Ο Μεσαίωνας ήταν εδώ επό καιρό

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε μια ανάρτηση  από το ελληνάκι ένα αξιόλογο blog. Έλεγε για διάφορους τύπους οι οποίοι τώρα ξύπνησαν γιατί μέχρι τώρα ήταν "μακριά από τον κώλο μου και ας είναι όπου νά 'ναι ".
Τώρα όμως μπήκε στον κώλο τους και θυμήθηκαν τον Μεσαίωνα !
Είμαι μηχανικός και δούλευα από το '95 σε τεχνική εταιρία, πάντα με μπλοκάκι και ατομική οιοκονομική διαπραγμάτευση, αν και κανονικός υπάλληλος, όπως και άλλοι πάρα πολλοί συνάδελφοι. Τότε δεν μιλούσε κανένας ούτε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, όλοι οι κολαούζοι των μεγαλοεργολάβων και των εκάστοτε κυβερνήσεων, έλεγαν το ποίημά τους.  Είχαμε μόνο υποχρεώσεις οι εργαζόμενοι !
Μόνο καινούριος δεν είναι ο Μεσαίωνας. Απλά τότε είχαμε μποροστά μας Ολυμπιακούς , Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, ένα (επί)χρυσο μέλλον.


Η λογική του "ο θάνατός σου, η ζωή μου" είναι πλέον ξεκάθαρη, αφού έφυγε το γαλβάνισμα της ανάπτυξης και της επίπλαστης ευημερίας. Ο χρυσός ξεφλούδισε και έμεινε το μπακίρι και μας δηλητηριάζει.
Η χαζοκουτοπόνηρη μικρομεσαία τάξη έφαγε το παραμύθι του ελάχιστου κράτους. Κατάπιε το αγκίστρι με όλο το δόλωμα.
Της είπανε " τι το θές το κράτος αφού εσύ μπορείς να απολαύσεις καλύτερες υπηρεσίες στον ιδιωτικό τομέα αφού έχεις εισόδημα !!". Έτσι συνηγόρούσε ή αδιαφορούσε στην διάλυση του μόνου αναχώματος απέναντι στη σημερινή πλημμύρα.
Το θέμα είναι τι θα κάνει τώρα αυτήν η φοβερή μικρομεσάια τάξη , όλοι αυτοί οι "νοικοκυραίοι" που το εισόδημά τους έκανε φτερά και όλοι κατέληξαν νεόπτωχοι και φουλ χρεωμένοι στις τράπεζες ; Μια χαρά τα έλεγε ο Techie Chan.
Η όποια πρόνοια και προστασία υπήρχε από καιρό υποσκάπτονταν, υποβαθμιζόταν και ελαχιστοποιούνταν. Οι περισσότεροι όμως μαγεμένοι από τις σειρήνες της ψεύτικης ανάπτυξης και δανεικής, χρεωμένης ευμάρειας κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Σήμερα που ξύπνησαν χρεωμένοι, άνεργοι, με κουτσουρεμένους μισθούς δώρα και επιδόματα άρχισαν να αντιλαμβάνονται την πραγματική έννοια του νεοφιλελευθερισμού που συνίσταται στο "ο ισχυρότερος a.k.a. πλουσιότερος, είναι ελέυθερος να κάνει ότι θέλει". Να επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα που τον εξυπηρετεί.
Εξάλλου ποιος θα τον εμποδίσει ; Το ανύπαρκτο πλέον κράτος που πελεκούσε τα ίδια του τα πόδια ;
Το κράτος θα υφίσταται μόνο ως κατασταλτικός μηχανισμός και ως μηχανισμός συντήρησης και προστασίας της νέας τάξης .
Όπως στο μεσαίωνα οι δουλοπάροικοι περίμεναν στις πύλες των κάστρων  και των αρχοντικών και παρακαλούσαν για ένα κομμάτι ψωμί ή για μια ελεημοσύνη του κοτζάμπαση, έτσι και η σύγχρονη πλέμπα θα γυροφέρνει έξω από τις φυλασσόμενες βίλες των βορείων προαστίων και των πολυτελών γραφείων των μανατζαραίων ζητιανεύοντας ένα ανασφάλιστο μεροκάματο, ενώ θα αναπολεί την μεζονετούλα του και το τζιπάκι που κατάσχεσε η τράπεζα γιατί αδυνατούσε πλέον να πληρώνει 1200 ευρώ δόση για 30 χρόνια.
Το θέμα είναι πως εκτός από τον εργασιακό Μεσαίωνα, υπάρχει και οριστική ρήξη στην αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών. Οι γονείς και οι παππούδες  συνδικαλιστές παζαρεύουν τα προνόμιά τους ποντάροντας στην εξαθλίωση των παιδιών και τον εγγονών τους και αυτά με τη σειρά τους αν μπορέσουν θα τους αφήσουν να ψοφήσουν στα γεράματα χωρίς καμμιά πρόνοια αν μπορέσουν. 
Οι ηλικιωμένοι θα γίνουν στόχοι για τα "προνόμια" που πρόλαβαν να εξασφαλίσουν πριν πέσει ο πέλεκυς και οι νέοι θα αισθάνονται πως δουλεύουν για να συντηρούν τα προνόμια αυτών που βούλιαξαν το σύστημα, ενώ οι ίδιοι βιώνουν τον εργασιακό μεσαίωνα. Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού είναι βέβαιη. Θα την κάνεις τουμπεκί μόνο άν έχεις κανένα παππού με καμμιά καλή σύνταξη αλλά και αυτόν θα τον αρπάζεις από το λαιμό και θα τον απειλέις με το γηροκομείο προκειμένου να του παίρνεις την σύνταξη, γιατί στην ουσία πρόνοια ηλικιωμένων δεν θα υφίσταται. 
Οι γονείς θα εισπράττουν ενοίκιο από τα παιδιά ( όπως στην Αμερική και την Ευρώπη που τόσο ζηλέψαμε), αμέσως μόλις κλείσουν τα 18 και θα τα στέλνουν να χρεωθούν με τα φοιτητικά δάνεια  τα οποία πλέον θα χορηγούν αφειδώς οι τράπεζες, για να σπουδάσουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια με την υψηλή αξιολόγηση.
Έτσι θα σπουδάζουν πλέον λίγοι και αυτοί θα ξεκινάνε την καριέρα τους με αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ χρέος , το οποίο θα αποπληρώνουν ως τα 40.
Αλλά τα δικά μας πανεπιστήμια τα απαξιώσανε οι κλίκες καθηγητών και φοιτητών και γνωστοί/άγνωστοι κατέκαψαν την αξιοπιστία τους.
Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα, αλλά ποιο το νόημα.


Σπείραμε ανέμους , τώρα  έφτασε ο καιρός της σοδειάς.

Read more...

Εσείς με ποιανού μεριά είστε ;

Read more...

Η άνθηση της επιχειρηματικότητας και η ευτυχία του μνημονίου.

Πριν περίπου 10-12 χρόνια, ο Σημιτικός …σοσιαλισμός θεώρησε ότι το μισθολογικό κόστος των υπάλληλων καθαριστριών δημόσιων χώρων, είναι πολύ βαρύ για τον προϋπολογισμό του Κράτους. Κατήργησε λοιπόν ο Σημιτικός …εκσυγχρονισμός, τις θέσεις των δημοσίων υπάλληλων καθαριστριών, και οι καμπάνες της επιχειρηματικότητας ήχησαν χαρμόσυνα, μιας και δημιουργήθηκαν πολλές δεκάδες επιχειρήσεις συνεργείων καθαρισμού.

Υπήρχε ο έτοιμος χουβαρντάς πελάτης, το Κράτος, και βέβαια υπήρχε η φτηνή πρώτη ύλη. Ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό, που για ένα σημερινό μηνιάτικο των 300 ευρώ, ανασφάλιστο, χωρίς ωράριο εργασίας, θα άρπαζε την σφουγγαρίστρα χωρίς πολλά πολλά.

Tελικά το κόστος του δημόσιου χρήματος που δινόταν πια στις Επιχειρήσεις των συνεργείων καθαρισμού, ήταν λιγότερο από το μισθολογικό κόστος των καθαριστριών υπάλληλων; Ασφαλώς όχι. Ήταν πολλαπλάσιο.Αλλά το δημόσιο αυτό χρήμα δεν το έπαιρναν οι εργαζόμενοι και τα ασφαλιστικά τους ταμεία.
Χρυσοφόρα συμβόλαια υπογράφηκαν, και τεραστία κονδύλια εκταμιεύτηκαν από τον δημόσιο κορβανά. Και μίζες ..ασφαλώς. Σφύριξαν και σφυρίζουν χαρούμενα, στις τσέπες των επιχειρηματιών συνεργείων καθαρισμού. Άνθισε η …επιχειρηματικότητα.

Η Κωσταντίνα Κούνεβα επιχείρησε να οργανώσει συνδικαλιστικά τις συνάδελφους της, ώστε να ζητήσουν τα …αυτονόητα. Ένα ανθρώπινο μεροκάματο, ένα ωράριο εργασίας, ασφάλιση. Προφανώς η Κωσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν ο …Γιάννης Παναγόπουλος.
Η κατάληξη της Κωσταντίνας Κούνεβα, είναι γνωστή. Βιτριολισμένη από τις μαφίες των …επιχειρηματιών των συνεργείων καθαρισμού. Ε, τι να κάνουμε είπε το επίσημο Κράτος; Υπάρχουν και ατυχήματα στην …άνθιση της επιχειρηματικότητας. Και όλοι έγιναν φιλάνθρωποι και κατέθεσαν τον οβολό τους. Το εργασιακό δικαίωμα, η ζούγκλα, ο εργασιακός μεσαίωνας… καλύφθηκε με τα λουλούδια της φιλανθρωπίας.

Σήμερα …το Μνημόνιο προστάζει να μειώσουμε το Κράτος. Να δώσουμε στους …επιχειρηματίες την υγεία, την παιδεία, τις μεταφορές, τις υποδομές, την διαχείριση των ενεργειακών πόρων, ότι απόμεινε από το τραπεζικό σύστημα, τα σκουπίδια(συλλογή, διαχείριση), λιμάνια, αεροδρόμια, τραίνα, ότι πετάει και ότι κολυμπάει, βρε παιδί μου... Να ανθίσει η επιχειρηματικότητα ρε αδερφέ.

Το ίδιο το Μνημόνιο προστάζει τη σφαγή κάθε εργασιακού δικαιώματος. Μισθοί ελεημοσύνες, απλήρωτες υπερωρίες, ωράριο κατά βούληση, ανυπαρξία αργιών, μηδενικές αποζημιώσεις απολύσεων. Νόμος είναι η …άνθιση της επιχειρηματικότητας. Της εύκολης, της σίγουρης …επιχειρηματικότητας. Μια επιχειρηματικότητα με …έτοιμους πελάτες. Θα την πληρώνουν εκοντες άκοντες οι φορολογούμενοι.
Το λειτουργικό κόστος του Βρετανικού συστήματος υγείας ήταν 6% του Βρετανικού ΑΕΠ. Όταν ….αναδιαρθρώθηκε με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, έφτασε στο 12%. Φαντάζεστε βέβαια…πόσο ελάχιστο είναι το ποσοστό του μισθολογικού κόστους σε αυτό το 12%. Παρόλα αυτά…δεν μας εξηγούν πως στο διάβολο έπεσε έξω η Βρετανική οικονομία …εκεί, που ο Κρατισμός είναι βρισιά.

Κάποιοι, είτε αφελείς από κούνια, είτε …επαγγελματίες «αφελή» φερέφωνα, έχουν μπει στο τρυπάκι να αντιδικούν για το αν είναι …ηθικό να πληρώσουν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα. Μα έχουμε καλές δημόσιες υπηρεσίες; Μα γιατί κάποιος να έχει εργασιακή ασφάλεια όταν εγώ είμαι έρμαιο της ασυδοσίας κάποιου επιχειρηματία; Μα αν τα βρει ο Παναγόπουλος με τον Δασκαλόπουλο;
Η Επικοινωνία πια έγινε προπαγάνδα. Λογικό. Είναι αμύθητα τα κέρδη που υπόσχεται η ιδιωτικοποίησή του δημόσιου τομέα. Σίγουρα λεφτά. Με μηδαμινό ρίσκο. Και μάλιστα επιδοτούμενο.

Η Κωσταντίνα Κούνεβα και η άνθηση της …σίγουρης επιχειρηματικότητας των …συνεργείων καθαρισμού, έδωσε πολύ νωρίς την απάντηση, στα αφελή αυτά ερωτήματα.

Και τα δυο ταυτόχρονα πρέπει να κάνει το Μνημόνιο. Η ευτυχία του κ. Πάγκαλου Και μείωση του δημόσιου τομέα με κάθε τρόπο. Και κανένα εργασιακό δικαίωμα στον ιδιωτικό. Αυτά πάνε ΠΑΚΕΤΟ!.
Αλλά μην στενοχωριέστε συχωριανοί μου, θα έχουμε κέρδος. Την άνθηση της …επιχειρηματικότητας. Της σίγουρης επιχειρηματικότητας.

Μην ρωτήσετε, ε, τότε τι χρειάζεται το Κράτος; Μα το Κράτος πρέπει να συλλέγει φόρους(θα παραδοθεί ΚΑΙ η συλλογή φόρων στους ιδιώτες) και να υπογράφει για να πληρώνεται η αστυνομία( καθόλου απίθανο και αυτή να ιδιωτικοποιηθεί) που θα φυλάει …την άνθηση της επιχειρηματικότητας, από τους …κακούς και διεκδικητικούς εργαζόμενους και τα εκατομμύρια ανέργων

Ε, πως βρε παιδί μου…όσο να πεις καλό είναι να υπάρχει και το Κράτος. Θα κάνει φιλανθρωπικές εξορμήσεις για τις Κουνεβα, θα πληρώνει καμιά ΜΚΟ για να αναπτυχθεί η κοινωνική…επιχειρηματικότητα(sic!!!), και πάνω από όλα θα φροντίζει την …επικοινωνία. Εκεί να δεις …άνθηση της επιχειρηματικότητας. Λουλουδιάσαμε!!!!


Από την Κατερίνα

Read more...

Αλήθεια , υπάρχουν πολίτες χωρίς εργασία ;

Από το blog της Κατερίνας

Στη χώρα μας σήμερα, υπάρχουν πρόσωπα, πολλά πρόσωπα που κάνουν ξεχωριστά τους ατομικούς λογαριασμούς τους με την κρίση. Και όχι τόσο με όρους απώλειας ...αξίας, ...πατρίδας, ...πολιτικής αλλά με όρους ζωής, επιβίωσης, ταυτότητας και κοινωνικού ρόλου.

Γι' αυτούς ξανάγινε κεντρικό, το μεγάλο ζήτημα του εικοστού αιώνα, το ζήτημα της εργασίας... Την έχασαν, τη χάνουν ή δεν κατορθώνουν καν να τη βρουν για πρώτη φορά.


Και ανακαλύπτουν ότι είτε χωρίς εργασία, είτε με τον φίδι του φόβου της απώλειας της, είτε με την απελπισία της μη ευρεση της, χάνουν το δικαιωμα να καλυψουν, να ικανοποιησουν πρωταρχικές αναγκες τους. Και χωρίς εργασία, και με όσα αυτό συνεπάγεται, χάνεται και κάθε ενδιαφερον για δημοσιο λόγο, για συλλογικές υποθέσεις, για δίκιο και για άδικο, για την πολιτική, για την δημοκρατία, για την χωρα και την ...πατρίδα. Όλα αυτά μετατρεπονται σε ανουσιες φλυαριες,σε πραγματα απλά ...άνευ ουσίας. Το μόνο που μπορεί να αντικαταστησει την αξιοπρεπεια που τοςυ αρπάζουν ειναι η οργή και η απελπισία. Κάποιοι την λένε και απογνωση. Χωρίς την εργασία αυτά τα πρόσωπα αισθάνονται ότι είναι πρώην πολίτες.


Ενα παλιό και γνωστό δοκίμιο του Καμυ, που στην εποχή του έγινε αντικείμενο μιας βιαιοτατης πολεμικής έγραφε ότι «ο εξεγερμένος άνθρωπος με το να λέει όχι, επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός συνόρου, ενός απαράδεκτα παραβιασμένου ορίου, και επομένως διατυπώνει αιχμηρά μια αξιολογική κρίση, που είναι ταυτόχρονα για αυτόν το πάν και το τίποτα, αλλά στο όνομα της αξίζει σε κάθε περίπτωση τον κόπο να διακινδυνεύσει».


Η λέξη «εξέγερση» ξανάρχισε να κυκλοφορεί ακολουθώντας τα γεγονότα.

Συνηθως την εξεγερση την οριζουμε σε αντιπαραβολή με την επανασταση. Υποτίθεται ότι η εξέγερση είναι ανεξέλεγκτη, τυφλή και απροετοίμαστη, ενώ η επανάσταση είναι συνειδητή, ξέρει πού και πώς θέλει να φτάσει, ξέρει ακόμα και να διασώζει την εξέγερση, μετατρέποντάς την σε ένα στάδιο της πορείας της.


Η εξέγερση από την άλλη, είναι ...παράκαιρη. Η δική της μέρα έρχεται τυχαία, από μια σπίθα που έπεσε πάνω σε ένα λάστιχο αυτοκινητου ή έτσι... φυσικά, σαν ένας σεισμός... Η εξέγερση δεν χρειάζεται καμιά δικαιολόγηση. Ξαφνικά ...απορρίπτεις την απάτη. Όταν σου αρπάζουν το ψωμί απο το τραπεζι, όταν σε βάζουν στο σκοτεινό τουνελ του φοβου, όταν τσαλαπατανε την αξιοπρεπεια σου...είσαι απλά μια σπιθα αποσταση.

Η οικονομική κρίση απειλεί να γίνει κρίση νομιμότητας, έλλειμμα ισότητας, πρόβλημα δημοκρατίας. Ποτέ άλλοτε το συναίσθημα αποκλεισμού των ηττημένων δεν ήταν τόσο ισχυρό. Μπαίνει σε κρίση η ίδια η αρχή των δικαιωμάτων του πολίτη, η σχέση με το κράτος, η σχέση ανάμεσα σε ελευθερία και εξουσία. Και κανεις Χατζιαβάτης, δεν είναι ικανός να το διαχειριστεί.


Ο καιρός των επαναστάσεων έχει περάσει. Η ίδια η λέξη «επανάσταση» έχει τόσο ουδετεροποιηθεί, ώστε μπορούμε να τη χρησιμοποιούμε σε καθωσπρέπει συζητήσεις, σαν απλό συνώνυμο μιας αλλαγής. Μπορούμε ακόμα και να λέμε «μια αληθινή πολιτιστική επανάσταση» και να αναφερόμαστε ας πουμε στον τρόπο με τον οποίο... έχουν κρεμάσει τους ζωγραφικούς πίνακες στους τοίχους μιας έκθεσης. Ή ακόμα χειροτερα να μιλάμε για την ...επανασταση στην καρτοκινητή τηλεφωνία.


Η Ελλαδα νικησε την πρόκληση του εικοστού αιώνα, και τωρα κινδυνεύει να χάσει τα πάντα μπροστά στο μοναδικό ερώτημα που μετράει για τους αποκλεισμένους. Ποια είναι, τελικά, η αποτελεσματικότητα της δημοκρατίας, η ικανότητά της να δώσει απάντηση, το όριο της ευαισθησίας της; Πόση νέα φτώχεια μπορούμε να αντέξουμε μέσα στη χωρα μας, αφού για δεκαετίες βλέπαμε στις τηλεοράσεις μας τη φτώχεια των άλλων; Ποια πολιτική μπορεί να παράγει η δημοκρατία; Και ποια δημοκρατία τελικά αφορά τους...πρώην πολίτες;

Read more...