Σαν σήμερα ; Όχι , σαν....... πάντα

Μια πραγματικά εξαιρετική ανάρτηση από το blog της Κατερίνας

Ένα πραγματικό μάθημα ιστορίας που βλέποντας τα σημερινά γεγονότα μας διδάσκει ότι το παρακράτος είναι πάντα παρόν και επικίνδυνο , δεν έχει χρώμα ηλικία και ιδεολογία . Πάντα πρόθυμο να εργαστεί για όποιον δίνει τα περισσότερα ή για όποιον τους εξασφαλίζει ασυλία για τις μικρές ή μεγάλες παρανομίες τους.


"Παιδί ακόμα, όταν σε παρελάσεις και γιορτές επεδείκνυα τα αριστεία μου, αυτά που μου πρόσφεραν την θέση της σημαιοφόρου, όταν έκανα πρόβες στα ποιήματα και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους που είχα στα σχολικά θεατρικά σκετς, η μητέρα μου καμάρωνε και με την σειρά της τηλεφωνούσε σε φίλους και συγγενείς να παραστούν για να με καμαρώσουν σε παρελάσεις και εκδηλώσεις.
Ο πατέρας μου, απόλυτα αποστασιοποιημένος από αυτήν την οικογενειακή ...χαρά και την μητρική, φιλική και συγγενική περηφάνια, με ξεμονάχιαζε, με έχωνε στο γραφείο του, έκλεινε την πόρτα, και σε αυτό το πάντα μισοσκότεινο δωμάτιο, μου έλεγε: Πρόσεχε τις σημαίες που θα κρατήσεις, τις πατρίδες που θα υπερασπιστείς, τα εμβατήρια που θα ψιθυρίσεις, τις επετείους που θα γιορτάσεις. Πρόσεχε, το Κράτος ΤΟΥΣ. Να θυμάσαι, δεν είναι αυτό η Πατρίδα ΣΟΥ.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε. Κι ίσως ακόμα ακόμα, λόγω της απόλυτα διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας με τον πατέρα μου, να μην μπορώ ...όχι να καταλάβω, αλλά να νοιώσω, την αλήθεια ΤΟΥ, που όμως πια συμμερίζομαι ΑΠΟΛΥΤΑ, τουλάχιστον νοητικά.
Με το γονίδιο του πάθους ισχυρά ανιχνευμένο στο δικό μου DNA, πανηγυρτζού από κούνια, θα επιλέγω πάντα να λυπάμαι για ότι δεν έκανα, παρά για ότι έστω και απόλυτα και αποδεδειγμένα εσφαλμένα έκανα. Θα προτιμησω να ρισκάρω το λάθος, παρά να σπαταληθώ αποστασιοποιημένη. Στην ζυγαριά μου το «πραττειν», θα ειναι πάντα πιο βαρύ από το «μέτρα». Τον αποδέχομαι, με αποδέχεται, λατρευόμαστε.

Ο πατέρας μου λοιπόν, που σε αυτόν ειναι αφιερωμένη ...και αυτή η ανάρτηση, έχει πάθος, ένα απύθμενο πάθος με την υπόθεση Λαμπράκη. Θεωρούσε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και θεωρεί ακόμη, ότι η υπόθεση Λαμπράκη είναι η καλύτερη ανατομία της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Για όποιο πολιτικό θέμα κι αν ανοίξει η συζήτηση, θα σου βρει πάντα τον αντίστοιχο πρωταγωνιστή ή την ανάλογη κατάσταση, εκείνου του δράματος.
Άλλωστε ποτέ δεν «αγάπησε» τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ίσως για το μόνο που τον επιβράβευσε με την ψήφο του, ήταν όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, επέλεξε τον Σαρτζετάκη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Μάλιστα όταν όλοι λοιδορούσαν τον Σαρτζετάκη για την μεγαλομανία του και τις περίφημες κιτς συμπεριφορές του, ο πατέρας μου φουρκισμένος για την ελληνική έλλειψη ιστορικής μνήμης, ξεκρέμασε έναν από τους αγαπημένες πίνακες του βασιλείου του γραφείου του, κορνιζάρισε και κρέμασε μια φωτογραφία του Σαρτζετάκη. Ομολογουμένως, δεν τόλμησε να τα βάλει με την συζυγική εξουσία και να κρεμάσει την φωτογραφία του Σαρτζετάκη, στο οικογενειακό σαλόνι. Καμιά φορά οι γυναίκες σύζυγοι είναι τρομακτικότεροι και από την εξουσία Καραμανλή του 63.


Ο πατέρας μου, υποστήριζε και υποστηρίζει πάντα, ότι όταν θέλεις να σκοτώσεις την μνήμη κάποιου, όταν θέλεις να συγκαλύψεις την πραγματική ιστορία και αυτή, να χάσει την παιδαγωγικό της ρόλο, τις απόλυτες αντιστοιχήσεις και αναλογίες στην σημερινή πολιτική σκηνή, το πιο «βολικό» όπλο είναι οι εύκολες «αγιοποιήσεις» οι στείρες επετειακές εκδηλώσεις, τα τσιτάτα, τα χειροκροτήματα, και το πιο σημαντικό, η σιωπή για την πραγματική ιστορία, για τους ...δευτεραγωνιστές του δράματος.

Και έτσι, μπορεί για τον Γρήγορη Λαμπράκη να ήξερα απλά ότι ήταν ένας γιατρός, με μεγάλο ενδιαφέρον για το Kίνημα Eιρήνης την εποχή του Ψυχρού πολέμου. Εκείνη την εποχή που οι Αμερικανοί εμπλέκονται στην κόλαση του Βιετνάμ και οι Σοβιετικοί τάσσονται υπέρ της Ειρήνης. Και κάπως έτσι οι ειρηνιστές χαρακτηρίζονται κομουνιστές. Και κάπως έτσι ο αντιπρόεδρος της «Eλληνικής Eπιτροπής διά την Διεθνήν Ύφεσιν και Eιρήνην» με χαρισματική και πολύ ισχυρή προσωπικότητα, αναδεικνύεται σε ανερχόμενο αστέρι της ελληνικής Aριστεράς.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, είναι το μεγάλο θύμα, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ήρωα. Ωραίος άντρας, πρώην βαλκανιονίκης, γεννημένος πρωταθλητής, αυτοδημιούργητος γιατρός γυναικολόγος, με εξαιρετικές για την εποχή δημοσιευσεις στην γυναικολογική ενδοκρινολογία, καταφέρνει να παραγκωνίσει τα τότε και τελικά ...πάντα πανεπιστημιακά τζάκια της Ιατρικής, να γίνει υφηγητής, να αποκτήσει τη δική του κλινική όπου "οι φτωχοί εξετάζονται, παρακολουθούνται, χειρουργούνται απολύτως δωρεάν".
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης που μέχρι το ‘61 δεν έχει ενεργό συμμετοχή στην πολιτική, αποφασίζει να κατέβει ως συνεργαζόμενος βουλευτής με την EΔA, και βέβαια μέσα στην ΕΔΑ κυριαρχεί το τότε παράνομο ΚΚΕ.
Ο υπέροχος πρωταγωνιστής του δράματος, είναι το μοιραίο θύμα του παντοτινού ελληνικού παρακρατους;
Όχι, ο Γρήγορης Λαμπράκης είναι το θύμα του Κράτους ΤΟΥΣ, που χρησιμοποιεί πάντα για τα πρόστυχα, τα χυδαία, τα ...αναγκαία του, τον αιώνιο συνεργάτη του. Το παρακράτος.
Είτε το τόσο άκομψο, το παρακράτος της καρφίτσας, είτε το πιο κομψευόμενο, το πιο trendy, αυτό της ενημέρωσης-προπαγάνδας του σήμερα, είτε ακόμα και αυτό το ντυμένο με τη λεοντή του «αναρχοαυτόνομου» υποτιθέμενου Εξαρχιώτη κουκουλοφόρου που πεταει την μολότοφ σε κάθε μαζικό συλλαλητηριο στις μέρες μας.

Έλα εδώ, κάτσε στην πολυθρόνα απέναντι μου, μου έλεγε στα παιδιαστικά μου ο πατερας μου, και έλα να δούμε τους πραγματικούς «πρωταγωνιστές», αυτούς που θα πρέπει να μάθεις να αναγνωρίζεις με όποια μορφή κι αν εμφανίζονται, με ότι «ιδεολογικό» μανδύα και αν ντυνει το Κράτος το παρακράτος του, με ότι προβοκατόρικο παραμύθι κι αν χρειάζεται να πουλάνε. Θα είναι πάντα το παρακράτος, που πάνω του θα γέρνει το Κράτος τους για να ξαποστάσει. Αλλά ΠΟΤΕ το Κράτος τους, δεν θα πρέπει να το λογαριάζεις για Πατρίδα σου.

Κι έτσι, από παιδί μέσα σε εκείνο τα πάντα μισοσκότεινο γραφείο του πατέρα μου, κάποια ονόματα μπήκαν, χαράχθηκαν λες στην μνήμη μου, και έγιναν η προσωποποίηση του κακού. Που όμως αυτό το κακό ...δεν θα τελείωνε ποτέ, σύμφωνα με τις προφητείες, τις «προφητείες» ή τις προφητείες (;) του πατέρα μου.

Ο οδηγός λοιπόν του τρίκυκλου, ο Σπύρος Kοτζαμάνης , είχε αγοράσει το τρίκυκλο με δάνειο. Πως να το ξεπληρώσει όμως; Με κούρσες και εκτός Θεσσαλονίκης. Και αυτό τότε, ήταν αδιανόητο χωρίς την άδεια της τότε χωροφυλακής. Ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, ήταν κλεφτοκοτάς τις ελεύθερες ώρες του, πολλές φορές στο τμήμα κατηγορούμενος για κάθε είδους παραβάσεις, αλλά πάντα να αφήνεται ελεύθερος από τον εκάστοτε διοικητή του τμήματος.

O συνεπιβάτης του τρίκυκλου Μανώλης Eμμανουηλίδης, αυτός που έδωσε το δολοφονικό χτύπημα στον Λαμπράκη, είχε ένα εξαιρετικά πλούσιο ποινικό μητρώο, βιασμοί, κλοπές και το ...κερασάκι, μια αποπλάνηση ανηλίκου το 1961.

Ο Ξενοφών Γιοσμάς, πρόεδρος της παρακρατικής οργάνωσης «Σύνδεσμος Aγωνιστών και Θυμάτων Eθνικής Aντιστάσεως», ....αξιωματικός του Γ’ Pάιχ, είχε ορκιστεί και υπουργός στην κυβέρνηση Tσιρονίκου, μια κυβέρνησης φάντασμα που ακολούθησε τους Γερμανούς, όταν αποχώρησαν από την Eλλάδα... Ο φον Γιοσμάς, είχε καταδικαστεί σε θάνατο για δωσιλογισμό, αλλά είχε αποφύγει την εκτέλεση της ποινής, έχοντας τα γνωστά και πάντα ανταποδοτικά κολλητηλίκια με το Κράτος και την ...αστυνομία Του

O υπομοίραρχος Δημήτρης Kατσούλης, το δεξί χέρι τότε του διευθυντή Aσφάλειας Θεσσαλονίκης, συνέχισε την ...δράση του, βρέθηκε μάλιστα επικεφαλής των γνωστών προβοκατόρων στο Πολυτεχνείο.

Ο ιατροδικαστής Kαψάσκης από την ...Αθήνα, στον οποίο ανατιθεται η ιατροδικαστική εξέταση και βγάζει το πόρισμα ότι το θανατηφόρο χτύπημα στον Λαμπράκη προέρχεται απο την πρόσκρουση στην άσφαλτο και όχι από το χτύπημα με λοστό.

Ο Κώστας Μήτσου υποστράτηγος και ο Εύθυμης Καμούτσης συνταγματάρχης, παλιοί ταγματαλήτες που διενεργούν την ...προανάκριση και αφήνουν ελεύθερο τον Εμμανουηλίδη, γιατί «τι ευθύνη μπορεί να έχει ένας συνεπιβάτης τρίκυκλου σε ένα τροχαίο δυστύχημα;»

Και πόσοι άλλοι...

Αλλά θυμήσου τον Τίγρη, τον Μανώλη Χατζηαποστόλου, παλιό σαλταδόρο, που κάνει το μοιραίο πήδημα και αρχίζει έναν αγώνα ζωής και θανάτου με τον κουρνιασμένο στην καρότσα Eμμανουηλίδη. «Πούστη, φάγατε τον Λαμπράκη, θα πεθάνεις» ουρλιάζει. Ο Τίγρης ...καταδικάζεται από το Κράτος τους, για ...συκοφαντική δυσφήμηση.

Και όχι μόνο ο Τίγρης, αλλά και ο Γιώργος Σωτηρχόπουλος, λουστραδόρος, που ανυποψίαστος πηγαίνει αυτοβούλως στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης και καταθέτει ο Kοτζαμάνης αρνήθηκε το πρωί της δολοφονίας του Λαμπράκη, να του μεταφέρει κάποια έπιπλα. Του είχε πει «όχι σήμερα, το βράδυ έχω δουλειά». Γέλασε λέει ο Σωτηρχοπουλος και τον ρώτησε «μωρέ τι δουλειά έχεις βραδιάτικα;»
Θύμωσε τότε λέει ο Γκοτζαμάνης και του απάντησε «αει γαμήσου ρε μπατίρη, εγώ το βράδυ θα σκοτώσω τον πούστη τον κομουνιστή».
Την ώρα που πάει να καταθέσει ο Σωτηρχόπουλος, ...κάποιοι ... άγνωστοι (αυτοί οι πάντα γνωστοί...άγνωστοι) τον τραβάνε μέσα σε ένα ημιφορτηγό, τον χτυπάνε στο κεφάλι και τον στέλνουν αναίσθητο στο νοσοκομείο. Και ο Σωτηρχόπουλος καταδικάζεται για ...συκοφαντική δυσφήμηση από το Κράτος τους.

Αλλά να θυμάσαι και τον Γιώργο Ρωμαίο, τότε δημοσιογράφο στο συγκρότημα Λαμπράκη, και τις αφόρητες ...«πιέσεις» που ο ίδιος περιγράφει ότι υπέστη απο τα αφεντικά του να μην γράψει, να μη δημοσιεύσει τίποτα...
Θυμήσου τον Γιάννη Βούλτεψη τότε δημοσιογράφο της "Αυγής», τον Γιώργο Μπέρτσο της εφημερίδας «Ελευθερία» που κάνουν το ιερό ρεπορταζ, αυτό που είναι ο πυρήνας της δημοσιογραφίας και βρίσκουν τις φωτογραφίες της αντισυγκέντρωσης και μέσα από αυτές ο χτυπημένος βουλευτής Τσαρουχάς αναγνωρίζει τον θηριώδη Πιτσιώκο. Τον Πιτσιώκο , που ανταλλάσσει την άδεια του πάγκου του μικροπωλητή στο Μοδιάνο, με την συμμετοχή του στους τραμπουκισμούς του παρακράτους. Του παρακράτους του ...Κράτους τους.

Και πάνω από όλα να θυμάσαι τον τότε ανακριτή Σαρτζετάκη. Έναν ...γραφειοκράτη, «σπαστικό» θα τον λέγαμε σήμερα, ...αναποτελεσματικό θα τον χαρακτήριζαν σήμερα οι πάντα πληρωμένοι από το Κράτος τους, επαγγελματίες της ενημέρωσης-προπαγάνδας. «Ήταν τόσο τυπικός, ώστε κάθε φορά που μπαίναμε για να καταθέσουμε κάτι καινούργιο, μας άρχιζε από την αρχή», γράφει ο Mπέρτσος. «Όνομα πατρός, έτος γεννήσεως κ.λπ. Aφού ο γραμματέας, που είχε μάθει τα στοιχεία μας απ’ έξω, κρυφογελούσε. Aλλά αυτός έλεγε: “Tα στοιχεία του κυρίου”».

Έναν ...ενοχλητικό «γραφειοκράτη», που μέσα σε χιλιάδες σελίδες, σε δεκάδες πληρωμένους ψευδομάρτυρες, σε εκατοντάδες χαφιέδες, αρνήθηκε να συγκαλύψει το έγκλημα του Κρατους τους. Ο Δελαπόρτας όταν επισκέφθηκαν με την κόρη του τον Σαρτζετάκη στο σπίτι του και ...τρόμαξαν από τις χιλιάδες σελίδες τις απλωμένες σε όλο το πάτωμα του σπιτιού του, της είπε: «Κάποτε θα τον κάνουν γραμματόσημο». Δεν ξέρω αν έγινε ποτέ γραμματόσημο ο Σαρτζετάκης. Το πιθανότερο είναι να μην άντεξε και αυτός, την τρομερή πανούκλα της εξουσίας.

Ζει σήμερα ο Λαμπράκης; Όχι.
Το σύστημα έγινε πολύ πιο ...συστηματικό, απείρως προσεκτικότερο, πολύ πιο επαγγελματικό από τους πριν 50 χρόνια ερασιτεχνισμούς του.
Σήμερα δεν σκοτώνεις τον ...Λαμπράκη. Απλά δεν αφήνεις κανέναν να γίνει ...Γρήγορης Λαμπράκης. Τον απομονώνεις, τον βγάζεις από την ...εικόνα, τον πετσοκόβεις, τον απαξιώνεις όσο είναι καιρός, όσο ο κόσμος δεν τον γνωρίζει και δεν τον αναγνωρίζει. Το παρακράτος τους δεν διαθέτει πια μόνο τρίκυκλα, Γκοτζαμάνηδες και Εμμανουηλιδηδες, φον Γιασμάδες και Ασπιωτηδες. Σήμερα το Κράτος τους, διαθέτει το παρακράτος του γυαλιού, το παρακράτος των εφημερίδων του, και άμα λάχει τους κουκουλοφόρους του.

Σήμερα δεν χρειάζεται να χτυπήσει το Κρατος τους, με λοστό τον Λαμπράκη, δεν χρειάζεται να θανατώσει με βασανιστήρια τον Τσαρουχά, τέτοιους βουλευτές, ούτως ή άλλως δεν αφήνει να υπάρξουν και έτσι δεν έχει να αντιπαλέψει τετοιους το Κράτος τους. Τους...σκοτώνει, πριν γίνουν...
Οι σημερινοί ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ είναι δύο ειδών.
Οι πολυτελείς, οι Πρετεντερηδες, οι Τρέμες, οι Χατζηνικολάου, οι Αναστασιαδηδες, οι Χουκλες, οι Τριαναταφυλοπουλοι, οι Σόμπολοι, οι Τέλλογλου, οι Καμπουράκηδες, οι Θοδωρακηδες, οι Παπαχελάδες, και ...θεέ μου πόσους ακόμα να μνημονευσω!!!

Και οι ...λούμπεν. Η μετεξέλιξη των Γκοτζαμάνηδων και των Εμμανουηλιδηδων. Οι μικροπαραβατικοί του κοινού ποινικού δικαίου, ναρκωτικά, trafficking,κλοπές, μικροληστείες, που η αστυνομία τους ντύνει με κουκούλες για να καίνε εργαζόμενους σε τράπεζες, εξαργυρώνοντας έτσι την ελευθερία τους για τα ποινικά τους αδικήματα.

Το χρυσοφόρο μαφιόζικο παρακράτος τους, το παντοτινό δεκανίκι του Κράτους τους, δίνει την τροφή στα παπαγαλάκια του για να ενοχοποιεί και να αφοπλίζει οποιαδήποτε κίνηση γίνει από τα κάτω. Και μάλιστα με πολύ ισχυρούς συμβολισμούς. Με ανάλογους του Λαμπράκη συμβολισμούς...
Οι σημερινοί εργαζόμενοι με συνθήκες σκλαβιάς, που τους χώνουν τα αφεντικά και οι τσάτσοι των αφεντικών, κάτω από τα γραφεία όταν περνάει μπροστά από το «μαγαζί» το συλλαλητήριο, αυτοί του πιο ανάλγητου αφεντικού, θα καούν. Και όποιος κουνηθεί, συμμετέχει, δραστηριοποιηθεί, κατεβεί στο όποιο συλλαλητήριο ή θα κινδυνεύσει η σωματική του ακεραιότητα ή/και θα είναι εν δυνάμει δολοφόνος ή ηθικός αυτουργός δολοφονίας.

-Μου είπαν ότι 3 κουκουλοφοροι που το πλήθος τους έκραξε στο Σύνταγμα στο συλαλλητηριο στις 20 Μαΐου , φοβούμενοι το λαϊκό λιντσάρισμα, χώθηκαν μέσα στο λόμπι της Μ. Βρετανίας. Οι πόρτες βέβαια, κλειστές και αμπαρωμένες εκείνη την ώρα για το ...κοινό. Αλλά εκεινους τους άφησαν.

- Πιθανά. Όλοι αυτοί οι παρακρατικοί, είναι χαμηλών νοητικών προσόντων, όσο χρήσιμοι για το Κράτος τους, άλλο τόσο επικίνδυνοι να γίνουν οι ανόητοι Εμμανουηληδιδες, ο αδύναμος κρίκος. Μπορεί να τους φυγάδευσαν, ακόμα και στην Μ. Βρετανία, ακόμα και μπροστά στα μάτια 100 ανθρώπων. Άλλωστε έχουν την ενημέρωση και την επικοινωνία, το άλλο παρακράτος, το επίσημο, δικό τους. Γιατί να ρισκάρουν;

Προχθές όλα αυτά τα χιλιάδες οργισμένα πρόσωπα, που βροντοφώναζαν έξω από τη Βουλή «κλέφτες», είναι αυτοί που θα περιθωριοποιηθούν επικοινωνιακά ως οι ολίγοι υβριστές των θεσμών της Δημοκρατίας. Ότι ακριβώς έγινε, όταν η Αμπατιέλου χαστούκισε την Φρειδερίκη στο Λονδίνο. Και τότε, ο Τύπος φρικάρισε με την ύβρη στους ...θεσμούς. Παρών τότε και ο Λαμπράκης.

Ζει ο Λαμπράκης; Όχι, τον Λαμπράκη τον δολοφόνησαν.
Αυτό που ζει είναι το παρακράτος. Το παντοτινό βολικό δεκανίκι του Κράτους τους. Πιο έξυπνο, πιο αποτελεσματικό, πιο ακριβό, πιο επικίνδυνο.

Και να προσέχεις. Και να θυμάσαι.

Το Κρατος ΤΟΥΣ δεν είναι η Πατρίδα ΣΟΥ. "

Read more...

Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ !!

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου σας παραπέμπω σε ένα εξαιρετικό κείμενο σχετικά με το θέμα .
Δημοσιεύτηκε στο Αντίβαρο και συγγραφέας του είναι ο Γιώργος Μάλφας.

Συντάκτης: Γιώργος Μάλφας

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

«Κάτου απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί – προσμένουνε την ώρα, δεν κοιμούνται, δεν πεθαίνουν, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση» Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα της «κρίσης ταυτότητας» που διαπερνά το σύγχρονο ελληνικό σχολείο είναι αυτό της διαχείρισης του ζητήματος των «εθνικών επετείων». Του τρόπου, δηλαδή, ανάγνωσης, ανάμνησης και ερμηνείας ιστορικών γεγονότων καθοριστικής σημασίας για την εθνική και κοινωνική επιβίωση-συνέχεια του λαού μας. Σε όποιον κινείται εντός της σχολικής πραγματικότητας είναι ολοφάνερη η αμηχανία και η αφασία που χαρακτηρίζει τις σχολικές επετείους των εθνικών μας γιορτών: αγχωτικό καθήκον, άχαρη εθιμική υποχρέωση, επαχθής εξακολουθητικός ευτελισμός των «ιδανικών» που κανείς πια δεν πιστεύει… Στο επίκεντρο των σχετικών συζητήσεων ανακυκλώνεται αναπόφευκτα η έννοια και το περιεχόμενο του «έθνους»: η ιστορική και υλική του υπόσταση, η συμβολική και πολιτισμική του νοηματοδότηση. Το επίδικο του «έθνους» εξαιρετικά πολυσύνθετο από την ίδια του τη φύση. Πληθώρα ιστορικών, πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών προβολών ερίζουν για τον (καθ)ορισμό του «έθνους» και φορτίζουν με οξύτητα το κλίμα και τον χαρακτήρα των «εθνικών επετείων». Στις γραμμές που ακολουθούν επιχειρείται μια συνοπτική-σχηματική (και γι’ αυτό αναγκαστικά γενικευτική) παρουσίαση δύο κυρίαρχων προσεγγίσεων του νοήματος των εθνικών γιορτών όπως αυτές εκδηλώθηκαν διαχρονικά στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Το έθνος ως φετίχ Στην εκδοχή αυτής της προσέγγισης δεσπόζει η υπεριστορική και αναχρονιστική αντίληψη για το έθνος που έλκει τις ρίζες της στη μεταπολεμική Ελλάδα και διατρέχει όλη την χρυσή εποχή της «εθνικοφροσύνης» μέχρι την πτώση του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών. Με αξονικό ιδεολόγημα τον «ελληνοχριστιανισμό» διαχώριζε τους Έλληνες, φυλάκιζε, εξόριζε, εξόντωνε ηθικά και φυσικά τους αντιπάλους της. Στις κρίσιμες εθνικά στιγμές, αν δεν επέλεγε την «αυτοεξορία», συμμαχούσε με τους κατακτητές σε κατοχικές κυβερνήσεις, επάνδρωνε τάγματα ασφαλείας, εξέτρεφε στα σπλάχνα της δοσίλογους και καταδότες και στο τέλος επέστρεφε ως αυτόκλητος σωτήρας στην πατρίδα εγκαθιδρύοντας «δημοκρατίες» που στην ανάγκη μεταλλάσσονταν σε… δικτατορίες. Είναι η παράταξη των «επαγγελματιών του έθνους», των «ελλαδεμπόρων», που από πολύ νωρίς και με τόση ευκρίνεια διέκρινε ο γνήσια ελληνοπρεπής και ορθόδοξος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, γράφοντας ότι «μεταξύ όλων των επαγγελμάτων, εις όλον το Γένος, περνά εξόχως το επάγγελμα της θρησκείας, καθώς και το του πατριωτισμού» (Ο Διδάχος). Η παράδοση των μεγάλων λόγων και των τραγικών ιστορικών ευθυνών, που ιδιοποιούνταν ιδιοτελώς τις θυσίες των αγωνιστών και τα σύμβολα ενότητας του λαού μας. Πουλούσε εργολαβικά τον πατριωτισμό και την πίστη των Ελλήνων και αγόραζε κυριαρχία και εξουσία με τη συνδρομή των ξένων τοποτηρητών της. Γιόρταζε στο σχολείο τις εθνικές γιορτές (μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης) με μιαν αφόρητη πατριδοκάπηλη ρητορεία, με αυτάρεσκους εθνοφυλετικούς δεκάρικους, αποκρύβοντας σελίδες του σκοτεινού της παρελθόντος και διασύροντας ηλιθιωδώς κάθε αίσθημα γνήσιας φιλοπατρίας, σεβασμού και αγάπης για τη μακραίωνη πολιτιστική ιδιοπροσωπία των Ελλήνων. Φανατικά και αυτιστικά κλειστοφοβική, περιχαράκωνε τα οράματα και τις αξίες του οικουμενικού Ελληνισμού στα όρια ενός παρασιτικού και μεταπρατικού ελλαδισμού. Αυτή η «παράδοση» ξεψύχησε μέσα στη γραφικότητα και την ανυποληψία της. Στα σχολειά μας, δεν τη συναντά πια κανείς σήμερα, εκτός από κάποια θλιβερά απομεινάρια στο διάκοσμο και την αισθητική των σχολικών γιορτών που μάλλον δεν απασχολούν πλέον κανέναν. Το έθνος ως ταμπού Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης μια άλλη προσέγγιση του «εθνικού» σε πλήρη αντίστιξη με την προηγούμενη, αργά αλλά σταδιακά, επεδίωξε και πέτυχε τη ρεβάνς έναντι της εθνοκαπηλίας. Μετά το πέρας του «σοσιαλιστικού» αμοραλισμού της «αλλαγής» («Έξω από το ΝΑΤΟ»!) δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες εγχώριες και διεθνείς συνθήκες (κατάρρευση υπαρκτού σοσιαλισμού, έκρηξη παγκοσμιοποίησης, κρίση πολιτικής κ.α.) για τη γέννηση και την ανάπτυξη μιας εθνομηδενιστικής κουλτούρας η οποία σήμερα κατακλύζει παντοδύναμη την κυρίαρχη πολιτική, τη διανόηση, την τέχνη και τα μέσα ενημέρωσης. Ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων του «εκσυγχρονισμού» που συσπείρωσε τις ελίτ των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας με αιχμή του δόρατος την «ανανεωτική» αριστερά του διεθνισμού (δίχως έθνος!) και του κοσμοπολιτισμού (με συμπλεγματική αποστροφή στο γηγενή πολιτισμό!) σε ρόλο οργανικού διανοουμένου. Στο εξής κάθε βιωματική αναφορά στις αξίες της πατρίδας, της παράδοσης και του πολιτισμού που γέννησε στη διαχρονία της, θα λοιδορείται κυνικά, θα χλευάζεται προκλητικά. Και οι ευαισθησίες μας θα αντιμετωπίζονται ως political correct όταν θα αφορούν την εκστρατεία διάσωσης του ιβηρικού λύγκα, για παράδειγμα, που απειλείται με εξαφάνιση· ενώ θα στοχοποιούνται απροκάλυπτα όταν θα αφορούν την πολιτιστική συρρίκνωση λαών, εθνών και παραδόσεων. Θα συκοφαντείται εκ προοιμίου κάθε αναφορά στο έθνος και όποιος θα διακατέχεται από ανάλογες ανησυχίες θα στιγματίζεται αυτόχρημα ως «εθνικιστής». Αν μάλιστα κανείς αποτολμήσει και επικαλεστεί την παράδοση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του Άρη Βελουχιώτη και της Εθνικής Αντίστασης (εκπληκτικά μοναδική συνάρθρωση αιτημάτων εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής χειραφέτησης με πάνδημη αποδοχή) τότε κακό του κεφαλιού του... Τα εγγόνια των εξόριστων και των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, πρώην κομμουνιστές και νυν «εκσυγχρονιστές», που συνωστίζονται τώρα στους προθαλάμους της εξουσίας, διψούν για προγραφές… Αναθεώρηση της Ιστορίας, αναψηλάφηση των στερεοτύπων του «εθνικού φαντασιακού», υπέρβαση του «εθνοκεντρισμού» και μια σειρά άλλων υψηλών επιδιώξεων, το κύριο μενού του μεταρρυθμιστικού προγράμματος στο σύνολο των βαθμίδων της δημόσιας εκπαίδευσης, με στόχο να αποβάλουμε τον εθνικιστή εαυτό που κρύβουμε μέσα μας. Να ενοχοποιηθεί τελικώς στη συνείδηση του λαού μας το έθνος και η εθνική μας κληρονομιά αδιακρίτως (και όχι μόνο η εθνικιστική παραφθορά τους), δηλαδή ο τρόπος που γεννιόμαστε, τρώμε, μιλάμε, χορεύουμε, ερωτευόμαστε, πιστεύουμε, τραγουδάμε, κλαίμε, γελάμε, μαλώνουμε, πεθαίνουμε… τα τόσο κοινά σε όλους τους ανθρώπους, και ταυτόχρονα τόσο ξεχωριστά σε κάθε λαό. Ποιος να γιορτάσει… Από τη μια, η εθνοκάπηλη κενολογία. Κουράστηκε και η ίδια. Δεν αντέχει πια τον εαυτό της. Δεν πείθει πια κανέναν. Ξεθύμανε… Κιτρινισμένα και αραχνιασμένα στους τοίχους των σχολείων χάσκουν τα πορτρέτα των εθνικών αγωνιστών μας. Τους εγκατέλειψαν οι πάντες. Και αυτοί ακόμη οι ορκισμένοι υπερασπιστές τους, οι επίγονοι της «εθνικοφροσύνης», αναζητούν πλέον νέα, πιο ελκυστικά πρότυπα για τη νεολαία, στο χώρο του θεάματος (Ψινάκης) και του ελαφρολαϊκού τραγουδιού (Σαρρή). Από μια τέτοια φαιδρή εκδοχή «πατριωτισμού» κινδυνεύουμε μάλλον περισσότερο… Από την άλλη, ο χορός των αναθεωρητών και της προσαρμογής στις …απαιτήσεις των καιρών. Εξυπνότεροι ή μάλλον πονηρότεροι ετούτοι. Την Εθνική Αντίσταση τη βάφτισαν «αντιπολεμικό κίνημα των λαών!» (sic). Αντιμιλιταριστικός ακτιβισμός στις οροσειρές της Πίνδου δηλαδή, με λίγο ράφτινγκ στα διαλείμματα για να μην αμελούμε και την οικολογική διάσταση της σύγχρονης εκπαίδευσης… Το διακύβευμα για τους λαούς δεν είναι πια το ελεύθερο, το ανυπότακτο φρόνημα. Η «ειρήνη» είναι ενός χυδαίου υλισμού, το κατά κεφαλήν εισόδημα, ο δείκτης της αγοραστικής δύναμης των μαζών. Μην καταπονείτε λοιπόν τα παιδιά με πληκτικά «νεκρόφιλες» τελετές που δεν πιστεύετε, βάλτε τους να δουν γλυκερές αντιπολεμικές ταινίες που καταλήγουν σε αισθηματικά ειδύλλια! Για να μαθαίνουν πως οι εθελόδουλοι χωρίς αντίσταση και επανάσταση θα επιβιώσουν, χωρίς εκούσιο συμβιβασμό πάνε χαμένοι… Θαμμένος ζωντανός ο αληθινός εαυτός μας! Εθνοκάπηλοι και εθνομηδενιστές σκότωσαν την ψυχή μας. Πλήγωσαν τις ευαισθησίες, την περηφάνια του λαού μας. Κάντε μια βόλτα στα σχολειά μας… «να ζεις τον θάνατό σου για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ»! Ο σπόρος όμως δεν πήγε χαμένος. Θαμμένο στη γη μας το Σώμα της Αντίστασης. Κάποτε θα καρπίσει, αφού «δεν κοιμάται, δεν πεθαίνει, προσμένει την ανάσταση». Μιας «ελληνικότητας» που διαλέγεται ευρύχωρα στον κόσμο με ολάκερη τη Σάρκα της: τις ιδέες, τις αισθήσεις και τα βιώματά της.

Read more...

ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΝΤΡΟΠΗ , Ή ΑΛΛΙΩΣ ,ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ 28Ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Το έχουν οι μέρες απ' ότι φαίνεται.Κάθε χρονιά παραμονές της 28ης Οκτωβρίου αρχίζει στα κανάλια και στις εφημερίδες, εσχάτως και στο διαδίκτυο , όλη η φιλολογία και παραφιλολογία σχετικά με την επέτειο. Διάφορες ερμηνείες σχετικά με τον Μεταξά , τι είπε και τι δεν είπε στον πρέσβη της Ιταλίας , το αν ήταν φιλογερμανός ή όχι , το ότι δεν ήθελε να πολεμήσει αλλά αναγκάστηκε και διάφορα τέτοια. Μεγάλο μέρος των αναλύσεων καταλαμβάνουν και οι "αναλύσεις" αυτών που προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα αισθήματα των Ελλήνων κατά την κήρυξη του πολέμου. Πήγαιναν ή δεν πήγαιναν με το χαμόγελο στα χείλη στο μετωπο;Στήριζαν ή δεν στήριζαν τον Μεταξά ;Μετά ακολουθούν αυτοί που προσπαθούν να αναλύσουν την επίδραση που είχε η νίκη και η αντίσταση της Ελλάδας στην συνολική έκβαση του πολέμου. Εκεί να δεις αναλύσεις!! Οι απόψεις κυμαίνονται ανάμεσα στο "χάρη στους Έλληνες κερδήθηκε ο ΒΠΠ" μέχρι στο ότι "ήταν ένα ασήμαντο από άποψης γενικής επιρροής γεγονός".
Μετά ακολουθούν αναπόφευκτα οι συζητήσεις περί παρελάσεων.Πρέπει ή δεν πρέπει να σταματήσουν κλπ.Μετά κουβέντες περί σημαίας , κλπ.
Ο κατάλογος είναι γενικά μεγάλος.Αυτό που εγω θα ρωτήσω είναι ένα :
Έχουν πραγματικά μονοσήμαντη απάντηση αυτά τα γεγονότα ή ακόμα και αν κάποια έχουν -που πολύ αμφιβάλω- έχει όντως σημασία για μας τους Έλληνες ;
Ο Μεταξάς ήταν αυτός που ήταν από άποψη πολιτικών φρονημάτων , δεν διεκδικεί βραβεία δημοκρατίας και κοινωνικής συναίνεσης . Αυτό που έχει σημασία είναι ότι στην δεδομένη στιγμή στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Έδωσε την ΜΟΝΗ απάντηση που ΕΠΡΕΠΕ να δώσει.Ξέρει κανείς από αυτούς που μιλάνε και κρίνουν ,ενώ οι ίδιοι ούτε ενα απλό όχι στον προιστάμενο τους δεν μπορούν να πουν , τι είναι να πεις ΟΧΙ σε μια υπερδύναμη και να πας κόντρα στην ιδεολογία σου ; Γιατί ο Μεταξάς ιδεολογικά ήταν πολύ κοντύτερα στον Μουσολίνι και τον Χίτλερ από ότι στον Στάλιν ή τον Τσώρτσιλ.
Μετά αλήθεια αυτό είναι το πρόβλημά μας , το αν χαμογελούσαν οι στρατιώτες όταν πήγαιναν στο μετωπο; Μπορεί να χαμογελούσαν στις πόλεις και στα τραίνα όταν έφευγαν , αλλά σίγουρα όταν σφύριζαν οι σφαίρες , ξεπάγιαζαν και πέθαιναν, σίγουρα δεν γελούσαν καθόλου και πως θα μπορούσαν άλλωστε ; Μόνο παρανοικοί θα το έκαναν αυτό. Αλλά ρωτώ πάλι τι σημασία έχει ; Το μόνο που μετράει είναι ότι σταθηκαν στο ύψος τους , πολέμησαν σαν πραγματικοί άντρες, θυσίασαν μέλη , ζωές και πέτυχαν πράγματα που ισχυρότεροι στρατοί δεν μπόρεσαν να πετύχουν.
Μετά ο Β'ΠΠ είναι ένας πόλεμος με 40,000,000 εκατομμύρια νεκρούς και εκτεταμμένες πολεμικές επιχειρήσεις . Ο μεγαλύτερος φόρος αίματος πληρώθηκε στα πεδία των μαχών της Ανατολικής Ευρώπης. Σε σχέση π.χ. με την πολιορκία του Στάλινγκραντ ή την μάχη του Κουρσκ , σύμφωνα με απόλυτα μεγέθη , η μάχη π.χ στο Ρούπελ φαντάζει όντως ασήμαντη .
Αλλά ούτε και αυτό έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι κάποιοι σταθηκαν στο ύψος των περιστάσεων , κόντρα στις προβλέψεις και στα προγνωστικά , γιαυτό και εμεις τους τιμούμε και θα τους τιμούμε για πάντα.
Όσο για το αν εξαιτίας μας κερδήθηκε ο πόλεμος ή όχι, αυτό και αν είναι ένα παραπλανητικό ερώτημα η απάντηση του οποίου πραγματικά δεν έχει σημασία ,πέραν του ότι μάλλον δεν υπάρχει απάντηση , τουλάχιστον τέτοια που να δικαιώνει πλευρές.Όταν κάποιος πολεμά σπανίως ξέρει ή μπορεί να φανταστεί την σπουδαιότητα ή μη της μάχης , πολλές φορές δε αυτήν η σπουδαιότητα γίνεται αντιληπτή πολύ μετά. Αυτό που μετρά είναι αυτοί που έκαναν τον καθήκον τους και έμειναν στις θέσεις τους , έχυσαν το αίμα τους , έχασαν χερια , πόδια , τις ζωές τους.Το Ελληνικό μεγαλείο του '40 έγκειται στο γεγονός ότι κάποιοι έμειναν στην θέση τους και πολέμησαν ενώ κάποιοι άλλοι το έβαλαν στα πόδια ή έμειναν ουδέτεροι αν και πολύ ισχυρότεροι. Περιττό να σας θυμίσω την ντροπή που υπέστη ο Γαλλικός στρατός , ή ο βρεττανικός στην Δουνκέρκη. Οι μόνοι που ύψωσαν το παράστημα τους στον Χίτλερ στις μέρες του BlietzKrieg (σ.σ.κεραυνοβόλου πολέμου) , όταν όλοι είχαν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, ήταν οι Έλληνες και οι Πολωνοί.
Όλα τα υπόλοιπα είναι θεωρητικές προβολές για τους μελετητές της Στρατιωτικής Ιστορίας , τους οποίους δεν κατηγορώ ( πως θα μπορούσα άλλωστε , αφού και εγω είμαι μελετητής , πάρα πολύ ερασιτέχνης βέβαια ) αλλά θεωρώ ότι δεν ταιριάζουν τέτοιες αναλύσεις τέτοιες μέρες από την στιγμή μάλιστα που δημιουργούν και σύγχυση σε απαίδευτο κόσμο .Οι απόψεις των ειδικών για το θέμα, διήστανται.Εγώ προσωπικά πιστεύω πως η αλήθεια είναι κάπου στην μέση.
Αυτό που μετράει στο τέλος είναι η θυσία και ο αγώνας και αυτά είναι που τιμούμε με τις παρελάσεις και τις εκδηλώσεις,δεν είναι πολεμική λαγνεία και φιλομιλιταρισμός ή ότι άλλη παπαριά λένε διάφοροι. Να σας θυμίσω ότι στις Θερμοπύλες οι Έλληνες ηττήθηκαν και πέθαναν όλοι , αλλά ποιος το μετράει έτσι αυτό ; Μένει μόνο το μεγαλείο της αντίστασης!
Επίσης πολλοί χλευάζουν τις ιστορικές ταινίες και κοροιδεύουν τα σεναριακά κενά ή τα ιστορικά και στρατιωτικά λάθη , υποβαθμίζοντας το βαθύτερο νόημα . Έλεος ρε παιδιά , από τις ταινίες περιμένετε να μάθετε ιστορία, όταν δεν μάθατε από το σχολέιο ; Αυτές οι ταινίες είχαν πρώτα από όλα ψυχαγωγικό ρόλο και να κόψουν εισιτήρια και μετά είχαν σκοπό πιθανόν να ανυψώσουν το φρόνημα του κόσμου και να τιμήσουν ίσως κάποιους ανθρώπους. Το ξέρουμε καλά και εμείς π.χ. ότι στρατιωτικά δεν στέκει ο Πρέκας να τρέχει μπροστα από τα τεθωρακισμενα στην επέλάση . Αυτό όμως έχει σημασία ; Μια απλή ταινία είναι , προς Θεού, όχι μάθημα τακτικής στην Σχολή Ευελπίδων.
Αυτές οι μέρες είναι μέρες μνήμης και τιμής . Βέβαια συμφωνώ ότι υπάρχει πολύς κόσμος ανιστόρητος λόγω και της προβληματικής ιστορίας που διδασκόμαστε και η οποία πολλές φορές έχει οδηγήσει τον απληροφόρητο κόσμο σε πλάνες και συγχύσεις. Η ιστορία θα πρέπει να διδάσκεται σωστά και αντικειμενικά γιατί τότε μόνο διδάσκει.
Αυτήν είναι όμως κουβέντα άλλη και δεν είναι για τώρα.
Τώρα το μόνο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε , είναι να τιμήσουμε τους νεκρούς που πέθαναν για κάποια ιδανικά , χύνοντας το αίμα τους , τιμώντας μια πατρίδα ,μια σημαία.
Έστω και από ντροπή μόνο στην μνήμη τους, αν απουσιάζει ο σεβασμός και η εκτίμηση για όσα έκαναν. Δεν είναι ντροπή να πας να χειροκροτήσεις στην παρέλαση , ή να βάλεις μια σημαία στο μπαλκόνι , ούτε αν αγορασεις μια σημαιούλα στο παιδάκι σου τότε του κάνεις "εθνικιστική πλύση εγκεφάλου".


Όσο για την παρέλαση, έχω κάνει δυο παρελασεις με την Μοίρα Καταδρομών στην Θεσσαλονίκη και από όλες από τις εμπειρίες μου στην θητεία - που ήταν πολλές - καμμιά δεν θυμάμαι εντονότερα και με μεγαλύτερη συγκίνηση .Σας πληροφορώ ότι ούτε τότε, ούτε τώρα αισθάνθηκα αιμοχαρής ή μιλιταριστής ή να κυριευομαι από πολεμολαγνεία και να επικροτώ τον πόλεμο , το αντίθετο ακριβως σας βεβαιώνω.Ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω αυτούς που καταφέρονται εναντίον αυτών των εκδηλώσεων μνήμης και τιμής, διαστρεβλώνοντας σκοπίμως το νόημα τους.
Η τιμή στους πεσόντες είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε . Τουλάχιστον ας μην παραδώσουμε στην λήθη και την απαξίωση το μεγαλείο του παρελθόντος αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ανάλογο. Με θλίβει που σήμερα είμαστε "λίγοι" ως έθνος , ας μην τα ξεφιλίζουμε όλα όμως. Ντροπή !
Αλλά που να βρουν ντροπή οι πάσης φύσεως πολιτικά ορθοί νεοέλληνες .Όταν οι ίδιοι έτρεχαν να πάρουν αναβολές και τρελόχαρτα ή να δηλώνουν κάτοικοι εξωτερικού για να μην πάνε στρατιώτες ή υπηρετούσαν με ειδικότητα "σιτιστή ωδικών πτηνών" , στον Βοτανικό Κήπο ,πως μετά να εκτιμήσουν το μέγεθος της θυσίας και του επιτεύγματος του 1940.

Επειδή όμως οι περισσότεροι από αυτούς είναι "αριστερίζοντες" ( γιατί ο Θεός να τους κάνει αριστερούς) θα ήθελα να τους ρωτήσω αν την ίδια γνώμη έχουν και για τις θυσίες και τα αναμφισβήτητα επιτεύγματα του Κόκκινου Στρατού στον ΒΠΠ.Αυτοί είναι οι γνήσιοι αριστεροί αγωνιστές , εγχώριοι κύριοι του ψευτο-αριστερού φάσματος .Για πάτε να τους πείτε ότι τα 20,000,000 που θυσιάστηκαν ήταν μια "φούσκα" και ότι τους αξιζε αφού ήταν πιόνια του μιλιταρισμού .Ξέρετε τι θα πάθαινατε αν τολμούσατε να εκστομίσετε ανάλογα πράγματα εντός της επικράτειας της Σοβιετικής Ένωσης ή και της σημερινής Ρωσίας ή της Ουκρανίας ;Εννοώ λόγια τα οποία να αμφισβητούσαν την αξία π.χ. της θυσίας του Στάλινγκραντ.Για δοκιμαστε να προτείνετε το κάψιμο της Κόκκινης Σημαίας όπως προτείνει για την Ελληνική ο αξιοθρήνητος κ. Μουζουράκης στο κατάπτυστο βίντεο στην ιστοσελίδα του κ.Θεοδωράκη.Επίσης τι θα γινόταν αν καταφέροσασταν εναντίον της παρέλασης στην Κόκκινη Πλατεία για την επέτειο της νίκης στον ΒΠΠ;
Αν δεν ξέρετε να σας το πω εγώ .Θα πήγαινατε γραμμή για τα Γκουλάγκ.
Ή θα τολμούσατε να πείτε ανάλογα πραγματα στην Γαλλία , στην Βρεττανία στις ΗΠΑ κλπ.
Δεν θα τολμούσατε να τα πείτε ποτέ και δυστυχώς όχι γιατι φοβάστε , αλλά γιατί αν και εκτιμάτε τον αγώνα άλλων λαών ,αντίθετα τον αγώνα του δικού σας λαού τον ευτελίζετε και τον περιφρονείτε και αυτό είναι το χειρότερό σας ατόπημα για το οποίο και είστε άξιοι περιφρόνησης.
Δεν το καταλαβαίνετε αλλά με αυτό που κάνετε πριονίζετε το κλαδί που κάθεστε και κάνετε καταχρηση της ελευθερίας που έχετε σήμερα και πληρώθηκε με το αίμα εκατοντάδων χιλιαδων Ελλήνων .
Για μένα είστε μόλις λίγο καλύτεροι από τους δοσίλογους στην κατοχή.

Read more...