Είναι η αντιπαροχή ταυτότητα ;

Έχουμε την βεβαιότητα ότι ο «Καλλικράτης» αντιμετωπίζει τις περιφέρειες ως διοικητικές μονάδες του κομματικού παρακράτους, χωρίς να πολυλογαριάζει τις ιστορικές και πολιτισμικές τους διαστάσεις, αυτές δηλαδή που διαμορφώνουν ή που θα έπρεπε να διαμορφώνουν τις χωροταξικές, παραγωγικές, κι αισθητικές αναφορές ενός τόπου ή μιας ουτοπίας.

Η Αττική, που δυστυχώς λειτουργεί υποδειγματικά για όλες τις ελληνικές περιφέρειες, παρότι είναι μια περιοχή με ασύγκριτη ιστορική πυκνότητα, έμπλεη μνημάτων και μηνυμάτων, είναι μια περιφέρεια σε σύγχυση, δηλαδή μια περιφέρεια χωρίς ταυτότητα. Διότι δεν συνιστά ταυτότητα η αρχαιοκαπηλία, η έπαρση κι ο κομπογιαννιτισμός με τα οποία πορεύεται κι εμπορεύεται το κράτος των Αθηνών και της Μυκόνου.

Για δυο σχεδόν αιώνες η Αττική λειτούργησε ως τόπος υποδοχής και διαμονής των προσφύγων του εντός κι εκτός Ελλάδος ελληνισμού (εσχάτως έγινε και τόπος διαμονής των αλλογενών μεταναστών αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα). Θα περίμενε κανείς ότι η συνύπαρξη τόσο ετερόκλητου ανθρώπινου δυναμικού θα πλούτιζε την ταυτότητά της, καθιστώντας την Αττική ελκυστική μες την πολυμορφία του τόπου και των ανθρώπων του. Αλλά αυτό δεν έγινε, διότι οι τοπικές ταυτότητες εξ αρχής βρέθηκαν υπό διωγμό. Οι επήλυδες έπρεπε να τις αποβάλλουν για να γίνουν αποδεκτοί από τον συμπλεγματικό επαρχιωτισμό του ομοιογενοποιητικού και συγκεντρωτικού μοντέλου που προκρίθηκε σαν καταλληλότερο για την χώρα από μια πολιτική τάξη που την προχειρότητά της συνεπικουρούσε παλαιόθεν η μορφωτική και ιστορική της ανεπάρκεια. Το αποτέλεσμα αυτού του μοντέλου είναι μια κοινωνία μεταπρατική και μια περιφέρεια παρενδυματική, δηλαδή μια περιφέρεια τραβεστί.
Χωρίς υποδομές, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πρόβλεψη και κυρίως χωρίς προοπτική η μισή Ελλάδα σπρώχτηκε και στριμώχτηκε στο λεκανοπέδιο Αττικής που λειτούργησε ως χωματερή, στην οποία όμως δεν στοιβάχθηκαν μόνο απορρίμματα αλλά και άνθρωποι, άνθρωποι στερημένοι της περηφάνιας και της αξιοπρέπειάς τους. Οι άνθρωποι αυτοί, κατά κύριο λόγο, έπρεπε να παρασιτούν ως πελάτες μιας ανάγωγης αλλά πανίσχυρης διακομματικής γραφειοκρατίας, η οποία με την σειρά της ενθάρρυνε, μονιμοποιούσε και νομιμοποιούσε τις παντοειδείς αυθαιρεσίες, αυτές που εντέλει παραμόρφωσαν το φυσικό, αρχιτεκτονικό και ιστορικό περιβάλλον της αττικής γης. Κι όλα αυτά τα εγκλήματα έγιναν στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου εκσυγχρονισμού, που γέμισε με τζιπ το Κολωνάκι αλλά δεν έχει πού να κρύψει τα σκουπίδια που παράγει.
Η μονοκαλλιέργεια του τσιμεντώματος και ο Μινώταυρος της δημοσιοϋπαλληλίας ήταν κι είναι το κυρίαρχο μοντέλο υπανάπτυξης, και χάρη σε αυτό η κατακαμένη Αττική έγινε μια υποβαθμισμένη βαλκανική περιφέρεια που η χυδαιότητά της θα έπρεπε να προσβάλει εκτός από την ποιότητα ζωής των κατοίκων της και την μνήμη τους. Κατά πλειοψηφία αμνήμονες όμως και κατά συνέπεια παροπλισμένοι επί μακρόν ιδιώτευσαν, υπό την ομηρεία μιας δανεικής ευζωίας με ανεξόφλητα γραμμάτια. Όσο για τους επισκέπτες της αυτοί την αντιμετωπίζουν ως τράνζιτ, ως ελάχιστα ελκυστικό, γι’ αυτό και προσωρινό, σταθμό διέλευσης.
Το θέμα δεν είναι αποκλειστικά αισθητικής τάξεως. Δεν αποτρέπει απλώς τον λεγόμενο τουρισμό πόλης. Καθορίζει την ανάπτυξη, την οικονομία, τον πολιτισμό -την καθημερινότητά μας δηλαδή. Όλα τα γεωπολιτιστικά και συνακόλουθα γεωοικονομικά πλεονεκτήματα της Αττικής περιφρονήθηκαν με τον πλέον κραυγαλέο κι απαίδευτο τρόπο. Γι’ αυτό ακριβώς και δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτοί που ομνύουν στην κατά τα λοιπά κεχρισμένη «ανεξαρτησία» τους, αυτοί που παταγωδώς απέτυχαν στα απλά, θα προκόψουν τώρα στα σύνθετα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτοί που συγκεφαλαιώνουν το πρόβλήμα θα γίνουν αίφνης η λύση του. Κι επιπλέον χρειάζεται να το πούμε ξεκάθαρα. Αυτοί που ανέχθηκαν ή ενορχήστρωσαν την ύβρη στην Αττική δεν δικαιούνται να γίνονται οι όψιμοι τιμητές της, διότι, απλούστατα, «δεν πάει άλλο». Οι ανοχές κι οι αντοχές της Αττικής βρίσκονται σε οριακό σημείο. Οι ελεύθεροι χώροι λιγοστεύουν και η «ανάπτυξη» συνεχίζει να είναι υπόθεση των εργολάβων κι όχι των πολιτών. Οι θαλάσσιοι και δασικοί πνεύμονες υπολειτουργούν. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση γκετοποιεί περιοχές και οι συνέπειες της οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας του «Μνημονίου» θα δημιουργήσουν κοινωνικές εκρήξεις απρόβλεπτης έντασης. Η Αττική –όπως κι η χώρα ολόκληρη– ή θα συνεχίσει να φυτοζωεί ως τριτοκοσμικό «οικόπεδο και αποικία» ή θα αποφορτισθεί πρωτίστως υλικά –δηλαδή πολιτικά–, ώστε να επανακτήσει και να δημιουργήσει μια ταυτότητα που θα σέβεται το περιβάλλον της, το παρελθόν της και τις ιδιαιτερότητες των κατοίκων της.
Και σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν οι απροσκύνητοι Ηπειρώτες, οι Κρήτες, οι Πελοποννήσιοι, οι Μακεδόνες, οι Κυκλαδίτες, οι Θράκες, όλοι οι Πανέλληνες πρόσφυγες της Αττικής γης, όλοι εκείνοι που δεν τους κατάπιε η νεοπλουτική κακογουστιά, να πλουτίσουν την φυσιογνωμία της και να στολίσουν με την ατίμητη ετερότητά τους το πρόσωπό μιας παλιγγενεσίας. Διότι αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα απελευθερώσουν τις πνευματικές, κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις που λαθροβιούν στο περιθώριο κομίζοντας, κοντά στ’ άλλα, τις δεξιότητες των τόπων καταγωγής τους, εκείνες ακριβώς που με την βιοτεχνία τους θα υποσκελίσουν την εξάρτηση της περιφέρειας από την λερναία ύδρα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της τζογαδόρικης παραοικονομίας.
Αλλά για να επανεύρουμε των Ελλήνων τις κοινότητες, των Ρωμηών τις κοινωνιές δεν χρειάζεται απλώς μια χρηστή διαχείριση και μερικά αποσπασματικού χαρακτήρα μερεμέτια αλλά μια νέα και τολμηρή προοπτική, μια επαναθεμελίωση στον θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό  χάρτη της περιφέρειας.  Μιά πραγματικά συμμετοχική και αυτοδιοικητική επαναθεμελίωση που θα αναδεικνύει την τοπικότητα και τα λησμονημένα παραγωγικά της συστήματα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένα τέτοιο εγχείρημα θα δημιουργήσει αναμφίβολα σφοδρές συγκρούσεις με τις χρόνιες παθογένειες του κραταιού συστήματος της κρατικοδίαιτης αγοράς.
Γι’ αυτό κι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να το γεννήσουν οι χρεωκοπημένες κομματικές εφεδρείες που ανακυκλώνουν τα φθαρμένα έως διεφθαρμένα τους υλικά στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ένα τέτοιο εγχείρημα θα το κοιλοπονέσει η ίδια η ιστορία με τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που δεν αποχαύνωσαν ακόμη οι τηλεοράσεις των πλούσιων εργολάβων.
Και αυτό δεν το χρωστάμε μόνο στις ζωές μας αλλά και στους γονείς και τα παιδιά μας.
Όσοι δεν βουλιάξαμε στους καναπέδες μας ας το τολμήσουμε.

Αναδημοσίευση του εκδοτικού σημειώματος του manifesto (τ.19), το οποίο από 3/11 κυκλοφορεί στα περίπτερα και τα κέντρα τύπου της περιφέρειας.

Read more...

Σχετικά με την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα

Του Κυριάκου Κόκκινου (Δικηγόρος)

Ο Ερντογάν εκπροσωπώντας τη μία κυρίαρχη ιδεολογικοπολιτική στρατηγική του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου της γείτονος επέλεξε να πραγματοποιήσει την επίσκεψή του στην Ελλάδα, την περίοδο της μέγιστης οικονομικής αδυναμίας της χώρας μας, την περίοδο της έντονης εσωτερικής πολιτικής κρίσης και κοινωνικής αναταραχής. Δεν το έπραξε τυχαία.

Η χρονική επιλογή προσδίδει μία έντονη συμβολική χροιά, που ενδυναμώνει το στόχο του να εδραιώσει η Τουρκία τη θέση της κυρίαρχης περιφερειακής «αυτοκρατορικής» υπερδύναμης, που ονειρεύεται και προετοιμάζει για τη χώρα του. Εμείς τι προσδοκούμε και τι πετύχαμε από την επίσκεψη αυτή;


Η θέση ισχύος του επισκέπτη μας, κατέστη πλέον σαφής εκ του γεγονότος ότι ο νεοσουλτάνος Ερντογάν ήρθε στην Ελλάδα για δήθεν ειρηνικές συνομιλίες και προώθηση υποτίθεται των διμερών σχέσεων, εν μέσω όμως αυξημένων παραβιάσεων των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, με δεκάδες υπερπτήσεις οπλισμένων τουρκικών αεροσκαφών εντός του FIR Αθηνών.

Επίσης σε μία επίδειξη ισχύος προκάλεσε τους συνήθεις οσφυοκάμπτες πολιτικούς μας , παραβιάζοντας το σύνηθες διπλωματικό πρωτόκολλο αρνούμενος να καταθέσει στεφάνι στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη! Αντίδραση μηδέν και ως συνήθως πλήρης αποσιώπηση από τα ευθυγραμμισμένα ΜΜΕ.

Ούτε λόγος βέβαια υποχώρησης και κατάργησης του casus belli , ενώ στην πρώτη γραμμή αιτήματα για τη μειονότητα της Θράκης.

Τα ευνόητα μεν αν ζούσαμε στην ιδανική κοινωνία, πλην όμως χάριν ευρείας κατανάλωσης ευχολογήματα για μείωση εξοπλισμών, σαφώς μη ανταπροκρινόμενα στην αλήθεια, καθ’ ον χρόνο ήδη η Τουρκία πραγματοποιεί μία τεράστια παραγγελία, η υλοποίηση της οποίας αυξάνει την ψαλίδα ισχύος στο Αιγαίο, καταδεικνύουν την ισχύ ακόμη του αξιώματος ότι «όποιος επιθυμεί την ειρήνη προετοιμάζεται για πόλεμο». Σε τι απ’ όλα τα σημαντικά βελτιώσαμε τις σχέσεις μας;

Τις βελτιώσαμε άραγε γιατί θα αυξήσουμε το εμπόριο και τη συνεργασία σε διάφορους υποδεέστερους τομείς;
Είθε...



Ωστόσο παραμένει το ζητούμενο, που είναι ότι δεν έχουμε την ισχύ να επηρεάσουμε εμείς τις εξελίξεις υπέρ μας, αλλά συρόμαστε πίσω απ’ το άρμα των επικυρίαρχων και των τοπικών οργάνων τους. Και βέβαια ούτε λόγος να γίνεται για τη συρρίκνωση των Ελλήνων της Πόλης, για την αφαίρεση των περιουσιών τους από ένα κράτος δυνάστη, για την καταδυνάστευση των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου , για τους εναπομείναντες κρυπτοέλληνες του Πόντου, που δεν τολμούν να διανοηθούν εκδήλωση της εθνικότητάς τους, για την συνέχιση της κατοχής της Κύπρου, για τις διεκδικήσεις νησίδων και βραχονησίδων , για τις συνεχιζόμενες παραβάσεις , που μας κοστίζουν δισεκατομμύρια και δεκάδες νεκρών πιλότων, για την αντιμετώπιση των οποίων δεν έχουμε καν τολμήσει να θέσουμε σε ενεργό ετοιμότητα τα συστήματα των πυραύλων S300, για την απροκάλυπτη επέμβαση και πρακτόρευση της Θράκης μέσω της εκτροπής της διπλωματικής λειτουργίας του Προξενείου σε μέσο άσκησης τοπικής πολιτικής , οικονομικής και προπαγανδιστικής εξουσίας!

Βέβαια ο δικός μας πόλεμος έχει σήμερα πολλές διαστάσεις και αφορά πρωτίστως την αντιμετώπιση της εκπαιδευτικής διάλυσης , της διαφθοράς και της κατασπατάλησης του δημόσιου κεφαλαίου, που δεν επιτρέπουν τη μετατροπή του παραγόμενου πλούτου μας στα επιθυμητά «προϊόντα» είτε αυτά είναι στρατιωτική ισχύς, αφού οι εξοπλισμοί εκτρέπονται σε άχρηστα ή ανεπαρκή οπλικά ή άλλα συστήματα με κριτήρια πλουτισμού των ενδιαμέσων και όσων αποφασίζουν , είτε είναι μία υγιής παραγωγική βάση, αφού συνηθίσαμε να ζούμε μία ψεύτικη ευημερία βασισμένη σε δανεικά, είτε είναι μία δυνατή βιομηχανία και εξελισσόμενη τεχνογνωσία, αφού με μία συνεπή εγκληματική πολιτική καταστρέψαμε κάθε τέτοια δυνατότητα στον Ελληνικό χώρο μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα «γκαρσονιών» και μάλιστα αισθανόμαστε περήφανοι για το κατόρθωμά μας, είτε είναι η καινοτομία, η έρευνα και η ανάπτυξη, αφού κατορθώσαμε να διώξουμε εκτός Ελλάδος τα πιο δημιουργικά πνεύματα, αφήσαμε τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα να γίνουν άντρα κομματισμού και ασχέτων προς την εκπαίδευση διεκδικήσεων και κυρίως να μετατρέπονται σε κέντρα νομής μίας οικογενειοκρατικής εξουσίας στη μόρφωση, του χειρότερου συντεχνιακού τύπου , ενώ ταυτόχρονα κατασπαταλήσαμε τα χρήματα που μας δίδονται επί δεκαετίες, χωρίς να τα μετατρέψουμε σε έργα για την διαρκή παραγωγή εθνικού πλούτου, αλλά βρήκαμε τρόπους με το «δαιμόνιο» που μας διακατέχει , να τα κάνουμε βίλες, κότερα και αυτοκίνητα, επιστρέφοντάς τα έτσι ασυνείδητα στους χορηγούς μας! Οποία άγνοια και ασυνειδησία!

Ίσως η στάση του Ερντογάν να μπορεί παρ’ όλα αυτά να μας ωφελήσει και το παράδειγμά του να δείξει στους ηττοπαθείς πολιτικούς μας και τους αργυρώνητους ανεπαρκείς δημόσιους λειτουργούς μας, τύπου Δραγώνα, το πώς ο πολιτικός που αισθάνεται συνδεδεμένος και σέβεται το λαό, που τον ανέδειξε για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του , βρίσκει δρόμους προώθησής τους χωρίς να προσβάλει απαράδεκτα το γείτονα , αλλά και χωρίς να εκτίθεται στο λαό του. Όμως μιλούμε για άλλους ηγέτες , άλλων λαών.

Οι δικοί μας φαίνεται ότι δεν εμπνέονται από κανένα πατριωτικό ιδανικό, δεν έχουν καμμία αίσθηση υπερηφάνειας για την ιστορική καταγωγή και συνέχεια, την παράδοση και τον πολιτισμό μας, αλλά κυρίως δεν διατηρούν καμμία αίσθηση σεβασμού και αναφοράς στο λαό. Έχουν χάσει κάθε σύνδεση με αυτόν.

Θεωρούν ότι τον ελέγχουν απόλυτα. Αισθάνονται κύριοι του παιχνιδιού , μη λογοδοτούντες πουθενά, ούτε στο λαό, που προσπαθούν να τον αποκοιμίσουν με αμορφωσιά, άρτον και θεάματα, ούτε στη δικαιοσύνη , την οποία παρέκαμψαν για να διασφαλίσουν το ακαταδίωκτο με αισχρές νομοθεσίες τύπου «νόμων περί ανευθυνότητας υπουργών» και περί ασυλίας Βουλευτών και κομματικοποίησαν στα ψηλά της κλιμάκια , ούτε βεβαίως στο Θεό, τον οποίο δεν πιστεύουν έχοντας παραδώσει ψυχή και πνεύμα στο ΜΑΜΜΩΝΑ !

Γι’ αυτό μην περιμένει κανείς από τέτοιους πολιτικούς να υπερασπιστούν τα αυτονόητα δικαιώματα Ελλήνων , αλλά και ομάδων πολιτών, ως είναι οι Πομάκοι, στους οποίους θα συνεχίσουν , όσο τους το επιτρέπουμε, να επιβάλλουν τον βίαιο εκτουρκισμό τους, διώχνοντας άρον άρον τη δασκάλα Χαρά Νικοπούλου από το Μ. Δέρειο Έβρου, για να μη «στενοχωρηθεί» η Τουρκία από άσκηση των αυτονόητων κυριαρχικών μας δικαιωμάτων εντός της Ελληνικής μας επικράτειας !!!

Όρσε Διοίκηση και τα έργα σου ! Εύγε Ερντογάν για την επιμονή σου να διεκδικείς τα δικαιώματα των Τούρκων της Θράκης και ας προσπαθούμε εμείς με μία παρωχημένη γραμμή άμυνας να αναφερόμαστε περί δήθεν ανυπαρξίας Τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα, γιατί αυτή είναι Μουσουλμανική! Γιατί εμείς δεν έχουμε Ελληνική αλλά μόνο Χριστιανική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη;

Πολύ δε περισσότερο εύγε γιατί δεν μένεις μόνο στους Τούρκους αλλά επιχειρείς να προσεταιριστείς και τους άλλους μη Τούρκους Μουσουλμάνους, αφού εμείς στο επιτρέπουμε, έχοντας ταυτόχρονα εγκαταλείψει στην τύχη τους χιλιάδες Έλληνες , κρυπτοέλληνες , Χριστιανούς και κρυπτοχριστιανούς ανά την Τουρκία, όντας φοβικοί, όντας μικροί ψυχικά και ανύπαρκτοι πνευματικά, χωρίς οράματα και δημιουργικές εξάρσεις.

Η Τουρκία με την έξυπνη πολιτική , υπομονή και επιμονή στις παράνομες πρακτικές , τη δημιουργία τετελεσμένων με εκμετάλλευση της απειλητικής ισχύος της και τις διαρκώς αυξανόμενες διεκδικήσεις της που εφευρίσκουν οι επιστήμονες που έχουν αναλάβει την ευθύνη προώθησης των συμφερόντων της , έχει επιτύχει να διευρύνει τα στοιχεία διεκδικήσεών της, τα οποία και προωθεί μεθοδικά.

Χαρακτηριστικό τελευταίας επιτυχίας της πολιτικής αυτής, για την οποία τίποτε δεν συζητήθηκε στην Ελλάδα, από τους έγκριτους αναλυτές και δημοσιογράφους, οι οποίοι παραπληροφορούσαν για τις φρεγάτες που κυκλοφορούν στο Αιγαίο, ακόμη και πλησίον του Σουνίου, παραβιάζοντας δήθεν τους κανόνες αβλαβούς διέλευσης, αφορά την ανάληψη με κάλυψη εκ μέρους του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου Ασφαλείας , εκ μέρους της Τουρκίας της επιχειρησιακής αποστολής με τίτλο «Ασπίδα του Αιγαίου και της Μεσογείου» (Agean - Mediteranian Shield), που αφορά στρατιωτικές και ναυτικές ενέργειες στη θαλάσσια περιοχή του FIR Αθηνών και Λευκωσίας, εναντίον της τρομοκρατίας.

Με σχετική αναγγελία NAVTEX 101/10, η Τουρκία δήλωσε διεθνώς και κατοχύρωσε υπόγεια και μεθοδικά από το 2006 ότι είναι η μόνη δύναμη στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, που παρέχει προστασία στα πλοία, με παράλληλο έλεγχο και πρόληψη της ρύπανσης της θάλασσας και άρχισε μεθοδικά να υλοποιεί το έργο της, διαμορφώνοντας νέα τετελεσμένα στο Αιγαίο, με τους Έλληνες πολιτικούς να παρακολουθούν με ανοικτό στόμα και αμήχανη απορία τα όσα επιτυγχάνουν αυτοί που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της τσέπης τους αλλά της πατρίδας τους.

Μέχρι στιγμής τουλάχιστον η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει αντιδράσει διεθνώς και επισήμως στην προσπάθεια αυτή της Αγκυρας, αν και έχει ήδη πάρει «πρόγευση» των διαθέσεων της Τουρκίας, με τις πρόσφατες «κρουαζιέρες» των τουρκικών πολεμικών πλοίων σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα. Αντιθέτως, από ελληνικής πλευράς, τα γεγονότα αυτά υποβαθμίστηκαν με εμφανή στόχο να ξεχαστούν γρήγορα.

Μετά απ’ όλα αυτά δηλώνω με κάθε ειλικρίνεια ότι διατηρώ πολύ μεγαλύτερο σεβασμό για τους Τούρκους πολιτικούς και στρατιωτικούς , που αν και απεργάζονται σαφώς σχέδια όχι θετικά για τα δικά μας συμφέροντα , είναι τουλάχιστον συνεπείς με τα καθήκοντά τους έναντι του λαού τους , ενώ εκφράζω μία απύθμενη απέχθεια για τους εγκληματίες και προδότες, που διοικούν την Ελλάδα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, εναλλασσόμενοι στη νομή της εξουσίας και του παρανόμου πλουτισμού πάνω στο σκυλευόμενο σώμα της πατρίδας.

Αυτοί οι πολιτικοί με τα ιστορικά ονόματα, που αποτέλεσαν το μόνο όπλο αξιοσύνης τους για την ανάληψη των θέσεων ευθύνης τους, είναι ανάξιοι κυβερνήτες, είναι αυτοί που κατέστρεψαν τη χώρα γιατί είτε αν και γνώριζαν δεν τόλμησαν να πουν την αλήθεια και να πάρουν τα μέτρα που έπρεπε , σήμερα όμως τολμούν να το αναγνωρίζουν , είτε είναι αυτοί που απεργάστηκαν και υλοποίησαν για λογαριασμό των ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ τους τον αφελληνισμό ενός περήφανου λαού λαμβάνοντας τα αργύρια της προσφοράς τους , είτε είναι αυτοί που όντας μικροί και αδύναμοι , δεν αντέχουν να διεκδικούν αλλά μπορούν μόνο να τρέχουν ασθμαίνοντας πίσω από τα συνεχή εφευρήματα των καλών μας γειτόνων ή γενικότερα των όσων μας επιβουλεύονται, για να προλάβουν και να μειώσουν το κακό, ψελλίζοντας τετριμμένα επιχειρήματα, στερημένοι από κάθε δυνατότητα να κάνουν ένα βήματα μπρος, να ανακαλύψουν νέα μέσα υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας, να καινοτομήσουν, χωρίς να συναισθάνονται την αναξιότητά τους και να παραχωρούν την εξουσία στους πλέον καταλλήλους!

Για το λόγο αυτό τους αξίζει η μέγιστη τιμωρία: Η ανυποληψία και χλευασμός των πολιτών και η λήθη της Ιστορίας, που θα τους εμμέσει ως άχρηστα αποβράσματα.

Από το ιστολόγιο του ΤΕΙΡΕΣΙΑ

Read more...

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ

Αφορμή για αυτήν την ανάρτηση είναι ένα άρθρο του ενημερωτικού δελτίου του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Βέβαια πολλοί από τους φίλους bloggers έχουν καταθέσει παρόμοιες ανησυχίες σε διάφορα posts όπως η ©licka και ο Ελληνόψυχος .
Αυτό είναι πολύ φυσικό γιατί αφορά ένα θέμα που πρέπει να απασχολεί κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο .Το μέλλον των πόλεων μας. Που θα πάει άραγε αυτό το κακό με την αδιάκοπη τσιμεντοποίηση και την αλόγιστη δόμηση χωρίς κανένα ουσιαστικό χωροταξικό σχεδιασμό και έλεγχο και με μόνο γνώμονα το εργολαβικό συμφέρον και την κακομοιριά του μικρο-οικοπεδούχου νεοέλληνα που ονειρεύεται οροφοδιαμερίσματα από αντιπαροχές ή αυθαίρετες βιλίτσες όπου τον βολεύει.
Βέβαια καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι η αυθαίρετη δόμηση είναι ένα μαύρο κεφάλαιο στην Ελληνική ιστορία η οποία ξεκίνησε όταν το κράτος απέτυχε να δώσει λύση στις πιεστικές οικιστικές ανάγκες που προέκυψαν μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την μεγάλη εισροή προσφύγων στην Ελλάδα.Έτσι θέριεψε ένα φαινόμενο το οποίο έκτοτε αποτελεί ένα άθλιο διαπραγματευτικό και εκβιαστικό αντικείμενο στα χέρια διαφόρων κυβερνήσεων και πολιτικάντηδων από την μία και ένα λαμπρό πεδίο δόξης για διάφορα κερδοσκοπικά κυκλώματα από την άλλη στα οποία εμπλέκονται και οι ίδιοι οι πολίτες.
Επίσης από ότι φαίνεται είμαστε πλέον στην διαδικασία όπου οι ίδιες οι εργοληπτικές εταιρίες αποφασίζουν πλέον τι είδους και ποια έργα τους συμφέρει να
εκτελέσουν και το κράτος πειθήνια απλά τα δημοπρατεί αφού από ότι φαίνεται όλοι οι οσφυοκάμπτες πολιτικοί και υψηλόβαθμοι δημόσιοι λειτουργοί έχουν ανεξόφλητα γραμμάτια στο πλέγμα της διαπλοκής.
Το θέμα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε κάποια στιγμή πίσω μας αυτήν την κακοδαιμονία και να κοιτάξουμε με τόλμη μπροστά.
Από ότι φαίνεται μάλλον δεν είμαστε.
Διάβασα που λέτε στο Ενημερωτικό δελτίου του ΤΕΕ (Τεύχος 2548 - 10 Αυγούστου 2009) ότι τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου θα περάσει η διαβούλευση για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας (ΡΣΑ). Είναι κάτι σημαντικό γιατί αυτές οι επιλογές που θα γίνουν μέσω αυτού στην ουσία δεσμεύουν το μέλλον της Αττικής για τις επόμενες δεκαετίες και στην ουσία-κακά τα ψέμματα- το μέλλον των μισών Ελλήνων.Να θυμίσουμε ότι το προηγούμενο Ρυθμιστικό Σχέδιο των Αθηνών θεσπίστηκε το 1985 και στο μεγαλύτερό του μέρος ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ και αποκάλυψε τα μεγάλα κενά στην δημόσια διοίκηση και στο σύστημα σχεδιασμού.

Ταυτόχρονα με την Αθήνα μια άλλη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα αναζητά το πρόσωπό της για τις επόμενες δεκαετίες . Πρόκειται για το Παρίσι.

Οι δύο Ευρωπαϊκές Μητροπόλεις στοχεύουν στο ίδιο πράγμα , ένα καλύτερο μέλλον, όμως οι οπτικές γωνίες που το κοιτάζουν είναι τελείως διαφορετικές όπως και τα εργαλεία και οι πολιτικές που επιλέγουν.

Διαβάζοντας και αποδελτιώνοντας τις κριτικές των συναδέλφων που ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα ενδελεχώς ,εύκολα κανείς διαπιστώνει τα παρακάτω :

Το νέο ΡΣΑ είναι γενικό, αόριστο και ασαφές.Δημιουργούνται σοβαρές αμφιβολίες εάν και κατά πόσο οι προτάσεις του παρέχουν στοιχειώδη εχέγγυα ρεαλισμού(sic). Από ότι φαίνεται το μόνο που επιδιώκεται είναι να βολευτούν καταστάσεις οι οποίες σχηματίστηκαν ανεξέλεγκτα και ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ όπως επίσης και διάφορα έργα τα οποία έχουν ήδη εξαγγελθεί (δημόσια και ιδιωτικά).Σήμερα για παράδειγμα ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ ανήγγειλε την κατασκευή των νέων μεγάλων Αττικών αυτοκινητοδρόμων.Έτσι τα μεγάλα οδικά έργα κυριαρχούν ,υπαγορεύουν την ανάπτυξη και η πόλη γίνεται υπηρέτης του ΙΧ και όλοι μας πελάτες των εταιριών εκμετάλλευσης των διοδίων.
Η ιδέα της "συνεκτικής" πόλης που θα κυριαρχεί η χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και θα απεξαρτηθεί από το ΙΧ , πάει περίπατο.

Αντίθετα οι ιδέες για το "Le Grand Pari(s)" περιγράφονται με πολύ συγκεκριμένο και σαφή τρόπο και οι προτάσεις ακολουθούν διακριτούς άξονες.Σύμφωνα με τους συντάκτες δεν επιδιώκεται να βολευτούν αλλά να ξεβολευτούν καταστάσεις οι οποίες διαμορφώθηκαν τις περασμένες δεκαετίες και ποδηγετούν την Γαλλική πρωτεύουσα (sic). Οι δε εξαγγελίες έργων θα ακολουθήσουν τον σχεδιασμό που τελικά θα επιλεγεί !!

Είπατε τίποτα ; Α , είπα μήπως ...

Γενικά δεν νομίζω ότι πρέπει να γραψω και άλλα γιατί αφενός απλά θα παπαγαλίσω τα γραφόμενα και αφετέρου θα συγχύζομαι επιπλέον και είμαι σε επικίνδυνη ηλικία.Καλύτερα να το διαβασετε μόνοι σας επί τροχάδην .Πιστεψτε με αξίζει τον χρόνο σας.

Πάντως το συγκεκριμένο άρθρο είναι πολύ κατατοπιστικό και στο μεγαλύτερό του μέρος μπορεί να διαβαστεί και από μη εξειδικευμένα άτομα.Καλό θα ήταν να ρίχναμε όλοι καμιά ματιά ( και ιδίως οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου) αν μη τι άλλο , απλά για να ξέρουν τι τους ετοιμάζουν οι ηγήτορες τους.
Αν και στο φινάλε ,έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν.

Read more...