Η φωτογραφία-ντοκουμέντο που πρέπει να δει ο κάθε Ελληνοκύπριος: Η χειραγωγημένη Αστυνομία του καθεστώτος Χριστόφια επί τω έργω… Αντί να μαζεύει εγκληματίες και τους Τούρκους πράκτορες που αλωνίζουν, προστατεύει την τουρκική κατοχική σημαία! Στείλτε αυτή την φωτογραφία στους πάντες, για ρίξουν όλοι μια ματιά στο μέλλον της “ομοσπονδιακής αστυνομίας” του Διζωνικού Δικοινοτικού Απαρτχάιντ.
Διαβάστε στον Εμπροσθοφύλακα
Από το Περί Πάτρης
Ένα εξαίρετικο άρθρο από το Αντίβαρο για τις κινήσεις στρατηγικής της Τουρκίας και για το πως προσπαθεί να μας αποκλείσει από τις θάλασσες μας , γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια το Διεθνές Δίκαιο, δημιουργώντας αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) και προσπαθώντας να έλθει σε συμφωνία με την Αίγυπτο , αγνοώντας και αποκλείοντας την Κυπρο.
Διαβάστε εδώ
Ταυτόχρονα εμείς είμαστε ζαλισμένοι από τα χαστούκια, με την πλάτη στον τοίχο και στο ένα πόδι, εκεί που μας έχουν στήσει οι συν- Ευρωπαίοι μας,βορά στα οικονομικά αρπακτικά , ψελίζουμε υποτακτικά δικαιολογίες και ψάχνουμε με εξεταστικές επιτροπές να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα , ρίχνοντας στάχτη στα μάτια.
Μου θυμίζει την δίκη και την εκτέλεση των Έξι. Λες και αυτό έλυσε τα προβλήματά μας τότε και λες και μας έδωσε πίσω τα όσα χάσαμε. Μόνο ιστορική σύγχυση και διόγκωση του προβλήματος προκάλεσε. Τα ίδια θα γίνουν και τώρα.
Όπως έλεγε και ο Ν. Δραγούμης:
«Το περίεργον είναι ότι όχι μόνο αγνοούσι και απεχθάνονται την ιστορίαν οι ημέτεροι πολιτικοί, αλλά τρέφουσι προς αυτήν βαθυτάτην περιφρόνησιν.. Αφ’ ου δε η ιστορική μάθησις είναι αναγκαία εις τους αναλαμβάνοντας να κυβερνήσωσι κράτη μεγάλα, ισχυρά και στερώτατα, πολύ πλέον απαραίτητος είναι, νομίζω, εις τους κυβερνώντας κράτος μικρόν, ασθενές και κλονούμενον». ( Αναμνήσεις, 2, σελ. 316-317)
Ταυτόχρονα ενώ όλοι γνωρίζουν το πρόβλημά μας και τον εκτροχιασμό των δημοσιονομικών μας λόγω των αμυντικών δαπανών (ιδίως οι Γαλλο-Γερμανοί!) ,
ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΟΠΛΑ !!
Κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου λέγονται πολλά. Για τους φοιτητές για τους στρατιώτες , την αστυνομία την χούντα .Οι περισσότεροι τείνουν να αναλώνονται στα γεγονότα των ημερών και να αποφεύγουν τα γεγονότα πριν και μετά.Έτσι ακούσαμε π.χ. πάρα πολλές για την κ.Δαμανάκη που ήταν εκφωνήτρια όπως και για τον οδηγό του άρματος που έριξε την πύλη. Είναι μαρτυρίες συναισθηματικά φορτισμένες από ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα και γιαυτό έχουν την αξία τους.
Σήμερα μετά την μεταπολίτευση, που κυβερνάει πλέον η γενιά του Πολυτεχνείου ,η εξέγερση στα μάτια μου μοιάζει σαν ένα παλιό γραμμάτιο που κάποιοι θέλουν να εξαργυρώνουν εσαεί. Αυτό γίνεται είτε παραχαράζοντας και καπελώνοντας τους αγώνες άλλων , είτε αποδίδοντας στα γεγονότα πολύ μεγαλύτερη σημασία από αυτήν που τους αναλογεί ιστορικά.
"Η γενιά του Πολυτεχνείου" κυβέρνησε και τα έκανε σκατά , της αρέσει δεν της αρέσει.Οι επαναστάτες και καταπιεσμένοι του τότε είναι οι εκμεταλλευτές του σήμερα .
Το καλύτερο άρθρο που διάβασα αυτές τις μέρες σχετικά με το Πολυτεχνείο το βρήκα στο μπλογκ του Ελληνόψυχου και είναι ένα άρθρο στην ουσία του Μελέτη Μελετόπουλου .
Έτσι ακριβώς το αναδημοσιεύω και λέει τα πράγματα πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα να τα πω.Μας διδάσκει κάτι πολύτιμο. Πως πολλές φορές τα πράγματα πρέπει να τα βλέπουμε από πολλές οπτικές γωνίες και να μην τα θεωρούμε δεδομένα ,απλά και μόνο γιατί έτσι παπαγαλίζονται από τους περισσότερους.
Διαβάστε παρακαλώ :
του Μελέτη Η. Μελετόπουλου
Υπάρχει ένα θαυμάσιο διήγημα του Γιάννη Βλαχογιάννη, στο οποίο ο γηραιός αγωνιστής του εικοσιένα, επιζών της εξόδου του Μεσολογγίου αρνείται, παρά την επίμονη παράκληση του μικρού του εγγονού, να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να βγει στον δρόμο, όπου περνάει η επίσημη πομπή του εορτασμού της επετείου της εξόδου.
Όταν ο εγγονός ρωτά τον παππού γιατί αρνήθηκε να παρακολουθήσει την πομπή, ο γέρος απαντά: «γιατί, παιδί μου, δεν ήταν έτσι η έξοδος».
Όταν, ύστερ, από λίγο, ακούγεται από τον δρόμο ένας θλιβερός ήχος από ένα μισοχαλασμένο νταούλι, ο γέροντας σηκώνεται από το κρεβάτι του και βγαίνει στον δρόμο, όπου ένας ζητιάνος παίζει μουσική.
Ο αγωνιστής κλαίει βουβά.
«Γιατί κλαις, παππού;», ρωτά το παιδάκι.
«Γιατί, παιδί μου», απαντά ο γέρος, «έτσι ήταν η έξοδος».
Ίσως η μόνη λύση ώστε να περισωθεί η μνήμη του γεγονότος είναι να καταργηθεί ο εορτασμός της 17ης Νοεμβρίου και οι σχετικές κυβερνητικές ανακοινώσεις, διαγγέλματα, λογύδρια κ.λ.π. που τόσο αφόρητα θυμίζουν πια τους επίσημους, εορτασμούς άλλων σημαντικών γεγονότων της ελληνικής ιστορίας, από προηγούμενα καθεστώτα.
Όλα τα καθεστώτα χρειάζονται ιστορικά σημεία αναφοράς, αλλά εδώ πρόκειται για καπηλεία, όπως καπηλεία ήταν η αυτο-αναγωγή της χούντας στο «σαράντα» και στην «25η Μαρτίου».
Η καπηλεία συνεπάγεται την πλήρη αποκοπή της επετείου από το πραγματικό ιστορικό γεγονός και την μετατροπή της σε μηχανισμό νομιμοποίησης και αναπαραγωγής ενός καθεστώτος.
Αυτό ακριβώς έγινε με το «πολυτεχνείο»: άλλο τα πραγματικά γεγονότα του 1973 κι άλλο η ιδεολογική τους χρήση από το πολιτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης.
Η μετάβαση στην Δημοκρατία του Μαρκεζίνη και Το Πολυτεχνείο
Υπενθυμίζουμε: τον Νοέμβριο του 1973 μία ομάδα φοιτητών κλείστηκε στο Πολυτεχνείο.
Ήταν μία περίεργη, μεταβατική συγκυρία: ο δικτάτωρ Γεώργιος Παπαδόπουλος, προχωρούσε σε μία μετεξέλιξη του καθεστώτος του, στην κατεύθυνση μιας ελεγχόμενης πολιτικοποίησης.
Ο ίδιος θα παρέμενε πρόεδρος της χώρας, διατηρώντας τον έλεγχο σε σημαντικούς τομείς, όπως η άμυνα και η ασφάλεια, ίσως και η εξωτερική πολιτική.
Την διαδικασία της διεξαγωγής εκλογών, που είχαν προγραμματισθεί για τον Φεβρουάριο του 1975, είχε αναθέσει στον παλαιό κοινοβουλευτικό -και χωρίς πολλές μελλοντικές ελπίδες πολιτικής επιβίωσης- Σπύρο Μαρκεζίνη.
Ο Μαρκεζίνης, που αμαυρώθηκε δια παντός λόγω της συνεργασίας του με τον Παπαδόπουλο, θα είχε ασφαλώς άλλη υστεροφημία, εάν είχε επιτύχει στην αποστολή του.
Ήταν όμως ένας ρηξικέλευθος πολιτικός, με όραμα και τεράστιες ικανότητες, με νεανικό πνευματικό σφρίγος και σύγχρονες ιδέες.
Μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου -της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης- εδέχθη την κυβέρνηση Μαρκεζίνη ως πιθανή διέξοδο από το παρατεινόμενο δικτατορικό καθεστώς.
Κάποιοι άλλοι εσιώπησαν καιροσκοπικά, ώστε αν ο Μαρκεζίνης επιτύγχανε να το εισπράξουν, αν αποτύγχανε να τον καταγγείλουν εκ των υστέρων.
Το μέγα σφάλμα του Μαρκεζίνη ήταν ότι υπήρξε πολύ ενδοτικός προς τον Παπαδόπουλο: του επέτρεψε να συνεχίσει να κυβερνά, ενώ ο ίδιος περιορίσθηκε στον ρόλο του αναμένοντος την διεξαγωγή των εκλογών.
Δέχθηκε όλους τους όρους του Παπαδόπουλου, αντί να θέσει ο ίδιος τους δικούς του.
Προφανώς, αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι κατανοούσε ότι ήταν η μοναδική του ευκαιρία να γίνει πρωθυπουργός, αφού η λαϊκή του απήχηση ήταν μηδαμινή.
Αυτή η έλλειψη διαπραγματευτικής βούλησης του Μαρκεζίνη υπήρξε καθοριστική για το εγχείρημά του.
Η αντιαμερικανική πολιτική Παπαδόπουλου στην Σούδα
Το δεύτερο -μεγαλύτερο ακόμη- σφάλμα του Μαρκεζίνη ήταν η συμφωνία του με τον Παπαδόπουλο, στην κοινή τους άρνηση να διαθέσουν την βάση της Σούδας στα αμερικανικά αεροπλάνα, στον πόλεμο μεταξύ Αράβων και Ισραήλ.
Λίγο πριν το «πολυτεχνείο», η αραβοϊσραηλινή κρίση είχε φτάσει στην κορύφωσή της, κι η Σούδα παρέμενε κλειστή, ούτως ώστε το Ισραήλ βρισκόταν σε δεινή θέση από αεροπορικής πλευράς, αφού πλησιέστερη φιλία βάση δεν υφίστατο.
Ο μεν Μαρκεζίνης είχε γνωστές αντιαμερικανικές αντιλήψεις, και μάλιστα έναν χρόνο νωρίτερα είχε αντιδράσει στον ελλιμενισμό του αμερικανικού «έκτου στόλου» στον Πειραιά, όπως ο ίδιος αναφέρει στις «αναμνήσεις» του (σ. 105), και μάλιστα σε επίσημη συνέντευξή του στους ξένους ανταποκριτές.
Ίσως η θέση αυτή του Μαρκεζίνη να προερχόταν από την αγγλοφιλία του, δεδομένου ότι παγίως υφίστατο ανταγωνισμός μεταξύ βρετανικής και αμερικανικής πολιτικής για τον έλεγχο της Μεσογείου.
Η αντίδραση, όμως, του Παπαδόπουλου, που είχε υπηρετήσει στην ΚΥΠ ως σύνδεσμος με τις αμερικανικές υπηρεσίες, είναι ανεξήγητη και μόνον εικασίες μπορεί να διατυπώσει κανείς.
Το αποτέλεσμα, φυσικά, της άρνησης του διδύμου Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη να παράσχει την Σούδα στην αμερικανική αεροπορία ήταν να παρεμποδισθεί η γεωστρατηγική ισορροπία μεταξύ δύσης και Μέσης Ανατολής.
Ας υπενθυμίσουμε εδώ ότι μόνη γεωστρατηγική αποστολή του νεώτερου ελληνικού κράτους είναι να γεφυρώνει το γεωστρατηγικό χάσμα μεταξύ Ιταλίας και Μικράς Ασίας και να αποτελεί δίαυλο της δυτικής πολιτικής στην περιοχή.
Οσάκις ελληνική κυβέρνηση παραβίασε αυτόν τον όρο διακινδύνευσε όχι μόνον την δική της επιβίωση αλλά και την εθνική ακεραιότητα της χώρας.
Το Πολυτεχνείο και η ανατροπή Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη
Η έναρξη των φοιτητικών κινητοποιήσεων δεν συνέπεσε όμως με την αντιαμερικανική στροφή της «χούντας», ώστε να αποδοθεί σε εξωτερικούς παράγοντες.
Ήδη από τό 1972 υπήρχαν φοιτητικές κινητοποιήσεις (Νομική), που ορισμένοι μαρξιστές ιστορικοί αποδίδουν στην οικονομική ύφεση που εμφανίστηκε τότε.
Τα γεγονότα του «πολυτεχνείου» δεν υποκινήθηκαν, είναι αυθόρμητα, προϊόν αγανάκτησης ολίγων νέων με ηρωϊκή αντίληψη κι επαναστατική διάθεση.
Αυτό που εκ των υστέρων εμφανίσθηκε και δεν είχε προβλεφθεί απ, τους φοιτητές, ούτε δημιουργήθηκε απ, αυτούς, είναι η αιφνίδια επέκταση των γεγονότων, η εμφάνιση πλήθους εκτός του Πολυτεχνείου και -κυρίως- η αιματηρή παρέμβαση του στρατού, που χτύπησε με πυρά τους καταληψίες.
Αυτή η αιματηρή τροπή οδήγησε στην επιβολή στρατιωτικού νόμου και λίγες μέρες αργότερα στην ανατροπή του Παπαδόπoυλoυ από έναν στυγνότερο δικτάτορα, τον Δημήτριο Ιωαννίδη, που έκανε δύο πράξεις: άνοιξε αμέσως την Σούδα στα αμερικανικά αεροπλάνα και λίγους μήνες αργότερα ανέτρεψε βιαίως τον πρόεδρο της Κύπρου Μακάριο, δίδοντας έτσι το πρόσχημα για την τουρκική εισβολή.
Αυτά είναι τα γεγονότα, που μιλούν από μόνα τους.
Πώς από τα γεγονότα παρήχθη ο μύθος;
Πώς φτάσαμε σήμερα το «πολυτεχνείο» να θεωρείται προϊόν «ονομασίας» προέλευσης της αριστεράς, όταν το φύλλο 8 της «πανσπουδαστικής», που κυκλοφόρησε τις ημέρες του «πολυτεχνείου», κατήγγελλε την εξέγερση ως «προβοκάτσια»;
Πώς η μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία στην συντριπτική της πλειοψηφία πιστεύει ότι «το "πολυτεχνείο" έριξε την χούντα»;
Ένα σημαντικό μέρος των πρωταγωνιστών (ή δευτεραγωνιστών) του «πολυτεχνείου» οικοδόμησε την μετέπειτα πολιτική του καριέρα στην βάση της συμμετοχής του στα γεγονότα.
Το «πολυτεχνείο» κατέστη έτσι συλλογικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά, που στην συνέχεια διεκδίκησε την πρωταγωνιστική της συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της «μεταπολίτευσης».
Πλήθος στελεχών του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ, του σημερινού ΣΥΝ, ακόμη και της Νέας Δημοκρατίας αυτονομιμοποιούνται και αυτοηρωποιούνται αναφερόμενα στην πραγματική (ή και φανταστική) τους συμμετοχή στο «πολυτεχνείο».
Ακόμη και ο αρχηγός της δεξιάς Κώστας Καραμανλής προεκλογικά αισθάνθηκε την ανάγκη να δηλώσει δημοσίως ότι, ως μαθητής τότε, αποφάσισε με φίλους του να επισκεφθούν το Πολυτεχνείο.
Η αριστερά, θρασύτατα, «καπέλωσε» το «πολυτεχνείο» από την πρώτη στιγμή.
Ήδη από τις πρώτες επετείους, ο περίβολος του Πολυτεχνείου παρέπεμπε σε φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Η άνοδος στην εξουσία φορέων της «γενιάς του "πολυτεχνείου"» κατέστησε το γεγονός του 1973 επίσημη εορτή της «μεταπολίτευσης», κι αυτό βεβαίως το ενέταξε στους μηχανισμούς παραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας του καθεστώτος της «μεταπολίτευσης».
Και μένουν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, που δεν έκαναν πολιτική καριέρα στο μνημείο του νεανικού τους αυθορμητισμού, να θυμούνται μόνοι την αχλύ των ημερών και να αναπολούν σιωπηλά κάποιες καθημερινές, απλές στιγμές στην καφετέρια με άλλα παιδιά, που πέθαναν την φοβερή νύχτα της 17ης Νοεμβρίου 1973 και σήμερα έχουν μπει στην σειρά, ως μαρμάρινες παρακαταθήκες πολύτιμες για υποψήφιους βουλευτές, μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Παύλο Μελά.
Η δε κοινωνία, που επί δικτατορίας εσιώπησε, έχτισε πολυκατοικίες, πήρε άδειες ταξί και δάνεια, και ουδεμία συλλογική προέβαλε αντίσταση, βρήκε στο «πολυτεχνείο» ένα λυτρωτικό αντιστάθμισμα της ενοχής της.
Έγινε το «πολυτεχνείο»; ,Αρα να, έγινε αντίσταση, η κοινωνία δεν συνέπραξε με την χούντα, που έδωσε την Κύπρο στους Τούρκους!
Είμαστε αθώοι του αίματος!
Η ίδια κοινωνία, που στην συντριπτική, συντριπτικώτατη πλειοψηφία της είδε στο «πολυτεχνείο», στην καλύτερη περίπτωση μία παρακινδυνευμένη νεανική απρονοησία, στην χειρότερη μία αναρχική εκδήλωση, τώρα εορτάζει με την βαρεμάρα των επίσημων επετείων και σπεύδει μετά να φύγει για το εορταστικό της τριήμερο.
Που είναι και το πρακτικό αντίκρισμα του πένθιμου Νοέμβρη του μακρινού, πολύ μακρινού 1973;
Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών από τα πανεπιστήμια Αθηνών και Γενεύης και διευθυντής των περιοδικών «Νέα Κοινωνιολογία» και «Νέα Πολιτική»
Αναδημοσιεύτηκε από το Προοδευτική Πολιτική
Κάποια μέρα θα πρέπει μια ομάδα αναλυτών να ασχοληθεί σοβαρά και με την περίπτωση του Κώστα Καραμανλή.Θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να πέσει φως στα κίνητρα και στις πράξεις του. Σπάνια πολιτικός αρχηγός ( και παράταξη) κατάφερε μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να κατασπαταλήσει ένα τόσο μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης και να βουτήξει στο βάραθρο της ανυποληψίας και της ανικανότητας.
Ειλικρινά θέλει μεγάλο ταλέντο για να το καταφέρεις και πολλή εκπαίδευση. Ευτυχώς δεν πήγαν χαμένα τα λεφτά και οι δωρεές του θείου στα Tufftς και Harvard για την απόκτηση των πανάκριβων πτυχίων.
Τουλάχιστον έμαθε το στιλ που είναι sine qua non για τους απόφοιτους τέτοιων σπουδαίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Τέτοιο στιλ που ο γνωστός κράχτης της δεξιάς Γ. Μαρίνος από την στήλη του στο Βήμα δεν δίστασε να τον παρομοιάσει με τον Μεταξά όταν είπε το ΟΧΙ και μπήκε η Ελλάδα σε πόλεμο με την Ιταλία (κάπου εκεί ανατρίχιασα).Τον παρουσίασε σαν ένα ηρωικό ηγέτη που τόλμησε επιτέλους να πει την αλήθεια στο λαό. Βέβαια παρακάτω στο άρθρο του ο κ. Μαρίνος κατηγόρησε ακόμα και την κυβερνητική ΕΡΤ για αντικυβερνητική προπαγάνδα και όλα τα ΜΜΕ για το γεγονός ότι έχουν δημιουργήσει λανθασμένη εντύπωση για την οικονομική κρίση με αποτέλεσμα την πτώση της ικανότατης κυβέρνησης.Ο αρθρογράφος παρέλειψε να μας πει τι έλεγε όλα αυτά τα χρόνια ο πρωθυπουργός και γιατί αφού ήξερε την αλήθεια δεν μας την έλεγε; Επίσης παρέλειψε να μας πει πως γίνεται και κάθε φορά τα ασθενέστερα στρώματα που ενώ έχουν την μικρότερη ευθύνη για την κρίση, αντίθετα είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν και το μεγαλύτερο βάρος.Υποθέτω ότι έχει να κάνει με το χαμηλό επίπεδό μας , το οποίο μας εμποδίζει να αντιληφθούμε τις μικρο-μακρο οικονομικές θεωρίες που παίζουν στα δάκτυλα ειδήμονες σαν αυτόν.
Έτσι, συμπεραίνουμε αβίαστα ότι , στον Κώστα Καραμανλή δεν έμεινε τίποτα άλλο από την ηρωική έξοδο καμικάζι, απέναντι στα πράσινα στίφη του Τζένγκις Χαν (βλ. Γ.Α.Π.) που πολιορκούν το κάστρο της εξουσίας και της ρεμούλας ,υποδυόμενος τον ρόλο του μαχητή μέχρις εσχάτων , ελπίζοντας έτσι να διασωθεί η υπόληψη του στα μάτια της δεξιάς κομματικής βάσης τηρώντας τον κώδικα του νεοδημοκρατικού Μπουσίντο.
Ο τρόπος διακυβέρνησης του καθώς και η λογική του στην επιλογή των συνεργατών του θα μένει στην ιστορία .Αν έχεις αλήθεια τέτοιους έμπιστους τότε τι τους θες τους πολιτικούς αντιπάλους άραγε;
Ποια ήταν τα κριτήριά του -αν υπήρχαν- όταν διάλεγε τους συνεργάτες του και τους ανέθετε ρόλους και καθήκοντα;Μήπως η αποκατάστασή τους μετά από τόσα χρόνια κομματικού αγώνα για την κατάληψη του Ιερού Δισκοπότηρου της εξουσίας ;Αν είναι έτσι τότε πάσο..
Μήπως τελικά το κόμμα του δεν είναι τίποτα άλλο από μια παρέα ανθρώπων με κοινά συμφέροντα και χωρίς καμιά ιδεολογία να τους συνδέει στο βάθος και αυτός απλά προσπάθησε να κάνει τον διαιτητή και τον τροχονόμο και κοιτούσε μόνο απορημένος όταν τον "άδειαζαν" με τις προκλητικές και αδηφάγες συμπεριφορές τους;
Σε πολλές περιπτώσεις ψέλλιζε δικαιολογίες και σε άλλες εκστόμιζε βαρύγδουπες πολεμικές δηλώσεις σηκώνοντας το γάντι στις προκλήσεις των "νταβατζήδων" που δεν τον άφηναν να κυβερνήσει και που ένα μεγάλο μέρος τους κληρονομήθηκε από το ΠΑΣΟΚ για να λέμε την αλήθεια.Θα προσπαθήσουμε όμως να ξεχάσουμε ότι επί των ημερών του η θέση τους ισχυροποιήθηκε όσο ποτέ αφού τους έδωσε και την νεοφιλελεύθερη ευλογία να ασελγούν πάνω μας απαλλαγμένοι ακόμα περισσότερο από τον κρατικό έλεγχο.
Στο τέλος νόμισε ότι μαχαιρώθηκε από τους "Βρούτους" που ο ίδιος έτρεφε, σαν ένας άλλος Ιούλιος Καίσαρας. Αυτό όμως δεν έγινε γιατί θέλησε να τους χαλιναγωγήσει αλλά γιατί ποτέ δεν κατάλαβε ότι αυτός και οι κολλητοί του αποτελούσαν μέρος του προβλήματος.Τελικά οι περισσότεροι αντιλήφθηκαν ότι "ο Πρωθυπουργός είναι γυμνός", αφού ο μανδύας του "αδιάφθορου πολεμιστή" σκάλωσε στα σύρματα της διαπλοκής που άπλωναν οι άοκνοι συνεργάτες του.
Στην εξωτερική πολιτική ήταν δε ανύπαρκτος. Δεν θα ξεχάσουμε τις ηρωικές μέρες στην διάσκεψη κορυφής για το σχέδιο Αναν όταν ήταν κρυμμένος και αυτός και οι συνεργάτες τους στις σουίτες τους και άνοιγαν μόνο στο "ρούμ σέρβις" από φόβο μην τους ζητήσουν να πάρουν θέση και πουν καμία κοτσάνα και χάσουν μονάδες στις δημοσκοπήσεις .Άφησαν μόνους τους Κύπριους να τα βγάλουν πέρα και να σηκώσουν το βάρος του ΟΧΙ , για να μπορούν μετά να το παίξουν Πόντιοι Πιλάτοι .(Για να προλάβω και μερικούς, όχι δεν ξέχασα την θέση του Γιωργάκη, απλά δεν έχει θέση εδώ τώρα).
Όσο για το Σκοπιανό , που να μην ήταν και Μακεδόνας με ιδιαίτερη ευαισθησία για το θέμα; Αν δεν ανήκε στην "δεξιά του Κυρίου" θα τον είχε αφορίσει από καιρό ο Άνθιμος.
Πλάκα ιδιαίτερη δε είχε όταν είπε ότι ο ΛΑΟΣ είναι ένα κόμμα που έχει ακραίες και ανεύθυνες λαϊκίστικες ιδέες.Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας είχε για επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της έναν άνθρωπο ο οποίος μόλις αποχώρησε από την ενεργό υπηρεσία, προσχώρησε στο παραπάνω κόμμα που στόλισε ο Πρωθυπουργός με τους προηγούμενους χαρακτηρισμούς. Δηλαδή και ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ είχε "ακραίες και ανεύθυνες λαϊκίστικες ιδέες" .Πως τότε ο ίδιος είχε τοποθετήσει έναν τέτοιο άνθρωπο σε ένα τέτοιο πόστο;
Πρέπει ή δεν πρέπει να ανησυχούμε για την ορθή κρίση του , ή μήπως απλά πρέπει να χαρούμε που φεύγει ;
Προσοχή όμως γιατί έρχεται ο αντικαταστάτης του φορώντας το βελούδινο γάντι της ήπιας κολονοσκόπησης , συγγνώμη, προσαρμογής ήθελα να πω, και στο τέλος το πανηγύρι μπορεί να καταλήξει σε θρήνο , για ακόμη μια φορά.
Τελικά στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να κάνεις καθόλου αντιπολίτευση.
Η κάθε κυβέρνηση τα καταφέρνει μια χαρά να γκρεμιστεί από μόνη της.
Όσο για τους Έλληνες ....Εμείς μένουμε κάθε φορά με την ελαφρά μέθη του προεκλογικού αγώνα και την χαρά ότι μαυρίσαμε την ανίκανη κυβέρνηση που μας χαντάκωσε μέχρι να μας προκύψει η επόμενη.
Χρειάστηκε αλήθεια να ανακαλυφθούν οι ομαδικοί τάφοι για να ξυπνήσουμε ;Πόσα ακόμα κόκαλα και κρανία σε πηγάδια πρέπει να βρεθούν ;
Πότε θα καταλάβουν άραγε κάποιοι ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτών που την ένταξή τους στην ΕΕ υποστηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις;
Μόνο βαριά λόγια μου έρχονται στο μυαλό και αισθάνομαι θλίψη. Δεν νομίζω ότι έχω δύναμη να γράψω για αυτό .
Τα είπε εξάλλου όλα ο στρατηγός ε.α. Δημήτρης Δήμου ,ένας εξαίρετος Έλληνας αξιωματικός με ευθυκρισία και άποψη.
Διαβάστε το άρθρο του από το Αντίβαρο .
Δείτε και την φωτογραφία και συγγνώμη αν σας χαλάει την διάθεση σας για την 15αυγουστιάτικη ραστώνη
© Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
