάρχουν στη χώρα μας αγοραίοι χρεοκόποι και μειοδότες, αλλά και ηττοπαθείς και περιδεείς , που μας οδήγησαν στη Μαδρίτη, το Ελσίνκι και τα ΙΜΙΑ. Ακατανόμαστοι , που ευαγγελίζονται «λύση» των Ελληνοτουρκικών διαφορών –όχι μόνον της υφαλοκρηπίδας , αλλα και του εναερίου χώρου- με προσφυγή στο «ουδέτερο» δικαστήριο της Χάγης. Ακατανόμαστοι που μεθόδευσαν συστηματικα την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας με προσφυγή στο ΔΝΤ.Αυτοί τελικά συνθέτουν μία πολύ μεγαλύτερη απειλη από εκείνη της Τουρκίας , γεγονός που , ευτυχώς, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός.-



Καθηγητού Βασίλη Φίλια, πρώην Πρύτανη Παντείου Πανεπιστημίου.


Αθήνα 08 Ιουνίου 2010

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» Της 13Ης Ιουνίου 2010, σελ. 8]

Από το Αντίβαρο



Σχόλιο

Συνεχίζω την προσπάθεια αντιπαράθεσης ουσιαστικών απόψεως και κριτικής πάνω στα Ελληνοτουρκικά και συγκεκριμένα στην υποδοχή που συνάντησε η μετάφραση του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου για το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας.
Στόχος μου είναι η κατανόηση και η τοποθέτηση των πραγμάτων στις πραγματικές τους διαστάσεις , χωρίς φοβίες και λιβανίσματα αλλά και χωρίς λεονταρισμούς και άκριτη απόρριψη. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η Βίβλος της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Ερντογάν και σε αυτήν την πολιτική και τις επιδιώξεις τους είμαστε εμπόδιο.
Δεν πρέπει να αφήσουμε τον οποιοδήποτε θαυμασμό για το πιθανό επιστημονικό και οραματικό διαμέτρημα του Νταβούτογλου, σε αντίθεση με την εγχώρια φτώχεια, να μας οδηγήσει σε ραγιαδισμό και απαισιοδοξία , αλλά σε αφύπνιση και ανάσχεση της πολιτικής της Τουρκίας, ορθώνοντας το δικό μας όραμα και τον στρατηγικό μας σχεδιασμό.
Από την άλλη είναι λάθος να απορρίψουμε άνευ μελέτης, χαρακτηρίζοντας ως απλούς μεγαλοϊδεατισμούς τις θεωρίες Νταβούτογλου . Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αντιληφθούμε πως πρόκειται για υπαρκτή πολιτική που ασκείται από την Τουρκία, άσχετα αν μας αρέσει ή όχι και να προσπαθήσουμε έτσι να κερδίσουμε πόντους στο παιχνίδι , ποντάροντας στις αδυναμίες της στρατηγικής τους , καταδεικνύοντας και εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες που αναμφίβολα εγκυμονούν τέτοια μεγαλεπήβολα και δύσκολα στο χειρισμό τους σχέδια.
Αυτά δεν γίνονται με εξωτερική πολιτική χωρίς βάθος , ότι όνομα και να έχει αυτό. Δεν είναι δυνατό η εξωτερική μας πολιτική να είναι εκκρεμές, έρμαιο στα χέρια κάθε μαθητευόμενου μάγου ΥΠΕΞ ή Πρωθυπουργού . Η εξωτερική πολιτική δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάζει μετά από κάθε αλλάγή κυβέρνησης ή υπουργού.

Read more...

Ο Δεκάλογος του Καλού Κομματάρχη

Του Σωτήρη Μητραλέξη από το Αντίβαρο

Τὸν τελευταῖο καιρὸ βρίσκονται στὰ σκαριὰ δύο νέα κόμματα: τοῦ κ. Κουβέλη καὶ τῆς κ. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη. Ἀντὶ γιὰ νὰ μιλήσουμε για τὰ δύο αὐτὰ κόμματα, ἂς ἀπαριθμήσουμε τὰ δέκα στοιχεῖα ποὺ κατὰ τὴ γνώμη μας θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει ἕνα ὑποθετικὸ κόμμα ποὺ θὰ δημιουργεῖτο στὴν Ἑλλάδα σήμερα, ὥστε νὰ φανεῖ κατ’ ἀντιδιαστολὴν ἡ γνώμη μας γιὰ τοὺς νέους αὐτοὺς σχηματισμούς.

Σήμερα, ἕνα ὑποθετικὸ νέο κόμμα θὰ ἔπρεπε:

1- Νὰ δημιουργηθεῖ ἀπὸ πολίτες καὶ ὄχι ἀπὸ ἐπαγγελματίες πολιτικούς.

Ἀφ’ ἑνὸς παρατηροῦμε ὅτι ἐλάχιστοι ἀπὸ τοὺς πετυχημένους στὸν χῶρο τους καὶ στὴν κοινωνία πολίτες ἐμπλέκονται στὴν πολιτική, ἐνῶ ἡ πλειονότητα τῶν κομματικῶν στελεχῶν προέρχεται ἀπὸ τὶς πολιτικὲς νεολαῖες-φυτώρια καὶ τοὺς συνδικαλιστικοὺς φορεῖς. Ἀφ’ ἑτέρου γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἕλληνας δὲν εἶναι ἐξαιρετικὰ περήφανος γιὰ τὴν ποιότητα τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ τῆς χώρας, ἄρα μᾶλλον δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν διαιώνιση τῆς σημερινῆς του σύνθεσης. Πέρα ἀπ’ αὐτά, οἱ ἀνάγκες τῆς κοινωνίας μποροῦν νὰ διακονηθοῦν ἀπὸ ὅσους ζοῦν μέσα σ’ αὐτὴν καὶ ὄχι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κινοῦνται στὸν παράλληλο καὶ ὀλίγον αὐτιστικὸ κόσμο τοῦ σημερινοῦ κλειστοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Αὐτὰ ὑπαγορεύουν τὴν ἑξῆς ἀναγκαιότητα: ὁποιοδήποτε νέο κόμμα νὰ ἀντλεῖ τὰ στελέχη του ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὴν ζῶσα κοινωνία καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ ρηάλιτυ σόου τοῦ πολιτικοῦ παλκοσένικου. Ἕνας σοβαρὸς πολιτικὸς φορέας ἀπὸ πολίτες γιὰ πολίτες δὲν μπορεῖ παρὰ νά... συσπειρώσει περισσότερους πολίτες!

2- Νὰ ἔχει ἰδεολογία ποὺ νὰ ὑπερβαίνει τὰ τῆς κρίσης.

Σύμφωνα μὲ τὸν Χρῆστο Γιανναρᾶ (Καθημερινή, 22/10/2006), «στὸ σύστημα τῆς λεγόμενης ἀντιπροσωπευτικῆς ἢ κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας, διαφορετικὲς προτάσεις «νοήματος» (ἄρα σκοπῶν καὶ διαχείρισης) τοῦ κοινωνικοῦ γεγονότος διαφοροποιοῦν τὶς πολιτικὲς δυνάμεις, συγκροτοῦν τὰ κόμματα». Ἡ ἰδεολογία ἑνὸς νέου κόμματος δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαντλεῖ τὶς πηγές της στὶς ἀνάγκες ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν τρέχουσα κρίση, σὰν πολιτικὸ ὑποκείμενο μίας χρήσεως, ἀλλὰ ἢ θὰ ἐκπροσωπεῖ πολιτικὰ μιὰν ὁλόκληρη κοσμοθεωρία ἢ θὰ στερεῖται λόγου ὕπαρξης. Δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ στέκεται πέρα ἀπὸ τὶς παρωχημένες καὶ χιλιοπροδωμένες διακρίσεις τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς Δεξιᾶς, ποὺ ἢ ἀφοροῦν τοὺς ἱστορικοὺς ἐθισμοὺς ἀλλότριων κοινωνιῶν ἢ σχετίζονται μὲ ἱστορικὲς πληγὲς τῆς Ἑλλάδας ποὺ λίγα ἔχουν νὰ προσφέρουν σήμερα. Παράλληλα, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ στέκεται ἀπέναντι στὴν θεσμικὴ Ἀριστερά, προβάλλοντας ἕναν ὑγιῆ ἐθνοκεντρισμὸ (χωρὶς τὸν ὁποῖον δὲν ἔχει καὶ πολὺ νόημα νὰ διατηροῦμε τὸ κράτος μας) τὸν ὁποῖον ἐκείνη ἔχει ἀπεμπολήσει μετὰ βδελυγμίας ἐλέῳ ἀλλόκοτης μόδας. Ἡ ἐμφάνιση ἑνὸς νέου κόμματος ἐν μέσῳ κρίσης δὲν πρέπει νὰ τὸ ἐμποδίσει νὰ ἀρθρώσει λόγο γόνιμα ἐπικριτικὸ γιὰ τὴν συγκρότηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἀπὸ τὸ 1830 μέχρι σήμερα· τὰ λάθη μας ἔχουν μεγάλη ἱστορία. Πρὶν ἀπ’ αυτὸ ὅμως, ἕνα ὑποθετικὸ νέο κόμμα ὀφείλει νὰ διατυπώσει τὸ ὅραμα: δηλαδὴ τὸ τί ἀκριβῶς θέλει γι’ αὐτὴν τὴ χώρα, τὸ ὁποῖο θέτει ὑπὸ τὴν κρίση τοῦ λαοῦ. Γιὰ νὰ ἐξηγηθῶ, «ὅραμα» συνιστᾶ ἡ φράση τοῦ Πρωθυπουργεύοντος Γιωργάκη «νὰ γίνουμε ἡ Δανία τοῦ Νότου» (μὲ τὸ ὁποῖο ἀφ’ ἑνὸς διαφωνῶ, ἀφ’ ἑτέρου δὲν τὸ θεωρῶ συνεγερτικὸ γιὰ πολλοὺς πολίτες). Γιατί αὐτὴ ἡ φράση συνιστᾶ ὅραμα; Ἐπειδὴ μεταφέρει μὲ εὔληπτο τρόπο ἀλλὰ καὶ μὲ εὐκρίνεια αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ λεγόμενος πρωθυπουργὸς τῆς χώρας γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὸ πῶς τὴν φαντάζεται ἂν πετύχει σὲ ὅ,τι ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ. Λοιπόν, ἦρθε ἡ ὥρα νὰ ἀρθρώσουν τὸ ὅραμά τους γιὰ τὴν χώρα καὶ ὅλοι ὅσοι στέκονται ἀπέναντί του. Διότι αὐτὸ τὸ μονοπώλιο ὁράματος δὲν θὰ μᾶς βγεῖ σὲ καλό.

3- Νὰ ἔχει ἰδεολογία ποὺ νὰ ἀπαντᾶ στὴν κρίση.

Παράλληλα, ἕνα νέο κόμμα σήμερα θὰ προέκυπτε ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ, δηλαδὴ στὴν Ἑλλάδα τῆς κρίσης- ἄρα, προφανῶς ἡ συγκυρία αὐτὴ θὰ ἀποτελοῦσε συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἰδιοπροσωπείας του. Ἡ ἀπάντησή του στὴν κρίση δὲν ὀφείλει νὰ εἶναι μόνο ρεαλιστική/ἐφαρμόσιμη, ὥριμη καὶ ὑπεύθυνη, ἀλλὰ καὶ νὰ προκύπτει ἀβιάστως ἀπὸ τὴν γενικώτερη θεώρησή του γιὰ τὰ πράγματα, ἀπὸ τὴν ἰδεολογία του, ἀπὸ τὸ πῶς ἑρμηνεύει τὸ κοινωνικὸ γεγονός, τὴν πολιτική, τὶς οἰκονομικὲς σχέσεις, τὸν ἄνθρωπο, τὴν πορεία τῆς ἱστορίας. Μιὰ προτεινόμενη λύση γιὰ τὴν κρίση ἡ ὁποία δὲν θὰ ἑδράζετο σὲ συγκεκριμένη ἰδεολογία/κοσμοαντίληψη θυμίζει μᾶλλον Ἀνώτερη Μπακαλική, καθ’ ὅτι αἰωρεῖται στὸ κενὸ τῶν ἰδεῶν. Ἂν τὸ προηγούμενο ἰσχύει, τότε ἡ κραταιὰ ἰδεολογία εἶναι πραγματικὰ προϋπόθεση γιὰ τὴν συνεπῆ ἔξοδο ἀπὸ τὴν κρίση καὶ ὄχι περιττὴ πολυτέλεια ποὺ ἀντισυσπειρώνει πολίτιμους συναγωνιστὲς – προφανῶς!

4- Νὰ παίρνει 10΄ στὰ θεωρητικὰ καὶ 10΄ στὰ πρακτικά.

Τὰ προτάγματα τῆς ἰδεολογικῆς συγκρότησης ὀφείλουν νὰ συνοδεύονται ἀπὸ συγκεκριμένες προτάσεις λύσεων σὲ συγκεκριμένα προβλήματα. Τί σημαίνει «ὁραματιζόμαστε μιὰ ἄλλη παιδεία»; Μὲ ποιές θεσμικὲς ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ πραγματοποηθεῖ τὸ πρόταγμα τῆς ἀξιοκρατίας στὸ δημόσιο; Πῶς ἀκριβῶς θὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ πολυθρύλητη ἀποκέντρωση, πῶς θὰ νεκραναστηθεῖ ἡ ἀγροτικὴ παραγωγή; Ἡ λεπτομερὴς ἀπάντηση σὲ τέτοια ἐρωτήματα ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ φέρει πραγματικὴ ἐπανάσταση στὸ πολιτικὸ τοπίο τῆς χώρας, ἀφοῦ μέχρι τώρα ἀρκούμασταν στὴν διαβεβαίωση τῶν προθέσεων, ἢ δὲν εἴχαμε ἄλλη ἐπιλογὴ παρὰ νὰ ἀρκεστοῦμε σὲ αὐτές. Γιὰ νὰ πείσει ὅτι σοβαρολογεῖ, τὸ ὑποθετικὸ νέο κόμμα θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει στὴν πρώτη γραμμὴ τοὺς δοκιμασμένους τεχνοκράτες ποὺ μποροῦν νὰ κάνουν τὸ θεωρητικὸ πρόταγμα πολιτικὴ πράξη σὲ περίπτωση ἐξουσίας, πέρα ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν λεπτομερέστατο πολιτικὸ σχεδιασμό. Στὴν μεταπολίτευση δὲν εἴχαμε ἔλλειμμα προθέσεων, ἂν μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Κώστας Καραμανλῆς εἶχε ὑποσχεθεῖ τὸ 2004 τὴν εὐστοχώτατης σύλληψης «ἐπανίδρυση τοῦ κράτους» χωρίς... λαμπρὰ ἀποτελέσματα- στὴν μεταστοιχείωση τῶν προθέσεων σὲ πολιτικὴ πράξη πάσχουμε, κυρίως ὅταν προκύπτει ἐξουσία, ὄχι στὴν σύλληψη τοῦ στόχου. Ἂν τὸ ὑποθετικὸ κόμμα δὲν διαθέτει στὶς τάξεις του τοὺς ἐν λόγῳ τεχνοκράτες, ἂν δὲν ἔχει καταφέρει νὰ τοὺς ἑλκύσει, καλύτερα νὰ ἀναρωτηθεῖ τί δὲν πάει καλά.

5- Νὰ προτάσσει μιὰ Νέα Μεταπολίτευση.

Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι ὅτι ἕνα τίμιο νέο κόμμα θὰ ἐντόπιζε τὸν συνωστισμὸ τῶν κακοδαιμονιῶν μας στὴν περίοδο τῆς Μεταπολίτευσης (1974-2010). Τί μένει λοιπόν, παρὰ νὰ προτάξει μιὰ «Νέα Μεταπολίτευση» - δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ ὅρος ἔχει χρησιμοποιηθεῖ μετὰ ἀπὸ τὸ περίφημο κείμενο τοῦ Νίκου Ράπτη ἀπὸ ἀρκετὰ κόμματα, τοὺς «Δημοκρατικούς», τὴν «Νέα Δημοκρατία» τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ καί, ὄψιμα, ἀπὸ τοὺς «Οἰκολόγους-Πρασίνους»· ὅμως, ὁ καθένας δίνει διαφορετικὸ περιεχόμενο στὸν ὅρο. Πέρα ἀπὸ αὐτὰ ὅμως, «μεταπολίτευση» σημαίνει τὴν ἀλλαγὴ τοῦ πολιτεύματος, καὶ τὸ πολίτευμα ποὺ οἱ περισσότεροι πολίτες ἐπιθυμοῦμε εἶναι ἡ Ἀντιπροσωπευτικὴ Κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία ποὺ νὰ λειτουργεῖ ὅμως ὡς τέτοια καὶ ὄχι ὡς Πρωθυπουργοκεντρικὴ Ὀλιγαρχία ἢ Κομματοκρατία, ὅπως πανθομολογουμένως συμβαίνει σήμερα. Ὡς ἐκ τούτων, ἡ «Νέα Μεταπολίτευση» μοιάζει νὰ προϋποθέτει τὴν Συντακτικὴ Ἐθνοσυνέλευση ποὺ θὰ δώσει νέο Σύνταγμα στὴ χώρα, τὸ ὁποῖο θὰ θεσμοθετεῖ μιὰ πραγματικὰ Ἀντιπροσωπευτικὴ Κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία - ὅλα τὰ ἄλλα νεομεταπολιτευτικὰ μοιάζουν νὰ ἕπονται.

6- Νὰ μὴν φοβηθεῖ νὰ προτείνει «στρατηγικὸ βάθος» γιὰ τὴν Ἑλλάδα.

Σήμερα θὰ ἦταν ἀστεῖο νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴ δυναμικὴ θέση τῆς Ἑλλάδας στὸ διεθνὲς ἐπίπεδο ἢ γιὰ τὸν στρατηγικὸ ρόλο ποὺ θὰ φιλοδοξοῦσε νὰ παίξει στὴν εὐρύτερη περιοχή- θὰ ἦταν λεονταρισμοὶ ποντικιοῦ σὲ ἡμι-κομματώδη κατάσταση. Παρ’ ὅλα ταῦτα, καὶ ἐπειδὴ δὲν ξέρει κανεὶς τί γίνεται μέσα σὲ λίγα χρόνια, ἀφοῦ ἡ Ἱστορία ἔχει πολλὰ ποδάρια, εἶναι ζωτικῆς σημασίας νὰ μὴν χάνουμε τὴν ἱκανότητα νὰ ὁραματιζόμαστε μιὰ θέση τῆς Ἑλλάδας πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν τωρινή. Ἀκόμα καὶ μέσα στὸν τωρινὸ ἢ αὐριανὸ ζόφο καὶ γνόφο, ὁποιοδήποτε πολιτικὸ ὑποκείμενο θέλει νὰ εἶναι ἐλπιδοφόρο ὀφείλει νὰ θέσει τὸν στρατηγικὸ πήχυ τῆς Ἑλλάδος ψηλά- διότι μόνον ἐκεῖ μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ πήχυς ζείδωρος.

7- Νὰ ἔχει χαρακτηριστικὰ κινήματος.

Ἂν τὸ μήνυμα τοῦ κόμματος δὲν συνεγείρει ἅμα τῇ ἐμφανίσει του κόσμο σὲ ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν ἀ-ὅριστη Ἑλλάδα τῆς ὁμογένειας, κάτι δὲν ἔχει πάει καλά. Τὸ ἐλπιδοφόρο σήμερα δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ μεταλαμπαδεύεται αὐθορμήτως ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, ἀπὸ τραπέζι καφετέριας/καφενείου σὲ τραπέζι καφετέριας/καφενείου, ἀπὸ ὀθόνη σὲ ὀθόνη, εἰδάλλως μᾶλλον δὲν εἶναι καὶ τόσο ἐλπιδοφόρο- οἱ συνθῆκες εἶναι ὥριμες γιὰ νὰ ἀληθεύει αὐτὸ τὸ κριτήριο, ἀφοῦ τὰ πράγματα καὶ ἡ ἐπαγρύπνηση τῶν πολιτῶν δὲν εἶναι ἴδια μὲ παλαιότερα. Μιὰ ἔωλη νομενκλατούρα ἑνὸς κατ’ οὐσίαν ἀνύπαρκτου κόμματος ποὺ παίρνει σβάρνα πόλεις καὶ χωριὰ χωρὶς νὰ κινητοποιεῖ παρὰ ἐλάχιστους εἶναι φαινόμενο ὄχι μόνο ἀνούσιο, ἀλλὰ καὶ ἐξοργιστικὸ γιὰ τοὺς ἐχέφρονες.

8- Νὰ προτάσσει τὶς χαρισματικὲς προσωπικότητες ποὺ συγκαταλέγονται στὶς τάξεις του χωρὶς νὰ καθίσταται προσωποπαγές.

Μιὰ χαρισματικὴ προσωπικότητα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι «χαρισματική», δηλαδὴ δῶρο Θεοῦ, συνιστᾶ ἀπὸ μόνη της ἐλπίδα. Ἡ συνάντηση μαζί της σὲ βεβαιώνει ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ξαναχτίσουν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς (προσεχεῖς) στάχτες της. Ἕνας ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου ἡ πολιτικὴ βούληση χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν τρυφερὴ βεβαιότητα τοῦ ὁδοστρωτήρα συνιστᾶ ἔννοια διαμετρικὰ ἀντίθετη πρὸς τὸ «πολιτικὸ κόστος» καὶ τοὺς πολυώνυμους ψοφοδεεῖς του. Παράλληλα, μπουχτίσαμε ἀπὸ τὶς ἀυτόκλητες χαρισματικὲς προσωπικότητες, τοὺς «σωτῆρες» ἢ τὶς «ἐπικοινωνιακὲς» θλιβερὲς φιγοῦρες τῆς πολιτικῆς κουζίνας: οἱ οὐρανομήκεις ἐγωισμοί τους δὲν μποροῦν νὰ σχετίζονται κατὰ τὸ παραμικρὸ μὲ τὴν ἀνάσταση τῆς χώρας. Ὑπάρχει κάποιος σήμερα ποὺ νὰ ὁραματίζεται τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας μέσα ἀπὸ προσωποπαγῆ κόμματα, πόσῳ δὲ μᾶλλον ὅταν τά... τιμώμενα πρόσωπα προέρχονται ἀπὸ τὸν περιβόητο ἐγχώριο πολιτικὸ στίβο;

9- Νὰ ἀξιοποιήσει τὸ διαδίκτυο στὸ ἔπακρον.

Ἕνα νέο κόμμα ποὺ θὰ προβάλλεται ἀπνευστὶ καὶ διαρκῶς ἀπὸ τὰ συμβατικὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξημέρωσης δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι μέρος τοῦ προβλήματος, ὄχι τῆς λύσης- κάποιον λάκκο θὰ ἔχει ἡ φάβα. Ἀντίθετα, ἕνα δυνητικὰ ἐλπιδοφόρο νέο κόμμα δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι ὁλοσχερῶς, περίπου ἢ ὀλίγον ἀποκλεισμένο ἀπὸ τὰ Μέσα, ἰδίᾳ δὲ ἀπὸ τὴν τηλεόραση. Τὸ διαδίκτυο ὅμως διανοίγει νέες δυνατότητες ποὺ μένουν στὸ μεγαλύτερο κομμάτι τους ἀναξιοποίητες- πόσῳ δὲ μᾶλλον ὅταν ἡ διαδικτυακὴ πληροφόρηση καὶ ἡ λεγόμενη μπλογκόσφαιρα φαίνεται νὰ βρίσκονται ἁπλῶς στὴν ἀρχὴ τῆς ἄνθησης ποὺ προβλέπεται νὰ γνωρίσουν στὸ ἐγγὺς μέλλον. Σήμερα, αὔριο ἢ ἀπὸ χθές, τὸ διαδίκτυο μπορεῖ κάλλιστα νὰ παρακάμψει τὰ παραδοσιακὰ Μέσα, τὰ κάποτε ἐν Μπαϊρακτάρῃ μετὰ σουβλακίων ὑβρισθέντα.

10- Νὰ μελετήσει τὰ λάθη παρόμοιων ἐγχειρημάτων τοῦ παρελθόντος.

Ἂν ὑπάρχει πολιτικὸς σχηματισμὸς ποὺ νὰ παρουσίασε στὸ πρόσφατο παρελθὸν ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω στοιχεῖα κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, πρέπει νὰ πρόκειται γιὰ τοὺς «Δημοκρατικοὺς» τοῦ 2008/09, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἔχουν χάσει τὴν δυναμική τους, τὴν δυνατότητα συσπείρωσης ἐλπιδοφόρων μελῶν καὶ στελεχῶν καὶ τὴν γονιμότητα παραγωγῆς νέων ριζοσπαστικῶν προτάσεων (πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀρχικὲς προτάσεις βρίσκονται στὸ βιβλίο «Δημοκρατικοί - ἡ δημιουργία μιᾶς νέας πολιτικῆς κίνησης» τὸ διατιθέμενο στὰ κεντρικὰ τῶν ἐκδόσεων Παπαζήση). Ἀξίζει νὰ μελετήσει κανεὶς τὴν πορεία τους γιὰ νὰ διαπιστώσει καὶ νὰ ἀναλύσει τὰ λάθη ποὺ ἔλαβαν χώρα. Εἰδικὰ δὲ κάτω ἀπὸ τὸ πρίσμα τοῦ φαινομένου τῆς σημερινῆς μὴ παλιννόστησης τῶν ἱδρυτικῶν καὶ ἄλλων μελῶν ποὺ ἀποσκίρτησαν (συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ὑποφαινομένου), παρὰ τὴν ἀντικατάσταση τῆς παλιᾶς σαφῶς προβληματικῆς ἡγεσίας μὲ μιὰ δημοκρατικώτερη καὶ ἰσορροπημένη ἡγεσία ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ ὑψηλότερη πολιτικὴ εὐφυία καὶ ἀδιαπραγμάτευτη ἀνιδιοτέλεια. Ἡ ἀποτυχία τοῦ ἐγχειρήματος χρειαζόταν μελέτη... Τὸ ἐγχείρημα ἀποτελεῖ ἀνθολόγηση καλῶν προθέσεων, βασίμων ἐλπίδων ἀλλὰ καὶ ἐπιλογῶν πρὸς ἀποφυγὴν καὶ θανάσιμης ἀπροθυμίας γιὰ τολμηρὲς συνεργασίες.

Κανένα ἀπὸ τὰ δύο ὑπὸ δημιουργία κόμματα, τοῦ κ. Κουβέλη καὶ τῆς κ. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, δὲν πληροῖ ἔστω καὶ μία ἀπὸ τὶς παραπάνω προϋποθέσεις. Ὁπότε... δὲν τὸ ἀφήνετε καλύτερα;

Θὰ ἀποτελέσει ἔκπληξη, ἂν οἱ πολίτες δὲν γυρίσουν τὴν πλάτη στὰ ὑπὸ δημιουργία καθαρῶς αὐτοαναφορικὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα δὲν κομίζουν τὸ καινούργιο ἀλλὰ ἀνακυκλώνουν τὸ παλιό. Ἂν ἔχει πεῖ μιὰ σωστὴ κουβέντα ὁ τρέχων πρωθυπουργὸς (κυριολεκτικᾶ τρέχων- ὅλο τρέχει, ὅλο ἐκτὸς Ἑλλάδος), αὐτὴ εἶναι τὸ «ἢ ἀλλάζουμε ἢ βουλιάζουμε». Καὶ ἐπειδὴ μᾶλλον βουλιάζουμε, ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω...

29 Ἰουνίου 2010

Read more...