Τι Ελληνόπουλα παράγει το εκπαδευτικό σύστημα σήμερα ;

Από το blog του Ακρίτα.

Στην εποχή του ΔΝΤ, πολυπολιτισμού, εθνομηδενισμού και μεταμοντερνισμού, όπου τα πάντα «αμφισβητούνται» (αποκηρύσσονται, αποδοκιμάζονται, σαρκάζονται, αποδομούνται) δεν μπορούσε να μην «αμφισβητηθεί» και το εκπαιδευτικό σύστημα. Πανάρχαιος θεσμός, που με διάφορες παραλλαγές και μορφές διέπλευσε όχι απλώς τους αιώνες άλλα τις χιλιετίες της ιστορίας, κινδυνεύει σήμερα να καταποντισθεί μέσα στην άρνηση και στη χλεύη των αδυσώπητων κριτικών του. Και αν ήσαν μόνο τα ανυπόταχτα Νιάτα των δύσκολων καιρών μας, που θέλουν να γκρεμίσουν τούς τοίχους του σχολείου, για ν' απελευθερωθούν και να σώσουν, όπως λένε με οργή, την πνιγόμενη ψυχή τους — το πράγμα θα ήταν βέβαια ανησυχητικό, άλλα όχι και απελπιστικό.

Μπορεί να έχουμε Υπουργείο Παιδείας αλλά δεν έχουμε Παιδεία. Ούτε σε γνωστικό αλλά ούτε σε ηθικό μέγεθος και περιεχόμενο. Ο Ευάγγελος Παπανούτσος είχε πει ότι «ο κοινός άνθρωπος που δεν είναι κατά τον ίδιο τρόπο τοποθετημένος, εύκολα εξαντλείται και καταρρέει όταν χτυπηθεί από ένα ανεπάντεχο δεινό ή όταν η υπέρμετρη δουλειά αρχίσει να φθείρει την υγεία το» ανώ ο «πνευματικά τοποθετημένος δημιουργός δεν γκρεμίζεται εύκολα ούτε από τη νόσο, ούτε από τα γερατειά, ούτε από τις απογοητεύσεις και τα πένθη, τα ατυχήματα της ζωής, και όπως ο πολυάσχολος και προκομμένος άνθρωπος δεν «ευκαιρεί», καθώς λέμε, ν’ αρρωστήσει, έτσι κι αυτός, με την προσήλωσή του στο νόημα που έχει δώσει στη ζωή του, δεν «ευκαιρεί» ούτε τον κόπο να αισθανθεί ούτε τη φθορά — και φτάνει στο τέρμα του βίου σαν τον αθλητή που πέφτει επιτέλους για να αναπαυθεί στη χαρά της νίκης.» Από την αρχαιότητα, η Παιδεία στη χώρα μας ήταν το λίκνο του πολιτισμού και η κορωνίδα του ελληνισμού. Ύψιστος στόχος της η πνευματική αλλά και συναισθηματική ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Σήμερα όμως είναι κάτι άλλο.
Παράγει εθνομηδενισμό.

Ποιοι είναι εκείνοι που σήμερα εφαρμόζουν την εθνομηδενιστική Παιδεία του 2010 και των τελευταίων 30 χρόνων;....

Είναι εκείνοι οι «μεγάλοι», οι ώριμοι και οι στοχαστικοί, εκείνοι πού ζουν και μελετούν τα προβλήματα του, πού πέρασαν στην αμφισβήτηση του σχολείου και το λιθοβολούν χωρίς έλεος.

Είναι εκείνοι που έγιναν πανεπιστημιακοί χωρίς πτυχίο ανώτατης εκπαίδευσης σύμφωνα με τους νόμους του κράτους, όπως και αυτοί που έγιναν υπουργοί Παιδείας και που ζήτησαν την καθιέρωση της αγγλικής γλώσσας σαν επίσημη στην χώρα που γέννησε την σκέψη και την κρίση.

Είναι εκείνοι που έγραψαν σχολικά βιβλία με θέματα όπως το συνωστισμό στην Σμύρνη , στο πως μας έκαναν Έλληνες, στο πώς δουλεύει η καφετέρια και κυρίως πόσο κακό κάνει η Ελλάδα στις πάσης φύσεως μειονότητες που κατασκευάζονται αργά αλλά σταθερά εδώ και 20 χρόνια από τις κρατικοδίαιτες ΜΚΟ, τα κομματόσκυλα και τους άγνωστους ως προς το ζην διεθνικοφιλοσόφους συγγραφείς.

Είναι εκείνοι που παραβλέπουν τι γράφει το Σύνταγμα της Ελλάδος και προωθούν διαπολιτισμικές, πολυπολιτισμικές και νεοθωμανικές πολιτικές παιδείας.

Πώς ν' άνθέξει λοιπόν στα χτυπήματα τους το σημερινό ελληνόπουλο;

Και κυρίως ποιο είναι το παιδί που κατασκευάζει σήμερα η παιδεία του Εθνομηδενισμού και του άκρατου ορθολογισμού;

Ξαναδιαβάζοντας τον Πλούταρχο και το «Περί Παίδων Αγωγής» έπεσα σε ένα απόσπασμα το οποίο κατά την γνώμη απαντάει λακωνικά στα παραπάνω ερωτήματα. Λέει λοιπόν ο συγγραφέας:

Ο Λυκούργος, ο νομοθέτης των Λακεδαιμονίων, πήρε κάποτε δύο κουταβάκια γεννημένα από τους ίδιους γονείς και τα μεγάλωσε με τρόπο εντελώς διαφορετικό το ένα από το άλλο, κάνοντας το ένα λαίμαργο και με ροπή στην κλοπή, και το άλλο ικανό στην ανίχνευση και επιτήδειο στο κυνήγι. Αργότερα, όταν κάποτε οι Λακεδαιμόνιοι είχαν συγκεντρωθεί σ' ένα μέρος, τους είπε:

«Για τη δημιουργία της αρετής, Λακεδαιμόνιοι, μεγάλη συμβολή έχουν η συνήθεια, η εκπαίδευση, η διδαχή και ο τρόπος αγωγής, και τούτα ευθύς θα σας τ' αποκαλύψω».

Έφερε τότε τα δύο σκυλιά και τ' άφησε ελεύθερα, αφού έβαλε στη μέση μπροστά τους ένα δοχείο με φαγητό κι ένα λαγό. Τότε το ένα σκυλί κίνησε κατά τον λαγό, ενώ το άλλο όρμησε στο δοχείο. Οι Λακεδαιμόνιοι δεν μπορούσαν ακόμη να καταλάβουν τι σημασία απέδιδε σ' αυτό και με ποια πρόθεση τους έφερε τα σκυλιά τότε τους είπε:

«Και τα δύο τούτα είναι από τους ίδιους γονείς, αλλά, με το να λάβουν διαφορετική αγωγή, το ένα έγινε του φαγητού και το άλλο του κυνηγιού».

Έτσι λοιπόν και σήμερα το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αυτό που έχει αλωθεί από παιδαγωγούς λαίμαργους και εύκολους, παράγει πλέον νέους άβουλους και ανελλήνιστους, άτομα τα οποία τα κάνουν «τι να σκέφτονται» και όχι «πώς να σκέφτονται». Ο Λόρδος Λοντόντερυ είχε πει το 1866 ότι οι Έλληνες πρέπει να γίνουν λιγόψυχοι για να είναι λιγότεροι επικίνδυνοι. 150 χρόνια μετά και με την τελευταία πολιτική των 40 ετών αυτό πλέον γίνεται πραγματικότητα. Ο Έλληνας περιφρονεί την γλώσσα του, λοιδορεί την εθνική συνείδης, μισεί το κράτος που ζει και έδωσαν αγώνες οι προγονοί του για να υπάρχει και κυρίως δεν είναι πλέον κυνηγός αλλά άβουλος παρατηρητής. Και αυτό ξεκίνησε από τα κομματικοποιημένα Πανεπιστήμια της δεκαετίας του 75-85, άλωσε την Μέση εκπαίδευση την δεκαετία του 80 και 90 με την μονιμοποίηση των παιδαγωγών της δεκαετίας του 70, και τώρα εισβάλει επιθετικά και στο Δημοτικό διότι όπως είναι γνωστό εκεί γαλουχούνται συνειδήσεις. Όπως αποδείχτηκε στην πράξη κατά την Μέση και Ανώτερη Βαθμίδα εκπαίδευσης μεγάλο ποσοστό Ελληνόπουλων ξεφεύγει από την δικτατορία των Μεταμοντέρνων απόψεων.

Ο Σαράντος Καργάκος πριν 20 χρόνια είχε πει για την γλώσσα ότι ηλίθιο-ποιείται. Σήμερα μιλάμε για ηλίθιο-ποίηση της Παιδείας μέσω των διάφορων ξενήλατων ενέσεων ανοησίας (μεταμοντερνισμός, πολυπολιτισμός κλπ). Ο ακαδημαϊκός Γιώργος Μπαμπινιώτης μάλιστα αναφέρει ότι «ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική Παιδεία στη χώρα μας είναι υποτιμημένες αξίες! Κάποια στιγμή –από ακατανόητη και αδικαιολόγητη παρεξήγηση– το να μιλάς για ελληνικότητα, ελληνισμό, ελληνική παράδοση κ.λπ. θεωρήθηκε εθνικισμός, πατριδολαγνεία, προγονολατρία κ.τ.ό. Έφτασε να θεωρείται κανείς υπερσυντηρητικός, δεξιός, εχθρός της προόδου κ.λπ., αν υποστήριζε την ανάγκη συστηματικής διδασκαλίας της διαχρονίας της γλώσσας μας στο σχολείο, τη διδασκαλία του αρχαίου λόγου και την άμεση επαφή των μαθητών με το κείμενο, με ό,τι ο Σεφέρης αποκαλούσε τα “παλαιότερα Ελληνικά μας”».

Το ζήτημα είναι τι παιδεία θέλουμε για τα Ελληνόπουλα;

Αυτή του σήμερα που βγάζει χαρακτήρες κοινούς, του «φαγητού» και ηλίθιο-ποιημένων ή αυτή που βγάζει χαρακτήρες κυνηγού, πνευματικά τοποθετημένες και δημιουργικές;

Βιβλιογραφία

1-Ευάγγελος Παπανούτσος, Η Παιδεία το μεγάλο μας πρόβλημα, 1976

2- Ευάγγελος Παπανούτσος, Πρακτική Φιλοσοφία, 1980

2-Σαράντος Καργάκος, Ελληνική παιδεία: Ένας νεκρός με... μέλλον, 2008

2-Σαράντος Καργάκος, Αλεξία, 1991

3-David Horowitz, Indoctrination U., 2007.

4-Παιδεία, Κάκτος, 2009

Read more...

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ ή αλλιώς Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ

Γιατί άραγε οι Έλληνες συμπεριφέρονται πολιτικά καταυτόν τον τρόπο ; Μήπως δεν δίνουν την εντύπωση ενός άναρχου εκλογικού σώματος που καθοδηγείται είτε από το προσωπικό συμφέρον είτε από το “θυμικό” του. Δεν νομίζω ότι οι σύγχρονοι Έλληνες μπορούν να ισχυριστούν ότι οι πολιτικές επιλογές τους βασίζονται σε ορθολογικά κριτήρια και ανάλυση ή έστω και σε αντανάκλαση μιας στέρεας ιδεολογικής βάσης. Σαν αποτέλεσμα άγονται και φέρονται ή παραμένουν προσκολλημένοι σε επιλογές λόγω συνήθειας , παράδοσης (!) ή και εμμονής.
Αρχικά θεωρούσα ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι η βασική αιτία που οι Νεοέλληνες δεν απέκτησαν ποτέ καθαρή πολιτική σκέψη και συμπεριφορά. Η κατάσταση που διαμορφώθηκε με την λήξη του, με την Ελλάδα να έχει χωριστεί σε νικητές και ηττημένους , σε συμμορίτες και εθνικόφρονες , δεν άφηνε και πολλά περιθώρια. Απλά καθιέρωσε την περιθωριοποίηση και τον ρεβανσισμό κατά περίπτωση. Σίγουρα θα πιστεύετε ότι ο εμφύλιος μου έχει γίνει έμμονη ιδέα και ασχολούμαι συνέχεια με αυτόν. Αυτή μου η επιμονή φαίνεται σίγουρα παράξενη ιδίως αν σκεφτεί κανείς πόσα είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως χώρα σήμερα. Έτσι φαντάζει ίσως λίγο γραφική η ενασχόληση και η επιμονή με μια παλιά ιστορία που ελάχιστους νέους ενδιαφέρει πλέον. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να ενδιαφέρει όλους , όπως θα έπρεπε να ενδιαφέρει όλους τους Έλληνες και η ιστορία μας , τουλάχιστον τα γεγονότα που διαμόρφωσαν ριζικά την πορεία μας.
Όμως τα πράγματα μάλλον δεν ήταν ακριβώς έτσι. Οι ρίζες της πολιτικής και ιδεολογικής σύγχυσης των Ελλήνων θεωρώ τελικά ότι πάνε και ακόμα πιο πίσω. Αναφέρομαι στον “Εθνικό Διχασμό” και στην μεγάλη διαίρεση των Ελλήνων σε φιλοβασιλικούς και φιλοβενιζελικούς. Αιτία της διαίρεσης ήταν η πρόθεση του Βενιζέλου να βάλει την Ελλάδα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με την πλευρά της Entente και να διεκδικήσει για λογαριασμό της Ελλάδος εδάφη που κατοικούσε Ελληνικός πληθυσμός .Ο Βασιλιάς Κων/νος όμως επειδή ήταν φιλογερμανός ( είχε γυναίκα την αδερφή του Κάιζερ Γουλιέλμου Β') διαφωνούσε. Το αποτέλεσμα ήταν μετά από κάποιες εκλογικές αναμετρήσεις και παραίτηση του Βενιζέλου αυτός να σχηματίσει ξεχωριστή κυβέρνηση στην Θεσσαλονίκη η οποία μόλις είχε ήδη απελευθερωθεί με τους Βαλκανικούς πολέμους και στην οποία συγκεντρωνόταν στρατεύματα της Entente. Από τότε ξέρετε έχει ρίζες αυτός ο μάλλον ειρωνικός χαρακτηρισμός της Θεσσαλονίκης σαν “συμπρωτεύουσα” .Τα υπόλοιπα τα ξέρετε πιστεύω. Η Ελλάδα μπήκε στον Α' Παγκόσμιο , κέρδισε τα όσα κέρδισε για να τα ξαναχάσει μετά, με όλα τα τραγικά επακόλουθα της Μικρασιατικής καταστροφής και της ανταλλαγής πληθυσμών. Ο Βενιζέλος κέρδισε και έχασε εκλογικές αναμετρήσεις ,έφυγε στο εξωτερικό , επανέκαμψε, πάντα αντίθετος με το παλάτι .Έγιναν απόπειρες δολοφονίας του , τότε στην ουσία θεμελιώθηκε το βίαιο και σκοτεινό παρακράτος. Οι Βενιζελικοί έκαναν διώξεις Βασιλικών από το στράτευμα και την δημόσια διοίκηση και τούμπαλιν. Οι Έλληνες διχάστηκαν βαθιά και ανεπανόρθωτα και μπήκαν οι βάσεις του μίσους. Έτσι φτάσαμε στον Ιωάννη Μεταξά και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο , στην κατοχή την αντίσταση και τον εμφύλιο.
Στην ουσία απότοκος του Εθνικού διχασμού είναι και η ευκολία με την οποία οι Έλληνες επαναδιχάστηκαν τόσο γρήγορα και εύκολα και έβγαλε ο ένας τα μάτια του άλλου , ιδίως αν σκεφτεί κανείς πόσα λίγα χρόνια χώριζαν τον Εμφύλιο με τα τραγελαφικά γεγονότα του Διχασμού κατά την δεκαετία του 1920. Αυτός ο διαχωρισμός σας πληροφορώ ότι υφίσταται και σήμερα κληρονομημένος και μεταλλαγμένος . Την σημερινή εποχή ένας δεξιός/κεντροδεξιός ταυτίζει τον εαυτό του με το φιλοβασιλικό κόμμα της εποχής ενώ ένας κεντρώος/κεντροαριστερός τον ταυτίζει με το Βενιζελικό κόμμα. Στην ουσία θεωρούν τους εαυτούς τους πολιτικούς απογόνους και κληρονόμους των παραπάνω σχηματισμών . Οι περισσότεροι θεωρούν μάλιστα απόλυτα φυσική αυτήν την μετεξέλιξη. Θεωρώντας σήμερα τα τότε γεγονότα ,οι περισσότεροι δεξιοί μιλώντας, είναι κατά του Βενιζέλου ενώ οι περισσότεροι Πασόκοι και αριστεροί, αναφανδόν υπέρ του . Αν αυτό το πράγμα δεν λέγεται πολιτική αμάθεια και στρεβλή σκέψη δεν ξέρω πως λέγεται. Είναι όντως αδιανόητο για μένα οι σημερινοί αριστερίζοντες σοσιαλιστές να ταυτίζονται με τον Βενιζέλο που ήταν 100% αστός πολιτικός και αντικομουνιστής , ενώ οι δεξιοί της φιλελεύθερης οικονομίας να ταυτίζονται με τον κρατισμό και την Βασιλική δικτατορία.
Έτσι οι Έλληνες χωρίστηκαν σε Βασιλικούς και Βενιζελικούς ,μετά σε Εθνικόφρονες και ληστοσυμμορίτες ,μετά σε αριστερούς και δεξιούς , σε φιλελεύθερους και εκσυγχρονιστές και πάει λέγοντας. Όταν ο σημερινός Έλληνας στο μυαλό του έχει κάνει τέτοιες αντιμεταθέσεις και ταυτίσεις, πέρα από κάθε λογική και ορθή πολιτική ανάγνωση, αναγνωρίζοντας μόνο την λογική του αιώνιου διπολισμού και της κληρονομικής αντιπαράθεσης , πως είναι δυνατόν να πάει μπροστά και να κάνει ορθές πολιτικές επιλογές;
Με λίγα λόγια στο μυαλό μας τα έχουμε μπλεγμένα και ταυτίζουμε τον Βενιζέλο με τον Ζαχαριάδη τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Ανδρέα από την μία και από την άλλη ταυτίζουμε τον Βασιλιά Γεώργιο Β' με τον Ζέρβα , τον Πλαστήρα ,τον τέως, τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή .Το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα θεωρούμε και απολύτως λογικά !
Έτσι σήμερα οι ψηφοφόροι της πλειοψηφίας ( Πασόκοι και Νεοδημοκράτες) είναι οι κληρονόμοι αυτής της πολιτικής σύγχυσης και διαίρεσης .Φέρνουν στο πολιτικό τους ασυνείδητο ( αν μου επιτρέπεται η έκφραση) όλα αυτά που περιγράψαμε παραπάνω. Είναι επομένως αδύνατο σχεδόν γιαυτούς να πράξουν ορθώς πολιτικά να αποφασίσουν και να δραστηριοποιηθούν με νηφαλιότητα για τα κρίσιμα θέματα είτε είναι εσωτερικά είτε εξωτερικά. Αυτήν η σύγχυση φυσικά καλλιεργείται διαρκώς παραλλαγμένη από τους αρχιτυμπανιστές του διπολισμού και του Εθνικού Διχασμού που δεν είναι άλλοι από τα κομματικά στελέχη και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εμφύλιος “έφτιαξε” τα σημερινά μεγάλα οικονομικά και πολιτικά τζάκια με την κατά δοκούν νομή της εξουσίας και του σχεδίου Μάρσαλ. Μην μου πείτε ότι όλοι αυτοί που έμειναν τότε εκτός νυμφώνος ήταν ακραιφνείς οπαδοί του Στάλιν ή όσοι επωφελήθηκαν ήταν ήρωες της αντίστασης ;
Το είπα και θα το ξαναπώ :
Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
και μάλιστα συνεχίζεται με ευθύνη όλων μας .
• Ευθύνη του κράτους που συνεχίζει ακόμα μέσω του Υπουργείου Παιδείας αυτήν την παρωδία που ονομάζεται διδασκαλία της Ελληνικής Ιστορίας στην εκπαίδευση.
• Ευθύνη των κομμάτων αριστερών και δεξιών που σήμερα εμφανίζονται με φωτοστέφανα λες και όλοι αυτά τα θύματα αυτοί από το 1920 ως σήμερα ,διώχτηκαν ή πέθαναν μόνοι τους. Καιρός να πάψουν να αποποιούνται των ιστορικών ευθυνών τους.
• Ευθύνη των ιστορικών που συνεχίζουν τον διχασμό γράφοντας τα βιβλία τους μέσα από το πρίσμα της πολιτικής τους τοποθέτησης και στην ουσία ξεκινάνε από ειλημένες αποφάσεις και θεωρήσεις και προσπαθούν να βρουν τα ντοκουμέντα που ταιριάζουν στον “μύθο” τους.
• Ευθύνη δική μας ,των πολιτών που ποτέ δεν προσπαθήσαμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές και επαναπαυτήκαμε στις εξηγήσεις και στα βιβλία που ταίριαζαν στην κοσμοθεωρία μας και την πολιτική κληρονομιά του παππού μας.
Πότε άραγε θα αντιληφθούμε πως η ιστορία δεν είναι ούτε άσπρη ούτε μαύρη , ούτε κόκκινη , ούτε μπλε. Ένα γκρίζο είναι που διαμορφώνεται από τις αποφάσεις ανθρώπων υπό πίεση και οι οποίοι πολλές φορές δεν ήταν και σίγουροι για αυτά που έκαναν.
Μόνο η ενημέρωση, η μόρφωση και η παιδεία θα μας βγάλουν από αυτόν τον ατέλειωτο βρόχο . Πως μπορούμε να πιέσουμε τους ηγέτες να πάρουν αποφάσεις ή ακόμα σημαντικότερο πως να κάνουμε σωστή επιλογή αυτών όταν αποφασίζουμε βασιζόμενοι σε κεφαλαιώδη άγνοια των αιτίων και των αιτιατών , όπως είπαμε παραπάνω ;
Ένα πράγμα έχω καταλάβει πάντως :
Τα κόμματα και το πλέγμα των συμφερόντων δεν έχουν σκοπό να μας βοηθήσουν να “ξυπνήσουμε” . Να αντιμετωπίσουμε και να καταλάβουμε το παρελθόν και αφού συμφιλιωθούμε μαζί του τότε να πάμε “παραπέρα” . Αν γίνει αυτό πολλοί θα χάσουν τα “οφίτσια” και τα προνόμιά τους.
Το μόνο που μας απομένει είναι να προχωρήσουμε μόνοι μας στην αυτομόρφωσή μας.
Διαβάστε , ενημερωθείτε και μην περιφρονείτε καμιά άποψη ή οπτική γωνία .Σχηματίστε την δική σας ανεξάρτητη γνώμη και μην υιοθετείτε άκριτα τις γνώμες άλλων . Μην φοβηθείτε ή ντραπείτε να αλλάξετε γνώμη αν πειστείτε από στοιχεία. Σοφός είναι αυτός που προχωράει και κρίνει σύμφωνα με την λογική και τα δεδομένα και όχι αυτός που επιμένει στην άποψή του ο κόσμος να χαλάσει.
Ας θυμηθούμε κάτι από την αρχαία κληρονομιά -αν έμεινε καθόλου – που στην Εκκλησία του Δήμου εκθέτονταν οι απόψεις και εκφωνούνταν οι ρητορικοί λόγοι με τα επιχειρήματά τους και όποιος είχε πιο ισχυρές θέσεις έπειθε τους άλλους για τις θέσεις του .
Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αυτοί που έθεσαν τις βάσεις του ορθολογισμού και της λογικής και αυτή είναι η κληρονομιά που πρέπει να φυλάξουμε , αν μας ενδιαφέρει να λεγόμαστε απόγονοι.
Για να απαιτούμε σωστό κράτος και σωστά κόμματα πρέπει και εμείς να είμαστε αντάξιοί τους ,γιατί όλα αυτά είμαστε ΕΜΕΙΣ.
Σωστός Έλληνας πολίτης και ψηφοφόρος είναι διαρκώς ενημερωμένος , ο μορφωμένος (και όχι απαραίτητα με την έννοια της ακαδημαϊκής μόρφωσης) , ο γνώστη τους παρελθόντος τους και των δυνάμεων που δημιούργησαν το παρόν .
Μην περιμένετε από κανέναν να σας βοηθήσει σε αυτό .
ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ.

Read more...

Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ !!

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου σας παραπέμπω σε ένα εξαιρετικό κείμενο σχετικά με το θέμα .
Δημοσιεύτηκε στο Αντίβαρο και συγγραφέας του είναι ο Γιώργος Μάλφας.

Συντάκτης: Γιώργος Μάλφας

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

«Κάτου απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί – προσμένουνε την ώρα, δεν κοιμούνται, δεν πεθαίνουν, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση» Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα της «κρίσης ταυτότητας» που διαπερνά το σύγχρονο ελληνικό σχολείο είναι αυτό της διαχείρισης του ζητήματος των «εθνικών επετείων». Του τρόπου, δηλαδή, ανάγνωσης, ανάμνησης και ερμηνείας ιστορικών γεγονότων καθοριστικής σημασίας για την εθνική και κοινωνική επιβίωση-συνέχεια του λαού μας. Σε όποιον κινείται εντός της σχολικής πραγματικότητας είναι ολοφάνερη η αμηχανία και η αφασία που χαρακτηρίζει τις σχολικές επετείους των εθνικών μας γιορτών: αγχωτικό καθήκον, άχαρη εθιμική υποχρέωση, επαχθής εξακολουθητικός ευτελισμός των «ιδανικών» που κανείς πια δεν πιστεύει… Στο επίκεντρο των σχετικών συζητήσεων ανακυκλώνεται αναπόφευκτα η έννοια και το περιεχόμενο του «έθνους»: η ιστορική και υλική του υπόσταση, η συμβολική και πολιτισμική του νοηματοδότηση. Το επίδικο του «έθνους» εξαιρετικά πολυσύνθετο από την ίδια του τη φύση. Πληθώρα ιστορικών, πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών προβολών ερίζουν για τον (καθ)ορισμό του «έθνους» και φορτίζουν με οξύτητα το κλίμα και τον χαρακτήρα των «εθνικών επετείων». Στις γραμμές που ακολουθούν επιχειρείται μια συνοπτική-σχηματική (και γι’ αυτό αναγκαστικά γενικευτική) παρουσίαση δύο κυρίαρχων προσεγγίσεων του νοήματος των εθνικών γιορτών όπως αυτές εκδηλώθηκαν διαχρονικά στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Το έθνος ως φετίχ Στην εκδοχή αυτής της προσέγγισης δεσπόζει η υπεριστορική και αναχρονιστική αντίληψη για το έθνος που έλκει τις ρίζες της στη μεταπολεμική Ελλάδα και διατρέχει όλη την χρυσή εποχή της «εθνικοφροσύνης» μέχρι την πτώση του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών. Με αξονικό ιδεολόγημα τον «ελληνοχριστιανισμό» διαχώριζε τους Έλληνες, φυλάκιζε, εξόριζε, εξόντωνε ηθικά και φυσικά τους αντιπάλους της. Στις κρίσιμες εθνικά στιγμές, αν δεν επέλεγε την «αυτοεξορία», συμμαχούσε με τους κατακτητές σε κατοχικές κυβερνήσεις, επάνδρωνε τάγματα ασφαλείας, εξέτρεφε στα σπλάχνα της δοσίλογους και καταδότες και στο τέλος επέστρεφε ως αυτόκλητος σωτήρας στην πατρίδα εγκαθιδρύοντας «δημοκρατίες» που στην ανάγκη μεταλλάσσονταν σε… δικτατορίες. Είναι η παράταξη των «επαγγελματιών του έθνους», των «ελλαδεμπόρων», που από πολύ νωρίς και με τόση ευκρίνεια διέκρινε ο γνήσια ελληνοπρεπής και ορθόδοξος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, γράφοντας ότι «μεταξύ όλων των επαγγελμάτων, εις όλον το Γένος, περνά εξόχως το επάγγελμα της θρησκείας, καθώς και το του πατριωτισμού» (Ο Διδάχος). Η παράδοση των μεγάλων λόγων και των τραγικών ιστορικών ευθυνών, που ιδιοποιούνταν ιδιοτελώς τις θυσίες των αγωνιστών και τα σύμβολα ενότητας του λαού μας. Πουλούσε εργολαβικά τον πατριωτισμό και την πίστη των Ελλήνων και αγόραζε κυριαρχία και εξουσία με τη συνδρομή των ξένων τοποτηρητών της. Γιόρταζε στο σχολείο τις εθνικές γιορτές (μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης) με μιαν αφόρητη πατριδοκάπηλη ρητορεία, με αυτάρεσκους εθνοφυλετικούς δεκάρικους, αποκρύβοντας σελίδες του σκοτεινού της παρελθόντος και διασύροντας ηλιθιωδώς κάθε αίσθημα γνήσιας φιλοπατρίας, σεβασμού και αγάπης για τη μακραίωνη πολιτιστική ιδιοπροσωπία των Ελλήνων. Φανατικά και αυτιστικά κλειστοφοβική, περιχαράκωνε τα οράματα και τις αξίες του οικουμενικού Ελληνισμού στα όρια ενός παρασιτικού και μεταπρατικού ελλαδισμού. Αυτή η «παράδοση» ξεψύχησε μέσα στη γραφικότητα και την ανυποληψία της. Στα σχολειά μας, δεν τη συναντά πια κανείς σήμερα, εκτός από κάποια θλιβερά απομεινάρια στο διάκοσμο και την αισθητική των σχολικών γιορτών που μάλλον δεν απασχολούν πλέον κανέναν. Το έθνος ως ταμπού Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης μια άλλη προσέγγιση του «εθνικού» σε πλήρη αντίστιξη με την προηγούμενη, αργά αλλά σταδιακά, επεδίωξε και πέτυχε τη ρεβάνς έναντι της εθνοκαπηλίας. Μετά το πέρας του «σοσιαλιστικού» αμοραλισμού της «αλλαγής» («Έξω από το ΝΑΤΟ»!) δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες εγχώριες και διεθνείς συνθήκες (κατάρρευση υπαρκτού σοσιαλισμού, έκρηξη παγκοσμιοποίησης, κρίση πολιτικής κ.α.) για τη γέννηση και την ανάπτυξη μιας εθνομηδενιστικής κουλτούρας η οποία σήμερα κατακλύζει παντοδύναμη την κυρίαρχη πολιτική, τη διανόηση, την τέχνη και τα μέσα ενημέρωσης. Ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων του «εκσυγχρονισμού» που συσπείρωσε τις ελίτ των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας με αιχμή του δόρατος την «ανανεωτική» αριστερά του διεθνισμού (δίχως έθνος!) και του κοσμοπολιτισμού (με συμπλεγματική αποστροφή στο γηγενή πολιτισμό!) σε ρόλο οργανικού διανοουμένου. Στο εξής κάθε βιωματική αναφορά στις αξίες της πατρίδας, της παράδοσης και του πολιτισμού που γέννησε στη διαχρονία της, θα λοιδορείται κυνικά, θα χλευάζεται προκλητικά. Και οι ευαισθησίες μας θα αντιμετωπίζονται ως political correct όταν θα αφορούν την εκστρατεία διάσωσης του ιβηρικού λύγκα, για παράδειγμα, που απειλείται με εξαφάνιση· ενώ θα στοχοποιούνται απροκάλυπτα όταν θα αφορούν την πολιτιστική συρρίκνωση λαών, εθνών και παραδόσεων. Θα συκοφαντείται εκ προοιμίου κάθε αναφορά στο έθνος και όποιος θα διακατέχεται από ανάλογες ανησυχίες θα στιγματίζεται αυτόχρημα ως «εθνικιστής». Αν μάλιστα κανείς αποτολμήσει και επικαλεστεί την παράδοση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του Άρη Βελουχιώτη και της Εθνικής Αντίστασης (εκπληκτικά μοναδική συνάρθρωση αιτημάτων εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής χειραφέτησης με πάνδημη αποδοχή) τότε κακό του κεφαλιού του... Τα εγγόνια των εξόριστων και των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, πρώην κομμουνιστές και νυν «εκσυγχρονιστές», που συνωστίζονται τώρα στους προθαλάμους της εξουσίας, διψούν για προγραφές… Αναθεώρηση της Ιστορίας, αναψηλάφηση των στερεοτύπων του «εθνικού φαντασιακού», υπέρβαση του «εθνοκεντρισμού» και μια σειρά άλλων υψηλών επιδιώξεων, το κύριο μενού του μεταρρυθμιστικού προγράμματος στο σύνολο των βαθμίδων της δημόσιας εκπαίδευσης, με στόχο να αποβάλουμε τον εθνικιστή εαυτό που κρύβουμε μέσα μας. Να ενοχοποιηθεί τελικώς στη συνείδηση του λαού μας το έθνος και η εθνική μας κληρονομιά αδιακρίτως (και όχι μόνο η εθνικιστική παραφθορά τους), δηλαδή ο τρόπος που γεννιόμαστε, τρώμε, μιλάμε, χορεύουμε, ερωτευόμαστε, πιστεύουμε, τραγουδάμε, κλαίμε, γελάμε, μαλώνουμε, πεθαίνουμε… τα τόσο κοινά σε όλους τους ανθρώπους, και ταυτόχρονα τόσο ξεχωριστά σε κάθε λαό. Ποιος να γιορτάσει… Από τη μια, η εθνοκάπηλη κενολογία. Κουράστηκε και η ίδια. Δεν αντέχει πια τον εαυτό της. Δεν πείθει πια κανέναν. Ξεθύμανε… Κιτρινισμένα και αραχνιασμένα στους τοίχους των σχολείων χάσκουν τα πορτρέτα των εθνικών αγωνιστών μας. Τους εγκατέλειψαν οι πάντες. Και αυτοί ακόμη οι ορκισμένοι υπερασπιστές τους, οι επίγονοι της «εθνικοφροσύνης», αναζητούν πλέον νέα, πιο ελκυστικά πρότυπα για τη νεολαία, στο χώρο του θεάματος (Ψινάκης) και του ελαφρολαϊκού τραγουδιού (Σαρρή). Από μια τέτοια φαιδρή εκδοχή «πατριωτισμού» κινδυνεύουμε μάλλον περισσότερο… Από την άλλη, ο χορός των αναθεωρητών και της προσαρμογής στις …απαιτήσεις των καιρών. Εξυπνότεροι ή μάλλον πονηρότεροι ετούτοι. Την Εθνική Αντίσταση τη βάφτισαν «αντιπολεμικό κίνημα των λαών!» (sic). Αντιμιλιταριστικός ακτιβισμός στις οροσειρές της Πίνδου δηλαδή, με λίγο ράφτινγκ στα διαλείμματα για να μην αμελούμε και την οικολογική διάσταση της σύγχρονης εκπαίδευσης… Το διακύβευμα για τους λαούς δεν είναι πια το ελεύθερο, το ανυπότακτο φρόνημα. Η «ειρήνη» είναι ενός χυδαίου υλισμού, το κατά κεφαλήν εισόδημα, ο δείκτης της αγοραστικής δύναμης των μαζών. Μην καταπονείτε λοιπόν τα παιδιά με πληκτικά «νεκρόφιλες» τελετές που δεν πιστεύετε, βάλτε τους να δουν γλυκερές αντιπολεμικές ταινίες που καταλήγουν σε αισθηματικά ειδύλλια! Για να μαθαίνουν πως οι εθελόδουλοι χωρίς αντίσταση και επανάσταση θα επιβιώσουν, χωρίς εκούσιο συμβιβασμό πάνε χαμένοι… Θαμμένος ζωντανός ο αληθινός εαυτός μας! Εθνοκάπηλοι και εθνομηδενιστές σκότωσαν την ψυχή μας. Πλήγωσαν τις ευαισθησίες, την περηφάνια του λαού μας. Κάντε μια βόλτα στα σχολειά μας… «να ζεις τον θάνατό σου για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ»! Ο σπόρος όμως δεν πήγε χαμένος. Θαμμένο στη γη μας το Σώμα της Αντίστασης. Κάποτε θα καρπίσει, αφού «δεν κοιμάται, δεν πεθαίνει, προσμένει την ανάσταση». Μιας «ελληνικότητας» που διαλέγεται ευρύχωρα στον κόσμο με ολάκερη τη Σάρκα της: τις ιδέες, τις αισθήσεις και τα βιώματά της.

Read more...

ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΕΣ

Αλεξιπτωτιστής
ο) ουσ. θηλ. αλεξιπτωτίστρια ο εκπαιδευμένος στην πτώση από αεροπλάνο με αλεξίπτωτο | (μτφ.) αυτός που καταλαμβάνει θέση σε υπηρεσία, με ευνοιοκρατικό τρόπο

Αυτός είναι κατά το Μείζον Ελληνικό Λεξικό ο ορισμός της λέξης αλεξιπτωτιστής.Στον στρατό οι αλεξιπτωτιστές είναι ειδικά εκπαιδευμένες μονάδες οι οποίες αναλαμβάνουν επικίνδυνες αποστολές σε προωθημένες εχθρικές θέσεις .
Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται μεταφορικά και στην πολιτική όταν ένας από το πουθενά εμφανίζεται και κατεβαίνει υποψήφιος χωρίς να έχει ασχοληθεί ξανά με το αντικείμενο.
Πρόσφορο έδαφος για "αλεξιπτωτιστές" της πολιτικής είναι τα ψηφοδέλτια Επικρατείας των κομμάτων όπου τοποθετούν τιμητικά κάποια άτομα άλλα σε εκλόγιμες θέσεις και άλλα σε μη , προκειμένου να τους απαλλάξουν από την διαδικασία της σταυροδοσίας .
Σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για τα άτομα "ειδικών προσόντων" που έχουν σαν σκοπό τα κόμματα να τους χρησιμοποιήσουν σε θέσει κλειδιά μετεκλογικά. Τότε σε αυτήν την περίπτωση εκπληρώνουν αρκετές από τις μεταφορικές έννοιες της λέξης αλεξιπτωτιστής.

Στις προηγούμενες πολεμικές συγκρούσεις ο ρόλος των αλεξιπτωτιστών αμφισβητήθηκε έντονα κυρίως σε σχέση με το κατά πόσο το τελικό αποτέλεσμα από την χρήση τους ήταν ανάλογο των προσδοκιών. Φυσικά αυτό ήταν άσχετο με την πραγματική αξία και την γενναιότητα των μονάδων .
Το ανάλογο ερώτημα το δικό μου είναι το κατά πόσο αυτές οι "ειδικές μονάδες" της πολιτικής εκπληρώνουν τελικά την αποστολή τους και κατά πόσο είναι κατάλληλοι για αυτό ;Τελικά μήπως γίνεται πολύς ντόρος για την χρήση τους και η κατάληξή τους είναι ανάλογη των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη ή των Βρετανών στο Άρνεμ ;Δηλαδή σφαγή χωρίς τελικά ουσιαστικά στρατιωτικά πλεονεκτήματα.
Έτσι και σε αυτές τις εκλογές ακούγονται βαριά ονόματα για το Επικρατείας. Άτομα με χιλιόμετρα επιστημονικών περγαμηνών και αποδεδειγμένη εργασιακή εμπειρία σε διεθνείς οργανισμούς ( κατά κύριο λόγο χρηματοπιστωτικούς ) μια που η οικονομία μας "καίει ".
Ας πάρουμε για παράδειγμα το όνομα που "παίζει" για πρώτο στο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Αυτό της κυρίας Πανουργιά -Κλώνη . Οι επιστημονικοί της τίτλοι και οι εργασιακή της εμπειρία είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση όπως και του κ. Παπαδήμου , άσχετα με το αν δεν δεν δέχτηκε. Κάποιος ανάλογος θα δεχτεί.
Το πρόβλημα με αυτά τα άτομα είναι ακριβώς το background τους. Πως είναι δυνατόν άτομα τα οποία από την εφηβική τους ηλικία είναι εντελώς άσχετα με την χώρα, λόγω σπουδών , εργασίας και διαμονής στο εξωτερικό να αντιληφθούν τις λεπτές αποχρώσεις της Ελληνικής πραγματικότητας ;Πως μπορεί η κ. Κλώνη κάτοικος επί σειρά ετών Νέας Υόρκης να συμβάλει στην λύση των προβλημάτων των κατοίκων Περιστερίου για παράδειγμα ;
Είναι λέει σύμβουλος περιβάλλοντος της διεθνούς Τράπεζας . Αυτές οι τράπεζες είναι μάλλον γνωστές.
Αν δεν απατώμαι είναι αυτές που με την χάραξη της οικονομικής πολιτικής τους ,οδηγούν χώρες στην χρεοκοπία και την εξάρτηση. Αν δεν απατώμαι όλες αυτές οι διεθνείς τράπεζες είναι που καταδυναστεύουν την οικονομία των αναπτυσσόμενων χωρών με δυσβάσταχτους όρους. Είναι αυτές που πιέζουν για πλήρη άρση του κρατικού ελέγχου και προπαγανδίζουν την ασυδοσία των μεγάλων εταιριών που απομυζούν τους φυσικούς πόρους και δίνουν ψίχουλα σε παρανόμως εργαζόμενα παιδιά στα στρατόπεδα εργασία των εταιρειών. Βέβαια για αυτήν την σύγχρονη αποικιακή πολιτική αυτοί χρησιμοποιούν την λέξη ανάπτυξη , η οποία εσχάτως έγινε και "πράσινη" λόγω της μόδας.
Είναι αυτές που με τα επιτόκια βουλιάζουν ολόκληρες οικονομίες κερδοσκοπώντας.
Είναι αυτές που έθρεψαν και υπέθαλψαν την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Επομένως όλους αυτούς τους "yes men" των αρπακτικών τραπεζικών ιδρυμάτων και των διεθνών ελεγκτικών μηχανισμών οι οποίοι είναι εν μέρει υπεύθυνοι για τα χάλια μας ( για το άλλο μέρος φταίμε βέβαια εμείς) τους φέρνουμε κατά καιρούς εδώ σαν "από μηχανής Θεούς " να μας σώσουν με τα φώτα και την διεθνή εμπειρία τους . Κάτι ανάλογο με αυτό το σώσιμο που μας έκανε ο κορυφαίος πανεπιστημιακός καθηγητής οικονομικών κ. Γ. Αλογοσκούφης αλλά και άλλοι.
Τα κόμματα επαίρονται σχετικά με την καλή ομάδα που φτιάχνουν και καμαρώνουν προεκλογικώς.Όταν όμως αρχίσει η μάχη οι αλεξιπτωτιστές κατακρεουργούνται και αποσύρονται κακήν κακώς . Έτσι αποσύρονται ξανά στις πανεπιστημιακές τους ασχολίες ή επιστρέφουν στις υψηλά αμειβόμενες ενασχολήσεις που είχαν πριν , έχοντας εγγράψει στο μητρώο τους και αυτήν την εμπειρία.
Οι πραγματικοί λόγοι της αποτυχίας αυτών των"αλεξιπτωτιστών" της πολιτικής μπορεί να είναι πολλοί . Δεν πιστεύω όμως ότι οφείλονται σε προσωπική ανικανότητα κατά κύριο λόγο .
Το πρόβλημα είναι στα ίδια τα κόμματα κατά βάση. Στην πραγματικότητα κανένα κόμμα δεν έχει ένα όραμα για τον τόπο άρα είναι φυσικό να μην μπορεί και να επιλέξει τα σωστά εργαλεία για να το πραγματοποιήσει. Έτσι περιορίζονται σε τυχαίες επιλογές βαρύγδουπων ονομάτων από το εσωτερικό και το εξωτερικό για τις θέσεις των ψηφοδελτίων επικρατείας και ελπίζουν στο τέλος να τους κάτσει και κανένας που θα παρουσιάσει κανένα αποτέλεσμα.
Δυστυχώς όσο καλούς αλεξιπτωτιστές και ειδικές δυνάμεις και να έχει ένας στρατός αυτοί από μόνοι τους δεν κερδίζουν ένα πόλεμο.
Έτσι και με την διακυβέρνηση της χώρας. Το θέμα είναι να είναι σοβαροί οι βουλευτές άρα και οι υπουργοί σου κατά συνέπεια. Τα φανταχτερά ονόματα του ψηφοδελτίου επικρατείας δεν ξέρω αν θα βοηθήσουν ένα κόμμα , ξέρω όμως ότι από μόνα τους σίγουρα δεν θα βοηθήσουν την χώρα σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Χρειάζεται γενική σοβαρότητα και σχεδιασμός πράγματα τα οποία μάλλον απουσιάζουν.

Read more...

Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ

Κάποια μέρα θα πρέπει μια ομάδα αναλυτών να ασχοληθεί σοβαρά και με την περίπτωση του Κώστα Καραμανλή.Θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να πέσει φως στα κίνητρα και στις πράξεις του. Σπάνια πολιτικός αρχηγός ( και παράταξη) κατάφερε μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να κατασπαταλήσει ένα τόσο μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης και να βουτήξει στο βάραθρο της ανυποληψίας και της ανικανότητας.
Ειλικρινά θέλει μεγάλο ταλέντο για να το καταφέρεις και πολλή εκπαίδευση. Ευτυχώς δεν πήγαν χαμένα τα λεφτά και οι δωρεές του θείου στα Tufftς και Harvard για την απόκτηση των πανάκριβων πτυχίων.
Τουλάχιστον έμαθε το στιλ που είναι sine qua non για τους απόφοιτους τέτοιων σπουδαίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Τέτοιο στιλ που ο γνωστός κράχτης της δεξιάς Γ. Μαρίνος από την στήλη του στο Βήμα δεν δίστασε να τον παρομοιάσει με τον Μεταξά όταν είπε το ΟΧΙ και μπήκε η Ελλάδα σε πόλεμο με την Ιταλία (κάπου εκεί ανατρίχιασα).Τον παρουσίασε σαν ένα ηρωικό ηγέτη που τόλμησε επιτέλους να πει την αλήθεια στο λαό. Βέβαια παρακάτω στο άρθρο του ο κ. Μαρίνος κατηγόρησε ακόμα και την κυβερνητική ΕΡΤ για αντικυβερνητική προπαγάνδα και όλα τα ΜΜΕ για το γεγονός ότι έχουν δημιουργήσει λανθασμένη εντύπωση για την οικονομική κρίση με αποτέλεσμα την πτώση της ικανότατης κυβέρνησης.Ο αρθρογράφος παρέλειψε να μας πει τι έλεγε όλα αυτά τα χρόνια ο πρωθυπουργός και γιατί αφού ήξερε την αλήθεια δεν μας την έλεγε; Επίσης παρέλειψε να μας πει πως γίνεται και κάθε φορά τα ασθενέστερα στρώματα που ενώ έχουν την μικρότερη ευθύνη για την κρίση, αντίθετα είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν και το μεγαλύτερο βάρος.Υποθέτω ότι έχει να κάνει με το χαμηλό επίπεδό μας , το οποίο μας εμποδίζει να αντιληφθούμε τις μικρο-μακρο οικονομικές θεωρίες που παίζουν στα δάκτυλα ειδήμονες σαν αυτόν.
Έτσι, συμπεραίνουμε αβίαστα ότι , στον Κώστα Καραμανλή δεν έμεινε τίποτα άλλο από την ηρωική έξοδο καμικάζι, απέναντι στα πράσινα στίφη του Τζένγκις Χαν (βλ. Γ.Α.Π.) που πολιορκούν το κάστρο της εξουσίας και της ρεμούλας ,υποδυόμενος τον ρόλο του μαχητή μέχρις εσχάτων , ελπίζοντας έτσι να διασωθεί η υπόληψη του στα μάτια της δεξιάς κομματικής βάσης τηρώντας τον κώδικα του νεοδημοκρατικού Μπουσίντο.
Ο τρόπος διακυβέρνησης του καθώς και η λογική του στην επιλογή των συνεργατών του θα μένει στην ιστορία .Αν έχεις αλήθεια τέτοιους έμπιστους τότε τι τους θες τους πολιτικούς αντιπάλους άραγε;
Ποια ήταν τα κριτήριά του -αν υπήρχαν- όταν διάλεγε τους συνεργάτες του και τους ανέθετε ρόλους και καθήκοντα;Μήπως η αποκατάστασή τους μετά από τόσα χρόνια κομματικού αγώνα για την κατάληψη του Ιερού Δισκοπότηρου της εξουσίας ;Αν είναι έτσι τότε πάσο..
Μήπως τελικά το κόμμα του δεν είναι τίποτα άλλο από μια παρέα ανθρώπων με κοινά συμφέροντα και χωρίς καμιά ιδεολογία να τους συνδέει στο βάθος και αυτός απλά προσπάθησε να κάνει τον διαιτητή και τον τροχονόμο και κοιτούσε μόνο απορημένος όταν τον "άδειαζαν" με τις προκλητικές και αδηφάγες συμπεριφορές τους;
Σε πολλές περιπτώσεις ψέλλιζε δικαιολογίες και σε άλλες εκστόμιζε βαρύγδουπες πολεμικές δηλώσεις σηκώνοντας το γάντι στις προκλήσεις των "νταβατζήδων" που δεν τον άφηναν να κυβερνήσει και που ένα μεγάλο μέρος τους κληρονομήθηκε από το ΠΑΣΟΚ για να λέμε την αλήθεια.Θα προσπαθήσουμε όμως να ξεχάσουμε ότι επί των ημερών του η θέση τους ισχυροποιήθηκε όσο ποτέ αφού τους έδωσε και την νεοφιλελεύθερη ευλογία να ασελγούν πάνω μας απαλλαγμένοι ακόμα περισσότερο από τον κρατικό έλεγχο.
Στο τέλος νόμισε ότι μαχαιρώθηκε από τους "Βρούτους" που ο ίδιος έτρεφε, σαν ένας άλλος Ιούλιος Καίσαρας. Αυτό όμως δεν έγινε γιατί θέλησε να τους χαλιναγωγήσει αλλά γιατί ποτέ δεν κατάλαβε ότι αυτός και οι κολλητοί του αποτελούσαν μέρος του προβλήματος.Τελικά οι περισσότεροι αντιλήφθηκαν ότι "ο Πρωθυπουργός είναι γυμνός", αφού ο μανδύας του "αδιάφθορου πολεμιστή" σκάλωσε στα σύρματα της διαπλοκής που άπλωναν οι άοκνοι συνεργάτες του.
Στην εξωτερική πολιτική ήταν δε ανύπαρκτος. Δεν θα ξεχάσουμε τις ηρωικές μέρες στην διάσκεψη κορυφής για το σχέδιο Αναν όταν ήταν κρυμμένος και αυτός και οι συνεργάτες τους στις σουίτες τους και άνοιγαν μόνο στο "ρούμ σέρβις" από φόβο μην τους ζητήσουν να πάρουν θέση και πουν καμία κοτσάνα και χάσουν μονάδες στις δημοσκοπήσεις .Άφησαν μόνους τους Κύπριους να τα βγάλουν πέρα και να σηκώσουν το βάρος του ΟΧΙ , για να μπορούν μετά να το παίξουν Πόντιοι Πιλάτοι .(Για να προλάβω και μερικούς, όχι δεν ξέχασα την θέση του Γιωργάκη, απλά δεν έχει θέση εδώ τώρα).
Όσο για το Σκοπιανό , που να μην ήταν και Μακεδόνας με ιδιαίτερη ευαισθησία για το θέμα; Αν δεν ανήκε στην "δεξιά του Κυρίου" θα τον είχε αφορίσει από καιρό ο Άνθιμος.
Πλάκα ιδιαίτερη δε είχε όταν είπε ότι ο ΛΑΟΣ είναι ένα κόμμα που έχει ακραίες και ανεύθυνες λαϊκίστικες ιδέες.Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας είχε για επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της έναν άνθρωπο ο οποίος μόλις αποχώρησε από την ενεργό υπηρεσία, προσχώρησε στο παραπάνω κόμμα που στόλισε ο Πρωθυπουργός με τους προηγούμενους χαρακτηρισμούς. Δηλαδή και ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ είχε "ακραίες και ανεύθυνες λαϊκίστικες ιδέες" .Πως τότε ο ίδιος είχε τοποθετήσει έναν τέτοιο άνθρωπο σε ένα τέτοιο πόστο;
Πρέπει ή δεν πρέπει να ανησυχούμε για την ορθή κρίση του , ή μήπως απλά πρέπει να χαρούμε που φεύγει ;
Προσοχή όμως γιατί έρχεται ο αντικαταστάτης του φορώντας το βελούδινο γάντι της ήπιας κολονοσκόπησης , συγγνώμη, προσαρμογής ήθελα να πω, και στο τέλος το πανηγύρι μπορεί να καταλήξει σε θρήνο , για ακόμη μια φορά.
Τελικά στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να κάνεις καθόλου αντιπολίτευση.
Η κάθε κυβέρνηση τα καταφέρνει μια χαρά να γκρεμιστεί από μόνη της.
Όσο για τους Έλληνες ....Εμείς μένουμε κάθε φορά με την ελαφρά μέθη του προεκλογικού αγώνα και την χαρά ότι μαυρίσαμε την ανίκανη κυβέρνηση που μας χαντάκωσε μέχρι να μας προκύψει η επόμενη.

Read more...

ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ ΞΑΝΑΓΥΡΝΑΜΕ ΔΙΑΡΚΩΣ

Από προχτές που διαβάζω και ακούω τα σχόλια και τις απόψεις πολιτών αλλά και τον πολιτικό λόγο που εκφέρεται σχετικά με τις προκηρυχθείσες εκλογές βεβαιώνομαι για ακόμα μια φορά ότι ζούμε στην χώρα του συλλογικού Αλτσχάιμερ.

Πριν από μια εξαετία ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν " Ο Κωστάκης" και όλοι γελούσαν με αυτόν περιπαικτικά και ξεκαρδίζονταν στα γέλια όταν έβλεπαν συνεχώς το βίντεο με τον τραυματισμό του όταν πήγε να το παίξει Κρόιφ για λόγους image.

Ξαφνικά με το που κέρδισε τις εκλογές έγινε " ο σοφός και άξιος" , ο πλέον καταλληλότερος για πρωθυπουργός σύμφωνα με τα απανταχού γκάλοπ , κάτι σαν το καλύτερο λάδι για την σαλάτα που λέγεται διακυβέρνηση της χώρας.

Στην διάρκεια αυτής της εξαετίας ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρισκόταν στον προηγούμενο ρόλο του "μαλακάκου". Αποκαλούνταν από όλους "Ο Γιωργάκης" και όλοι ξεσκίζονταν στα γέλια συζητώντας πως γκρεμοτσακίστηκε από το ποδήλατο. Παρεμπιπτόντως οδηγώ ποδήλατο από τα 5 μου χρόνια συνεχώς ως σήμερα που είμαι 40 και μου φαίνεται αδιανόητο να προσπαθήσει καποιος να βάλει εν κινήσει την αλυσίδα που βγήκε.Κάποια μέρα θα πρέπει να μας εξηγήσει το σκεπτικό του.

Σήμερα όμως το "παλούκι άλλαξε τρύπα" και ο Γιώργάκης ως εκ θαυματος μπήκε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και αναδύθηκε ως ο πλέον καταλληλότερος και αναντικατάστατος για να μας κυβερνήσει , αντίθετα ο πάλαι ποτέ καταλληλότερος Καραμανλής έγινε ξανά "Ο μπούλης" και η δημοτικότητά του έφτασε τους -273 βαθμούς Κελσίου.

Τώρα πλέον κάθε μαλακία που ενδέχεται να λέει ο Γιώργος θα αντιμετωπίζεται ως δείγμα σοβαρότητας και αξίας ανάλογης με τα αρχαία ρητά , αντίθετα ο Καραμανλής ακόμα και την ώρα να πει θα τον περιγελάνε όλοι και θα τον αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό και συγκατάβαση.

Από την άλλη μεριά δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και κάποιοι ξαφνικά θεωρούν ότι το ΠΑΣΟΚ με φακιρικά θα μας κάνει γη της επαγγελίας με πρωθυπουργό το Γιώργο και από την άλλη δεν καταλαβαίνω επίσης πως μπορεί να πιστευουν κάποιοι άλλοι ότι ο Καραμανλής αρκεί να ξεφορτωθεί δυο - τρία στελέχη και όλα μέλι - γάλα ξανά στην παράταξή του και ξανά "βουρ για τον πατσά".

Έχει άραγε σκεφτεί όλος αυτός ο κόσμος οι αυριανοί χειροκροτητές που θα κραδαίνουν σημαίες στις συγκεντρώσει και θα κάνουν ουρά στα πολιτικά γραφεία , ότι και οι κύριοι Παπανδρέου και Καραμανλής αποτελούν ουσιαστικό μέρος του προβλήματος ;

Ποια είναι άραγε η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του 2000 και αυτού του 2009;

Γιατί άραγε ο Καραμανλής ο οποίος ήταν αμέτοχος και άφαντος στα μεγάλα θέματα διαφθοράς ,διακυβέρνησης και εξωτερικής πολιτικής της χώρας ,αν ξαναβγεί να τα πάει καλύτερα και αυτός και τα στελέχη του ;

Επίσης και κάτι άλλο αναφορικά με τις κυβερνήσεις συνεργασίας που μπορεί να προκύψουν.Όταν κάποιος τα κάνει μανταρα όταν κυβερνά με το κόμμα του γιατί να τα πάει άραγε τέλεια όταν συμμετέχει σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Εκτός και αν απο την εθνική διακυβέρνηση λείπει το magic touch της Αλέκας .

Θυμάται άραγε κανένας την συγκυβέρνηση και την οικουμενική ;

Ο Αινστάιν είχε χαρακτηρίσει σαν παράνοια το εξής :

"Να επαναλαμβάνεις συνεχώς το ίδιο ακριβώς πείραμα και κάθε φορά να ελπίζεις ότι θα πάρεις διαφορετικά αποτελέσματα".

Πόσες φορές άραγε θα πρέπει να επαναληφθεί το πείραμα από τους μαθητευόμενους μάγους των κομμάτων εξουσίας για να αντιληφθούμε εμείς οι πολίτες ότι ζούμε σε μια συλλογική μαζοχιστική παράνοια τα τελευταία 30 χρόνια αφού τους επιτρέπουμε να κάνουν πάρτι στον κώλο μας.

Ήμουν παιδάκι στην μεταπολίτευση και τώρα έφτασα 40 χρονών. Έχουμε μπει σε μια ατέρμονη επανάληπτική διαδικασία ή οποία κάθε φορά επαναλαμβάνεται ως φάρσα .

Όλοι βρίζουν τα κόμματα αλλά στο τέλος πάλι ξαγυρνάνε στο κομματικό μαντρί κατά την ρήση του Αβέρωφ.

Πατήστε το REPLAY παρακαλώ.

Ευχαριστώ δεν θα πάρω .Το έχω δει πολλές φορές το έργο και κατάντησε σούπα.

Ξέρω ότι έχουν ράψει τον εκλογικό νόμο στα μέτρα τους έτσι ώστε να μην τους καίγεται καρφί για το λευκό και το άκυρο αφού δεν συμπεριλαμβάνεται στο εκλογικό μέτρο , όμως αυτό δεν μου λέει τίποτα .Ξέρω ότι θα με πηδήξουν στο τέλος. Ας μην τους δώσω και το προφυλακτικό.

Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους !!

Read more...

Μετασχηματισμοί

Έναρξη ιστολογίου.

Θα μου πείς "ποιος ενδιαφέρεται βρε αδερφέ να ακούσει ή να διαβάσει όλα αυτά που θα γράψεις ;Χορτάσαμε αυτά τα χρόνια από ημερολόγια και άλλα συναφή στα Blog" .

Η απάντηση είναι πως δεν ξέρω......Σίγουρα δεν θα ανακαλύψω (ξανά) την Αμερική και αποκλείεται να γράψω κάτι πρωτότυπο που να μην το έχει ήδη πει κανένας άλλος. Αυτό που ξέρω είναι αυτό που έλεγε και το τραγούδι : "...θέλω να τα πω... !" και ας μην με ακούσει ή διαβάσει κανένας.

Eadem mutata resurgo. Αυτό είναι το επίγραμμα πάνω στον τάφο του Jacob Bernoulli , μαθηματικού , φιλοσόφου και πολλών άλλων ταλέντων, άνθρωπου. {Που πήγανε άραγε όλοι εκείνοι οι πανεπιστήμονες οι αναγεννησιακοί τύποι , οι οποίοι καταπιάνονταν με τόσα πολλά ; Σήμερα έχουμε γίνει όλοι ειδικοί , γιατρός για το αριστερό αυτί σου λεει , η άκρα εξειδίκευση}. Ανάμεσα στα άλλα που ασχολήθηκε ο Bernoulli ήτανε και η λογαριθμική σπείρα ,η "spira mirabillis" την οποία και ζήτησε επίσης να χαράξουνε στον τάφο του. Σε αυτήν την σπείρα με τις αξιοπρόσεκτες μαθηματικές ιδιότητες ,την τόσο συχνα εμφανιζόμενη στην φύση , ο Bernoulli έβλεπε την μαθηματική απόδειξή της αθανασίας της ψυχής. Εξού και το απόφθεγμα "παρά την αλλαγή θα εγερθώ με την ίδια μορφή" .

Ποια είναι η μορφή μας σήμερα ; Ποια μαθηματική συνάρτηση και ποιο γράφημα άραγε μπορεί να περιγράψει την σχεδόν καφκική μεταμόρφωση ενος μοντέρνου Νεοέλληνα ; Έναν μετασχηματισμό από ποιο πράγμα σε ποιο άραγε ; Τι ήταν αυτό που ήμασταν και τι έιναι αυτό που γίναμε ; Αυτό που ήμασταν ήτανε καλύτερο ή αυτό που είμαστε τώρα; Αυτες και πολλές άλλες ερωτήσεις των χιλιάδων ευρώ για υποψιασμένους συμμετέχοντες στα reality τηλεπαιχνίδια.

Διάβασα κάποια στιγμή ένα μυθιστόρημα της λογοτεχνίας του φανταστικού όπου υπήρχε μια χώρα στην οποία η μεγαλύτερη προσβολή για έναν άνθρωπο ήτανε να του πουνε ότι "ξέχασε την όψη του πατέρα του".

Ξέχασε την όψη του πατέρα του.... Εμείς άραγε θυμόμαστε τα πρόσωπα των πατέρων μας και των προγόνων μας ; Αυτών που κάποτε η ελευθερία και η δημοκρατία ήτανε τα ιδανικά τους ; Αυτών που δεν φοβήθηκαν να τα βάλουνε με πολλαπλάσιους .Αυτών που ήτανε οι θεμελιωτές της σκέψης και της διανόησης ; Τα θυμόμαστε ; Μήπως μόνο σε σχολικές εορτές και παρελάσεις και σε μίζερες ημερίδες και αναπολήσεις του στύλ : "είμαστε απόγονοι των......"

Μήπως έχουμε γίνει μια χώρα δειλών βολεμένων φυγόπονων , φυγόστρατων και κάθε λογής φυγάδων , ένα τρομοκρατημένο έθνος που φοβόμαστε τους πάντες και τα πάντα και είμαστε ικανοί μόνο για λεονταρισμούς ;

Τι μεταμόρφωση άραγε μας επιφυλάσσει η σπέιρα της ιστορίας και του χρόνου. Η λογαριθμική σπέιρα στην ουσία αναπαραγάγει τον εαυτό της . Οι Έλληνες την είχαμε αυτήν ικανότητα. Τώρα η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ

ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ;

Read more...