Περί ιστορικής αφήγησης, εθνικών επετείων και άλλων τινών.

Όλοι εσείς οι ψαγμένοι ιστορικοί "αναθεωρητές" που διαλέγετε τέτοιες μέρες για να κουρδίσετε τους "αδαείς Έλληνες" με τις πρακτικές σοκ που εφαρμόζετε, αντιλαμβάνεστε ότι έτσι τους οδηγείτε ντουγρού στο μαντρί του επικίνδυνου εθνικισμού λόγω αντανακλαστικών;
Μετά μην παραπονιέστε για την επιρροή των παπάδων, για την πουτινολατρεία των Ελλήνων κλπ. Εσείς την υποδαυλίζετε γιατί νομίζετε ότι διδάσκετε ιστορία από το Facebook και το διαδίκτυο και ότι είστε τόσο έξυπνοι και διαβασμένοι ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι βλάκες και πρόβατα. 

Καλώς ήρθατε στις γκρίζες ζώνες της ιστορίας η οποία παρεμπιπτόντως, μόνο τέτοιες έχει. Η ιλουστρασιόν ιστορία είναι μόνο για τις κυριακάτικες εκδόσεις. Η πραγματική έχει αίμα και σφαγές. Δικές μας, δικές τους. Κανενός τα χέρια δεν είναι καθαρά σε έναν πόλεμο ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν γίνεται με φυσοκάλαμα. Οπότε αντιδιαστολές, συγκρίσεις και ψευτοαναθεωρητισμοί δεν βοηθάνε καθόλου στην πραγματική κατανόηση των γεγονότων. Εθνικοί ιστορικοί μύθοι και αφηγήσεις υπάρχουν σε όλους τους λαούς και πολλοί ήταν ίσως και απαραίτητοι για μια περίοδο προκειμένου να στεγνώσουν οι αρχικές κόλλες των εθνικών κρατών, ιδίως στην Ευρώπη με όλες τις ανακατατάξεις που ακολούθησαν την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και δύο παγκόσμιους πολέμους. Από κει και πέρα είναι ευθύνη του κάθε κράτους με σεβασμό στην ιστορία του να φροντίσει να διώξει τις σκιές όσο μπορεί. Οι οιμωγές εκατέρωθεν σε κάθε εθνική επέτειο όμως είναι πλέον γραφικές.

Όλα τα παραπάνω- και πολύ περισσότερα- τα είπε πολύ καλύτερα σε ένα άρθρο του στο The Greek Cloud ο συγγραφέας Πάνος Θεοδωρίδης.

Το άρθρο με τίτλο "Η εμφύλια αλήθεια" είναι πράγματι εξαίρετο και αξίζει τον χρόνο σας.

«Η δυσκολία δεν είναι να ανακαλύψεις μια εύλογη ερμηνεία της ιστορίας. Είναι να ανακαλύψεις την κατάλληλη αφήγηση που θα την κάνει κοινό κτήμα».

Πάντως χρόνο με τον χρόνο, σε κάθε εθνική επέτειο, διαπιστώνω ότι οι οι όψιμοι ιστορικοί αναθεωρητές είναι το ίδιο γραφικοί με τους εθνολάγνους. Αμφότεροι βλέπουν τα δέντρα και θα αναζητούν αιωνίως το δάσος.

Σε όλους αυτούς ένα έχω να πω :

"Θα’ πρεπε να σας κρεμάσουνε σ’ ένα μουσείο
παρά να σας ακούω και να βουλώνω τ’ αυτιά μου
να’ ρχουμαι κάθε 25 Μαρτίου
να σας χειροκροτώ κι εγώ και τα παιδιά μου".

Read more...

ΟΛΑ ΙΣΙΩΜΑ

Όλοι εσείς, οι ανιστόρητοι, είστε που θεριέψατε τον φασισμό βγάζοντας τον άσπιλο μέσα από την κολυμβήθρα του ψευτοιστορικού αναθεωρητισμού, που υπηρετείτε μάλλον εν αγνοία σας.  

Όλοι εσείς που με τις απαράδεκτες γενικεύσεις σας και τις επιλεκτικές σας εστιάσεις καταφέρατε να ισοπεδώσετε τα πάντα και να εξομοιώσετε τα πάντα.

Έχετε μια ασπρόμαυρη ψευτοηθική Μορμόνου αγνοώντας ότι η ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα απέραντο γκρίζο, μια θολούρα η οποία μερικές φορές μας επιτρέπει κάποιες ξεκάθαρες ματιές.

Τώρα κάθεστε στο πεφωτισμένο σας κάστρο, κήνσορες και θεράποντες των πάντων. Έχετε τις λύσεις για τα πάντα με την υποτίθεται ψύχραιμη και λογική σας στάση σε έναν παράλογο κόσμο.

Απολαμβάνετε τον αέρα της αυθεντίας αφού είχατε σε κάποια στιγμή φυσικά προβλέψει τα πάντα για τους πάντες.

Είστε η νέα version του "διανοούμενου" που υποτίθεται πλέον ότι δεν είναι αποστασιοποιημένος από την εποχή του και τα προβληματά της, αλλά στην ουσία είστε στην στρατόσφαιρα και φυσικά-λυπάμαι που σας το λέω- δεν έχετε καμιά σχέση με τη διανόηση. 

Κοιτάτε αφ' υψηλού και περιφρονητικά το πόπολο, αγανακτισμένοι με τους αγανακτισμένους ή μάλλον αγανακτισμένοι με τους πάντες, στενάζοντας κάτω από την αβάσταχτη ελαφρότητα του να είσαι Έλληνας, σχεδιάζοντας-απειλώντας (ποιους άραγε;) μεταναστεύσεις που μάλλον δεν θα πραγματοποιήσετε ποτέ, γιατί όλο και τη βολεύετε κάπως εδώ

Ανταλλάσσετε μεταξύ σας πικρόχολα και ειρωνικά σχόλια οικτίροντας τους ηλίθιους που δεν καταλαβαίνουν, αγνοώντας ότι  και εσείς με την εμετικά ελιτίστικη συμπεριφορά σας έχετε μερίδιο στην διαιώνιση της ηλιθιότητας τους.

Αλήθεια πως αντέχετε να έχετε δίκιο για τα πάντα;

Για εσάς όλα είναι ίδια και όλα τα αντικείμενα έχουν το ίδιο ειδικό βάρος αρκεί να περνάνε μέσα από το κόσκινό σας.

Προσπαθείτε να τηρήσετε ίσες αποστάσεις από τους πάντες επικαλούμενοι την λογική και την γνώση σας χωρίς όμως στην ουσία να είστε καλύτεροι από τους "νοικοκυραίους" που "κοιτάνε την δουλειά τους" και τόσο περιφρονείτε.

Δεν μπαίνουν όλα τα πράγματα στο ίδιο τσουβάλι αλλά για σας μπαίνουν και βολεύονται και μια χαρά.

Για εσάς όλος ο Β'ΠΠ είναι το σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ και η απόβαση στη Νορμανδία έτσι όπως την μάθατε από τον Private Ryan.

Σκίζεστε υπέρ των Εβραίων και των μειονοτήτων αλλά χαριεντίζεστε με αυτούς που έχτισαν τα Άουσβιτς ή έκλεισαν τα μάτια στην κάπνα των φούρνων τους ενώ οι παππούδες σας απαλλοτρίωναν τις περιουσίες τους που έμεναν πίσω.

Αγκαλιάσατε πρόθυμα τις κληρονομιές των Γκέλεν και Σέλενμπεργκ ξεχνώντας πολύ βολικά ποιους ακριβώς φακέλωναν και κρεμούσαν με χορδές πιάνου πριν το 1945. 
Σας δυσκόλεψε λίγο ο Irving, που θαυμάζατε, γιατί μέσα στην πολιτικά ορθή μεγαθυμία σας αργήσατε να καταλάβετε ότι ήταν λίγο άκομψος φασίστας και σας χαλούσε την σούπα και τώρα άντε να τον μαζέψεις. 

Δικαιολογείτε την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και με μια αντιθετοαντιστροφή χαρήκατε (λίγο, κρυφά) για τους δίδυμους πύργους αλλά αυτό δεν σας εμπόδισε και να χαζεύετε σήμερα live τα drones και τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου που ρίχνουν οι Αμερικανοί Gamers.
Είναι όλοι ίδιοι  για σας εξάλλου. 

Και οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και οι δωσίλογοι. 

Και αυτοί που έμειναν εδώ και ψόφησαν από την πείνα το 41 και αυτοί που το έπαιζαν κυβέρνηση αγκαλιά με τη βασιλική οικογένεια στο Κάιρο.

Και αυτοί που ξεδιαλέγονταν στα μπλόκα και αυτοί που τους έδειχναν.

Και ο Πλαστήρας και ο Παπάγος.

Και ο Λαμπράκης και ο Γκοτζαμάνης. 

Και οι κυβερνήτες και οι κυβερνώντες.

Και τα λαμόγια και οι ταλαίπωροι.

Όλοι αυτοί εξομοιώθηκαν μαζικά από τον χονδροειδώς αναιδέστατο "μαζί τα φάγαμε" που ανακηρύξατε σε γκουρού σας αυτομάτως, αγνοώντας παραδόξως το γεγονός πως παραδεχόμενος δημοσίως πως  τα "έφαγε" θα έπρεπε αυτομάτως και να λογοδοτήσει στην δικαιοσύνη.

Αγνοήσατε πως υπήρξαν και πάρα πολλοί που δεν έφαγαν τίποτα, αλλά αυτοί δεν χωρούσαν στην μυθοπλασία σας.

Σας βόλεψε πολύ η διάχυτη και ασαφής συλλογική ευθύνη για να κρυφτούν οι υπαίτιοι πίσω της, αλλά κυρίως για να διατηρήσετε την  "ex cathedra" ανωτερότητά σας.

Κρυφτήκατε πίσω από τον φερετζέ των μνημονίων -που έλεγαν τα αυτονόητα- για να δικαιολογήσετε για ακόμα μια φορά την επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου και να απολαύσετε με χαιρεκακία τα δεινά που επιτέλους μας βρίσκουν γιατί δεν αξίζει να λεγόμαστε Ευρωπαίοι.

Αγνοήσατε πως σε όλα υπάρχει και μια ανθρώπινη διάσταση αφού η προσέγγισή σας είναι καθαρά μηχανιστική και είστε υπέρ των κοινωνικών αυτοματισμών.

Μιλάτε για περικοπές στην παιδεία και για δεξιότητες και για το πως η "τεχνική εκπαίδευση" στην Ελλάδα έχει παραμεληθεί, αλλά αυτό που εννοείτε είναι πως θέλετε τα παιδιά των φτωχών να είναι οι υδραυλικοί σας, (αφού με τι λεφτά θα σπουδάσουν και στο κάτω κάτω όλοι επιστήμονες θα γίνουν;) ενώ τα δικά σας παιδιά τα μελλοντικά καλοσπουδαγμένα στελέχη και οι επιστήμονες. Το ότι όλα αυτά έρχονται σε αντιπαράθεση με τα όσα ξύλινα λέτε για την παιδεία διόλου δεν σας απασχολεί.

Κάνετε τους αγνωστικιστές αλλά πιστεύετε στην θεολογία του χρήματος και της αγοράς.

Δεν θέλετε καθόλου κράτος, αλλά -λέτε πως- θέλετε τον απόλυτο έλεγχο (από ποιους και έναντι σε ποιους ;) αγνοώντας την θεμελιώδη αντίφαση.

Κάνετε άτοπες συγκρίσεις της Ελλάδας με άλλες χώρες που μοιραία αποβαίνουν σε βάρος της αφού μιλάμε για "μήλα με μπανάνες" για να αισθάνεστε δικαιωμένοι για την αιώνια μουρμούρα σας.

Είστε με την βιώσιμη ανάπτυξη αλλά η έννοια της περιβαλλοντικής επίπτωσης για σας έχει μόνο χρηματικό βάρος.

Θέλετε επενδύσεις και έργα αλλά μακριά από εσάς.

Βρίζετε τους δημάρχους που τα έκαναν μαντάρα με τη διαχείριση των απορριμμάτων και είστε έτοιμοι να καλωσορίσετε την μαφία, που θα τα κάνει όλα λαμπίκο.
Ξέρετε ποιο είναι το ωραίο και βολικό με εσάς ;
Το ότι θα μπορούσατε να ανήκετε σε οποιονδήποτε πολιτικό χώρο χωρίς να αισθάνεστε κανένα απολύτως πρόβλημα.

Read more...

Ευρώπη ,φασισμός και ψεύτικα είδωλα

Βαρέθηκα να διαβάζω ανιστόρητα χαώδη συμπεράσματα με απαράδεκτες γενικεύσεις και απλοποιήσεις σχετικά με την άνοδο του φασισμού σήμερα και με αναγωγές στην πρόσφατη Ευρωπαϊκή ιστορία. Σε όλους τους "φιλίστορες" θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι ακριβώς ο φόβος της σοσιαλιστικής μεταρρύθμισης έτσι όπως εκφραζόταν κυρίως μέσω της αγροτικής μεταρρύθμισης και αναδιανομής των γαιών ήταν ο μοχλός που έσπρωξε την αστική τάξη στην αγκαλιά του φασισμού κατά τα χρόνια που προηγήθηκαν του Β'ΠΠ.  

Εκεί που μπόρεσαν "θυσίασαν" την γαιοκτημονική αριστοκρατία για να σωθούν. Αυτό συνέβη κυρίως στις περιοχές όπου τα κτήματα ανήκαν σε εθνικές μειονότητες με τα πρώτα ίχνη ρατσιστικού εθνικισμού να εμφανίζονται. Εκεί που δεν μπόρεσαν έγινε μύλος. Ο αγροτικός εμφύλιος στην Ιταλία λόγω της άρνησης των (Ιταλών) μεγαλοϊδιοκτητών για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις έστρωσε με λουλούδια το χαλί στον Ντούτσε. Το ίδιο και στην Ουγγαρία όπου ή άρχουσα τάξη αγκάλιασε τον Χόρτυ και αργότερα τους "Βελοσταυρίτες" μετά την παρένθεση του Μπέλα Κουν. Το ίδιο μπορεί να συνέβαινε και εδώ αν δεν είχαμε το κύμα προσφύγων του 21-22 που δημιούργησε de facto καταστάσεις που έχρηζαν αντιμετώπσιης πέρα από κάθε συμφέρον. Πάντως για ένα μπορούν να είναι βέβαιοι οι αγρότες μας. Αν δεν ήταν οι πρόσφυγες πολύ δύσκολα θα έβλεπαν διανομές αγροτικής γης στο επίπεδο που πραγματοποιήθηκαν τελικά. 

Η Ευρώπη -με ελάχιστες εξαιρέσεις π.χ. Αγγλία-δεν είναι και τόσο βαθιά και ανέκαθεν δημοκρατική όσο θέλετε να πιστεύετε οι περισσότεροι και οι ακραίες καταστάσεις δεν είναι και τόσο "στιγμιαίες" εκτροπές.
Με την πρώτη ευκαιρία  - έτσι όπως έχει φανεί- οι Ευρωπαϊκές αστικές κοινωνίες διολίσθαιναν πανεύκολα στον φασισμό και ενεργοποιούσαν ταχύτατα τα φασιστικά αντανακλαστικά τους μπροστά στον φόβο και στον κίνδυνο απώλειας των κεκτημένων και των προνομίων τους.  

Μπορεί να σας βολεύει τους περισσότερους να κάνετε θεωρητικές γεφυρώσεις ακροαριστερής και ακροδεξιάς βίας και βολικές εξομοιώσεις γιατί έτσι βολεύει το θυμικό σας αλλά η ιστορική αλήθεια δεν είναι εκεί.

Αλήθεια δεν έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί οι πλέον φονικοί πόλεμοι έχουν τα αίτια τους και την αρχή τους στο λίκνο της δημοκρατίας, την Ευρώπη ;

Γιατί εδώ ρίζωσαν και άνθησαν όλες οι ιδεοληψίες που αιματοκύλισαν τον κόσμο;

Που έγιναν επιστήμη οι εθνοκαθάρσεις ;

Αλήθεια πιστεύετε ότι οι Γερμανοί αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι που αγκάλιασαν τον Αδόλφο δεν πίστευαν πραγματικά τότε ότι αποτελούσε μια θαυμάσια λύση στα προβλήματα που τους βασάνιζαν;

Σε ποια ήπειρο θεωρήθηκε αδιέξοδο η κοινοβουλευτική δημοκρατία και λάθος τα συντάγματα και προτιμήθηκαν οι ισχυρές δικτατορίες ;

Οι περισσότεροι σύγχρονοι "Ευρωπαίοι" βολικά θέλουν να πιστεύουν ότι η βία που γεννά η εκτροπή από τη δημοκρατία είναι κάτι που ανήκει στην μακρινή ανατολή ή στα υπανάπτυκτα Βαλκάνια - τα γεγονότα που ακολούθησαν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το ανέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο-, αλλά ξεχνούν εύκολα τους σκελετούς στα ντουλάπια τους, όπως πολύ βολικά ξεχνούν και τους δικτάτορες που αγάπησαν ανάδειξαν και ακολούθησαν στη φωτιά και στο σίδερο.

Πράγματι θέλει πολύ αγώνα και δουλειά για να εγκατασταθεί στο γαμημένο DNA η δημοκρατία και μέχρι στιγμής εμβόλιο για τον φασισμό δεν βρέθηκε.

Υ.Γ. Προφανώς τα ίδια ισχύουν και για μας που πολύ βολικά στο μυαλό μας έχουμε κάνει σαλάτα τα περί Μεταξά- εθνικής αντίστασης-δοσιλογισμού και επταετίας.

Read more...

Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

»Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα.

«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου»...

Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή». Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπορημένη και απ' όλους αδικημένη.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Σωτήρα Αμμοχώστου

Από την Σημερινή της Κύπρου

-----------------------------------------------------------

Ενημερωτικά σας λέω πως στον Β'ΠΠ σκοτώθηκαν περίπου 5,000,000 Γερμανοί στρατιώτες. Περίπου για το 1,500,000 αγνοείται η τύχη τους , ο τόπος ταφής και η τύχη των λειψάνων τους. Σε λίγες χώρες σεβάστηκαν οι άνθρωποι και οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις τους Γερμανούς νεκρούς και συνεκδοχικά και τους ζώντες συγγενείς τους.

Μπορεί να έχουμε πολλά στραβά σαν λαός αλλά ασέβεια στους νεκρούς δεν δείξαμε ποτέ στην ιστορία μας. Αυτό είναι κάτι που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.

Οι άλλοι τον σεβασμό τους στους νεκρούς  τον έδειξαν με τα Γκέτο της Κρακοβίας και της Βαρσοβίας, με τα στρατόπεδα θανάτου του Άουσβιτς ,της Τρεμπλίνκα και του Τσέλμνο,  τον ομαδικούς τάφους στο Μπάμπι-Γιαρ και στην Τρανσίστρια.

Read more...

Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη αλλά.....

Γράφει ο Χρίστος Γούδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη, αλλά ουδέποτε στην ιστορική της διαδρομή πλούτισε από δουλεμπόριο. Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη αλλά ποτέ δεν υπήρξε απάνθρωπη.
Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη, αλλά ουδέποτε έχει στιγματισθεί στην μακραίωνα ιστορία της από Άουσβιτς, Νταχάου, Γκουλάγκ, ή Γκουαντανάμο.
Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη αλλά ουδέποτε υπήρξε κτηνώδης.
Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη, αλλά ποτέ δεν γέννησε διεθνείς απατεώνες, γκάνγκστερς και κυριλέ μεγαλοτοκογλύφους που, δίκην περιπλανώμενου Ιουδαίου (που δεν πεθαίνει ποτέ), διακινούν το «χρήμα-δόλωμα» στον πλανήτη, απομυζώντας ως αιμοσταγή παράσιτα τους κόπους των απλών ανθρώπων σε μια παγκόσμια ρουλέτα, στην οποία αυτοί παίζουν με σημαδεμένα ζάρια, που πάντα, όταν έρχεται η σειρά τους, φροντίζουν να φέρνουν το «πάρτα όλα».
Η Ελλάδα μπορεί να είναι διεφθαρμένη, αλλά μπροστά στην διαφθορά, την υποκρισία, και την αναλγησία των κατηγόρων της, αποτελεί μια χώρα παραδείσιας αθωότητας.
Και έχει πάντα το ηθικό πλεονέκτημα, απευθυνόμενη σε όλους αυτούς τους νεόκοπους χρυσοδάκτυλους λαθροχείρες και τους εκ γενετής ληστάρχους, που έχουν το θράσος να αξιολογούν και να συντάσσουν τις λίστες των διεφθαρμένων χωρών, να απαντά με το ελληνικότατο:
Άϊ σικτίρ τσογλάνια.

Από το Epirus-Ellas

Read more...

Όλα από χέρι χαμένα ;

Έχω καιρό να κάνω ανάρτηση.
Όχι γιατί έπαψαν να με απασχολούν τα όσα με απασχολούσαν μέχρι σήμερα. Τα ίδια που μου την έδιναν, εξακολουθούν να μου τη δίνουν και μάλιστα ακόμα ποιο άσχημα.
Πόσα να αντέξεις άραγε ;
Μνημόνια
Τρόικες
Μειώσεις μισθών - συντάξων
Υποβιβασμός βιοτικού επιπέδου
Υποβιβασμός νοημοσύνης

Έρχεται και στο καπάκι ο Καλλικράτης να μας αποτελειώσει.
Από που άραγε ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί οι γελοίοι ντεμέκ αυτοδιοικητικοί του κώλου ;
Έρχονται μέσα από τα κομματικά μαντριά που μας έφτασαν σε αυτά τα χάλια, φοράνε τον μανδύα του ανεξάρτητου και ζητούν θρασύτατα ψήφο.
Εμείς απλά τους ακούμε και οι περισσότεροι θα του ψηφίσουν και μετά θα καμαρώνουν περιφέροντας την νωπή λαϊκή εντολή και τα κομματικά επιτελεία θα μετράνε τα κουκιά και θα θριαμβολογούν, που για ακόμα μια φορά τα κορόϊδα έφαγαν το παραμύθι.

Δεν μπορω πλέον άλλο ρε παιδιά , ειλικρινά βαρέθηκα.
Πόσα να γράψεις, πόσα να πεις, πόσο να σκάσει η καρδιά σου ;
Άλλωστε και για ποιο λόγο ;
Τι ελπίδα έχουμε σε αυτήν την χώρα όσοι δεν σκεφτόμαστε με αυτό τον τρόπο ;
Σε τι να πιστέψουμε σε αυτό των λάκκο με τα λαμόγια, τους παπατζήδες και τους προδότες;
Ποσα μπορούμε να κάνουμε άραγε και αν μπορούμε γιατί δεν τα κάνουμε ;
Μήπως τελικά πάμε κατά διαόλου και ο δρόμος δεν έχει επιστροφή ;

Read more...

Το μπόι ενός πιτσιρικά

Δεν ξέρω αν είναι κατάρα ή ευλογία να ‘χεις ακουστά -πρόσωπο με πρόσωπο- ιστορίες ιδωμένες από τα μάτια ανθρώπων σαν τον Μανώλη Γλέζο. Μα τούτες οι μέρες του Αυγούστου –επέτειος της άλλης σφαγής της Κοκκινιάς- φέρανε τέτοιες θύμισες. Ήτανε λέει στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, που οι «προοδευμένοι» και «πλεονασματικοί» -σήμερα- στον προϋπολογισμό τους κατακτητές, εκτελέσανε 200 πατριώτες. Γνωστή η Ιστορία σχεδόν σε όλους. Άγνωστη η ΙΣΤΟΡΙΑ, έτσι, με κεφαλαία γράμματα, ενός πιτσιρικά 12 χρονώ που συνελήφθη με τους υπόλοιπους άνδρες. ...

Στήθηκαν όλοι στον μεγάλο μαντρότοιχο με αντίκρυ τους τα θηριώδη πολυβόλα. Κι έτσι καθώς ήτανε οργανωμένοι οι κατακτητές –όπως και σήμερα- και δεν ήθελαν τίποτα να αφήνουν στην τύχη, πάκτωσαν τα πυροβόλα σε ψηλές τσιμεντένιες εξέδρες, έτσι που το ύψος βολής να φτάνει ένα αντρίκιο μπόι. Δεν είχε γίνει πρόβλεψη για παιδιά. Στις προοδευμένες δυτικές κοινωνίες τα παιδιά δεν προβλέπεται να στήνονται απέναντι στα αποσπάσματα. Μα τι κρίμα, σε τούτο τον έρμο τόπο, ένα παιδί, ένα δωδεκάχρονο παλληκαράκι που δεν θυμούμαι πια το όνομα του, στάθηκε απέναντι στα πολυβόλα.Εύστροφος ο «μικρός» καθώς έκοβε το μάτι του, πήρε χαμπάρι πως το μπόι του ήταν κάτω από τη γραμμή του θερισμού. Κι ανασηκώθηκε στα ακροδάχτυλα...να μην την βγάλει καθαρή...να μην κουτσοβολευτεί αυτός δίπλα στους πεθαμένους...ένα δωδεκάχρονο παιδί ανασηκώθηκε στ’ ακροδάχτυλα...και γίνηκαν με μιας αυτοί οι 2-3 πόντοι, χιλιόμετρα ήθους. Όταν αρχίνισαν τα όργανα του θανάτου, όχι μόνο κανείς δεν έσκυψε να φυλαχτεί, μα κι ένα παιδί, ένα παιδί, ανασηκώθηκε για να μην ξεφύγει...
Πώς γίνηκε και οι πιτσιρικάδες που μεγάλωσαν από τότε, όσοι γλυτώσανε, όσοι γεννήσανε παιδιά, πως γίνηκε να φτιάξουνε ένα λαό που σκύβει συνέχεια για να φυλαχτεί...
Πώς γίνηκε σε 60 χρόνια δρόμου, να κοντύναμε όλοι τόσο πολύ και μας νοιάζει μοναχά να περάσει το κεφάλι μας κάτω απ’ τα μέτρα, να μην μας αγγίξουνε εμάς και τσιμέντο οι άλλοι γύρω μας...
Πώς γίνηκε σε δυο γεννιές να θάφτηκε τόσο ήθος, κάτω από εισαγώμενα μπιχλιμπίδια και πλαστικά πλήκτρα...
Τώρα, απέναντι στα ίδια πακτωμένα πυροβόλα, στέκεται βουβός ένας ολόκληρος λαός με την ψυχή του κουρελιασμένη, όλοι «μοραίοι και άβουλοι αντάμα» , θεατές της ζωής μας με μόνη έννοια μην μας πέσει η σακούλα με το ποπ κόρν από τα σφιγμένα ποδάρια μας...
Τώρα που πακτώνουν στα τσιμέντα την ίδια τη ζωή και το μέλλον του τόπου μας...
Κι αν είναι αλήθεια αυτό που μας διδάξαν οι γιαγιάδες μας, πως ζωντανοί και πεθαμένοι σ' αυτό τον τόπο είναι της ίδιας κοινότητας «μετέχοντες», αλίμονο μας σαν γυρίσει ο κύρης μας...και θα γυρίσει είμαι βέβαιος αργά ή γρήγορα...θα απλώσει ένα μακρύ κόκκινο κορδόνι στο μπόι ενός δωδεκάχρονου πεθαμένου...να δει...να ελέγξει...πόσων το μπόι μίκρυνε και περνά από κάτω...κι αν έμεινε κανείς που να μην χωρά... θα τον γλυκοφιλήσει σταυρωτά στα μάγουλα και θα κάμει το σταυρό του...ότι το γένος των Ελλήνων δεν εχάθηκε!

(ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ 26.08.10)

Από το manifesto

Read more...

Άστα , βράστα .....

Πω πω ρε γαμώτο.
Δεν είναι να λείψεις για λίγο . Σε ξεπερνάνε οι εξελίξεις τρέχουν τα γεγονότα και τελικά συνειδητοποιείς ότι ζεις σε μεγαλύτερο μπουρδέλο από ότι νόμιζες.
Με αυτόν τον καθημερινό "μιθριδατισμό" έχουμε συνηθίσει σε αυτήν την κατάντια και την υποβάθμιση και την θεωρούμε δεδομένη.

Όταν ξεφύγουμε για λίγο, μετά η σκληρή πραγματικότητα μας χτυπά σαν τρένο.
Εδώ είναι που για ακόμα μια φορά κάνω το ερώτημα.

Τελικά ο γιαλός είναι στραβός ή εμείς αρμενίζουμε στραβά ή τελικά μήπως μας βρήκε το παγόβουνο, βουλιάξαμε και δεν το καταλάβαμε ακόμα, γαμώ την αλβανοσύνη μου μέσα ;

Read more...

Ο αϊτός....... και οι κότες

Με όλη αυτήν την σημερινή κρίση δοσιλογισμού από μεγάλη μερίδα της άρχουσας πνευματικής και πολιτικής ελίτ, δεν μπορεί παρά να μας πιάνει κατάθλιψη αλλά και μια απορία για την ευκολία με την οποία τόσο εύκολα κάποιοι γοητευμένοι από τις σειρήνες της πολιτικής ορθότητας, της ανάλγητης νέας τάξης και του λανθάνοντος ευρωπαϊσμού , γίνονται πρόθυμοι "Δούρειοι Ίπποι" ,εγκαταλείπουν και προδίδουν την Ελλάδα και τους συνέλληνες τους.
Σε τι άραγε διαφέρει ένας πρωθυπουργός του μνημονίου από έναν κατοχικό πρωθυπουργό και σε τι άραγε θα διαφέρει ένας αξιωματικός του Στρατού ή της αστυνομίας από ένα αξιωματικό των κατοχικών Ταγμάτων Ασφαλείας , αν διατάξει τους άντρες του να καταστείλουν βίαια τους απεγνωσμένους Έλληνες όταν (και όχι αν) ξεσηκωθούν κατά αυτής της συνεχιζόμενης λαίλαπας ; Επίσης σε τι άραγε διαφέρει από την Σίτσα Καραϊσκάκη όποιος Έλληνας "διανοούμενος" επιχειρηματολογεί υπέρ της Τουρκίας , ή υποστηρίζει τα μέτρα της τρόϊκας "αποδεικνύοντας" πως καλά παθάινουμε και κάτι τέτοιο ήταν αναγκαίο.
Επομένως όλα αυτά τα ερωτήματα είναι επίκαιρα και πολύ σύντομα θα έχουν απαντήσεις , οι οποίες μπορεί και να μην μας αρέσουν καθόλου.
Με αφορμή αυτές τις σκέψεις αλλά και τα πρόσφατα γεγονότα στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου και την δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα , δεν μπόρεσε να μην περάσει από το μυαλό μου ο Ταγματάρχης της Χωροφυλακής Σπύρος Σπυρομήλιος ,ο επονομαζόμενος καπετάν Μπούας ή αλλιώς "ο αϊτός της Χειμάρρας".
Ποιος όμως ήταν αυτος και πόσοι από εμάς τον ξέρουν (ας μην μιλήσω για τα σχολικά βιβλία και τις κατά Δραγώνα αντιλήψεις περί παιδείας).

Λοιπόν αντιγράφω :
---------------------------------------------
"Ο Σπ. Σπυρομήλιος καταγόταν από γνωστή οικογένεια της Χειμάρρας, πόλη στις ακτές της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος).

Το 1905 έδρασε στην, υπό οθωμανική κυριαρχία Μακεδονία (περιοχή Βερμίου), επικεφαλής ενόπλου τμήματος, κατά τη διάρκεια του μακεδονικού αγώνα. Έφερε το ψευδώνυμο Αθάλης Μπούας, και σημείωσε αρκετές επιτυχίες στην περιοχή δράσης του.

Το 1906 έγινε μέλος της «Ηπειρωτικής Εταιρείας», οργάνωσης που είχε σκοπό να ετοιμάσει τις συνθήκες εκείνες για την απελευθέρωση της περιοχής της Ηπείρου.

Το 1909 συμμετείχε ενεργά στο στρατιωτικό Κίνημα στο Γουδί, ως μοίραρχος της Χωροφυλακής.

Στις 5 Νοεμβρίου 1912, και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, του δόθηκε εντολή, από την Κέρκυρα όπου βρίσκονταν, να αποβιβαστεί στην Χειμάρρα. Η δύναμη που είχε στην διάθεσή του ήταν σχετικά μικρή: 2.000 εθελοντές κυρίως Χειμαρριώτες και Κρητικοί (οι οποίοι είχαν αρχηγούς τους Γαλερό και Πολυξίγκη). Η απόβαση, που είχε και την υποστήριξη του πολεμικού «Αχελώος», δεν συνάντησε καμία ουσιαστική δυσκολία και είχε πλήρη επιτυχία. Στις 29 του ίδιου μήνα, καθώς οι Αλβανοί άρχιζαν να οργανώνουν ένοπλες ομάδες, από φόβο μαζικής επίθεσης, του δόθηκε διαταγή να εγκαταλείψει την περιοχή της Χειμάρρας. Όμως, δεν την εκτέλεσε και παρέμεινε στην περιοχή, οργανώνοντας με επιτυχία την άμυνα της.

Με το πέρας τον Βαλκανικών Πολέμων, η Ελλάδα υποχρεώθηκε, βάσει συνθηκών, να αποσύρει τον στρατό της από την περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Όμως ο Σπ. Σπυρομήλιος, στις 9 Φεβρουαρίου 1914, δεν εκτέλεσε την διαταγή της αποχώρησης, αντ' αυτού ανακήρυξε την αυτονομία της περιοχής και οργάνωσε τοπικές ένοπλες ομάδες, τους λεγόμενους «Ιερούς Λόχους». Προσχώρησε στην προσωρινή Κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου που ορίστηκε στο Αργυρόκαστρο την 17 Φεβρουαρίου 1914. Μέχρι την επανείσοδο του ελληνικού στρατού στην Β. Ήπειρο, η περιοχή δέχθηκε αρκετές συνδυασμένες επιθέσεις από την νεοσυσταθείσα αλβανική χωροφυλακή καθώς και Αλβανούς ατάκτους, που αποκρούστηκαν με επιτυχία, ιδιαίτερα λόγω των στρατιωτικών ικανοτήτων του Σπ. Σπυρομήλιου.

Την περίοδο του Εθνικού Διχασμού η περιοχή της Χειμάρρας όπως και το μεγαλύτερο μέρος της Βορείου Ηπείρου (πλην Κορυτσάς που προσχώρησε στους Βενιζελικούς) κατελήφθη από τον ιταλικό στρατό. Ο ίδιος εξελέγη στις εκλογές του Μαϊου του 1915 βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Τον αυτονομιστικό αγώνα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Χειμάρρα, συνέχισε ο αδελφός του Νίκος Σπυρομήλιος. Το 1926 αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη και τέθηκε τιμητικά σε διαθεσιμότητα.

Το σπίτι (αρχοντικό) της οικογένειας Σπυρομήλιου, αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα της παλιάς πόλης της Χειμάρρας, αν και εγκαταλειμμένο σήμερα."

--------------------------------------------------

Μιλάμε για έναν αξιωματικό της Χωροφυλακής , που εκείνα τα χρόνια ήταν καθαρά στρατιωτικό σώμα, που ήταν παρών στις δύσκολες εκείνες εποχές (Μακεδονικός αγώνας κλπ).
Ο συγκεκριμένος αξιωματικός μάλιστα πήρε δύο φορές διαταγές,να εγκαταλείψει τον αγώνα για την Βόρεια Ήπειρο και δεν το έκανε , έμεινε εκεί πολέμησε και νίκησε και την μια φορά μάλιστα ενάντια στις διεθνείς συνθήκες που υπεγράφησαν.

Μέχρι και τραγούδια έγραψαν για αυτόν στην Ήπειρο



Αντίθετα κάποιοι διάδοχοί του συγκυβέρνησαν με τους Γερμανούς και αστυνόμευαν παρέα του Έλληνες και κάποιοι άλλοι ποιο μακρινοί παρέδωσαν τα κλειδιά της χώρας σε μια παρέα τραπεζιτών .

Αυτό δυστυχώς κατάφεραν τα τελευταία χρόνια όλοι όσοι διέλυσαν την παιδεία και την ιστορική διδασκαλία εντός της. Να αποξενώσουν την νεολαία από το ιστορικό μας παρελθόν, αρχικά εξαιτίας μια γελοίας εθνοκεντρικής προσέγγισης ως μετεμφυλιακό προϊόν, και αργότερα ,προς χάριν μιας "σύγχρονης" επικίνδυνα απλοποιημένης και ηλιθιωδώς πολιτικά ορθής ερμηνείας της ιστορίας , οδηγώντας την νεολαία έτσι σε σύγχυση. Οδγήθηκε στο να αγνοεί πάρα πολλά πράγματα, να γνωρίζει στρεβλά ένα σωρό άλλα και να αδυνατεί πλέον να γαλουχηθεί από το παράδειγμα και την θυσία των προγόνων της . Ακόμα και από τις αρνητικές πλευρές της ιστορίας μας που απαλείφθηκαν προς χάριν μια στείρας "ωραιοποίησης" , θα μπορούσε κανείς να διδαχθεί πολλά και να αποφύγει ακόμα περισσότερα.

Αντί αυτού της προσφέρθηκαν εφήμερα άφυλα ποπ είδωλα, βιζιτούδες μοντέλα , φυγόστρατοι πλούσιοι τσιχλόμαγκες και τους εντυπώθηκε το ιδεώδες της λαμογιάς , της αρπαχτής και του κονέ .

Που να βρεις άραγε σήμερα καπετάν Μπούα άντρες να οδηγήσεις στην Χειμάρρα , όταν οι περισσότεροι δεν θέλουν καν να κρατήσουν όπλο και φωνάζουν την μαμάκα τους με το πρώτο βηχαλάκι ;
Ποια κυβέρνηση άραγε θα σε έστελνε εκεί πάνω σήμερα , όταν έχει ανοίξει διάπλατα τα σύνορα σε όλους και προσκαλεί την Τουρκία για τσιμπούσι στο Αιγαίο ;

Read more...

Από την μεταπολίτευση του 1974 στην χρεοκοπία του 2010

γράφει ο Θεόδωρος Ε. Παντούλας

"Έχω την εντύπωση –εάν εξαιρέσουμε τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.- ότι η τελευταία φορά για την οποία μπορούμε ως Νεοέλληνες να είμαστε υπερήφανοι είναι το έπος του 1940 και η εθνική αντίσταση. Μετά, στο όνομα μιας καθ’ όλα συζητήσιμης κοινωνικής δικαιοσύνης, άρχισε η αδελφοκτονία. Η πατρίδα γλίτωσε βεβαίως από τον υπαρκτό σοσιαλισμό αλλά τα ερείπια της ρημαγμένης χώρας μας παραδίδονταν στους μαυραγορίτες, στους δωσίλογους και στις παρακρατικές οργανώσεις τους. Όχι ότι δεν υπήρχαν άλλοι Έλληνες αλλά αυτό ήταν το πολιτικό προσωπικό της εξ’ Αιγύπτου ορμώμενης εθνικοφροσύνης μας και της υπερατλαντικής εντέλει επιλογής μας....

Η, κατά κύριο λόγο, αγροτική χώρα μας μετεμφυλιακά έπαυε να είναι αγροτική. Η μισή αγροτική Ελλάδα στριμωχνόταν στις παρυφές των αστικών κέντρων κι άλλη μισή ετοίμαζε μπαγκάζια για την Γερμανία και την Αμερική. Οι υπόλοιποι απλώς υπέγραφαν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ή πούντιαζαν στα ξερονήσια του «εθνικού» φρονηματισμού.
Οι ξενιτεμένοι, έχω την υποψία ότι μπορεί να και να σώθηκαν, διασώζοντας μιαν άλλη Ελλάδα. Όσοι έμειναν –ξενιτεμένοι στον ίδιο τους τον τόπο και παρά την κυρίαρχη ρητορεία που ακαμάτως τους θύμιζε από ραδιοφώνου ότι είναι 3000 χρόνων γέροι- δεν μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα. Γι’ αυτό και αφέθηκαν στην made in Greece «αντιπαροχή», που –όπως θα έλεγε ο μαΐστορας Φώτης Κόντογλου- σφεντόνισε τον λαό μας από την στρούγκα στην πολυκατοικία. Δίναμε αντιπαροχή τα γονικά μας κι αναπαύαμε την μικρομεσαία λαχτάρα μας για κοινωνική άνοδο σε νεόδμητα λίβινγκ ρουμ. Θέλω να θυμίσω ότι το πέρασμα από την παλιομοδίτικη αρχοντιά του «τι ψυχή θα παραδώσω» -αυτή ήταν η παράδοση του παλιού τόπου μας- στον μεταμοντέρνο νεοπλουτισμό του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας» -αυτή είναι η παράδοση του καινού τρόπου μας- ήταν και γρήγορο και εύκολο και μαζικό. Και κοντά στο έγκλημα της αντιπαροχής –έγκλημα πολεοδομικό αλλά και ιστορικό- ερχόταν και το έγκλημα της τουριστικής «ανάπτυξης». Προκειμένου να κόψουμε λίγα εισιτήριο παραπάνω αρνηθήκαμε τον ίδιο μας τον εαυτό, παριστάνοντας κάποιον άλλον. Το αποτέλεσμα; Πλημμυρίσαμε στο τζατζίκι και γεμίσαμε ιμιτασιόν Ζορμπάδες.
Αυτό ήταν για δεκαετίες το αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας. «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Αντιπαροχή και τσιμέντωμα. Κι αυτό το πρότυπο η επταετία των Συνταγματαρχών το έκανε εθνικό ιδεώδες. Ο πολιτικός κόσμος μας έκανε αυτό που από πάντοτε ήξερε με επιδεξιότητα να κάνει σε ανάλογες περιπτώσεις: την κοπάνησε κι επιδόθηκε στον ανά την υφήλιο επιδοτούμενο τουρισμό.
Κι εδώ έμεινε ένας λαός προσφύγων, ένας λαός στερημένος και των βωμών και των εστιών του που αμαχητί είχε παραδοθεί στον απορφανισμό του. Ο Παττακός έκοβε βόλτες μ’ ένα μυστρί κι εμείς χορεύαμε τσάμικα το πρωί και σέικ το βράδυ.
Όσοι βεβαίως δεν αναπαύονται στις επετειακές πομφόλυγες γνωρίζουν ότι η πτώση της Χούντας δεν υπήρξε έργο καμιάς καθολικής λαϊκής αντίστασης. Ο Παναγούλης ήταν η εξαίρεση. Κανόνας ήταν οι «νοικοκυραίοι» που κοίταζαν να κάνουν την δουλειά τους. Να βάλουν φως, να βάλουν νερό, να βάλουν τηλέφωνο, να βάλουν και τον γιο τους στο άσυλο του Δημοσίου. Η πτώση της Χούντας ήταν αποτέλεσμα άλλων συγκυριών και συνοδεύθηκε από μια διαρκή εθνική καταστροφή: την τουρκική κατοχή της Κύπρου μας –που για την κυρίαρχη μεταπολιτευτική αρπαχτή ήταν -και είναι- «μακριά».
Ο «εθνάρχης» είχε έρθει από το Παρίσι να κυβερνήσει τους ιθαγενείς κουβαλώντας μαζί του όλο τον παλαιοκομματικό συρφετό. Επιπλέον οι ηττημένοι του 1949 έμπαιναν και πάλι στο παιχνίδι –αυτή την φορά όμως όχι ως διεκδικητές της εξουσίας αλλά ως κολαούζοι της.
Με αυτές λοιπόν τις αποσκευές μας δεξιώθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, δικαιώνοντας όλο τον αρχοντοχωριάτικο και χρόνιο κομπασμό μας. Ήμασταν η κοιτίδα της Ευρώπης αλλά καθόλου Ευρωπαίοι. Αλλά αυτό το τελευταίο είχε ελάχιστη σημασία μέσα στην σχεδόν πάνδημη χαρά. Σημασία είχε ότι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης ξέπλενε το αμαρτωλό της παρελθόν κι επέστρεφε στην αθωότητα μιας χώρας με ευρωπαϊκά εύσημα.
Η αυτοαθωωμένη όμως Ελλάδα διψούσε και για σοσιαλισμό. Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πολλά αποθέματα σοσιαλιστικής ατάκας για να την ξεδιψάσει. Ήξερε δε πολύ καλά να κλείνει το μάτι σε όσους λιγουρεύονταν την εξουσία. «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Στις 18 του Οκτώβρη του 1981 ο λαός -επιτέλους- ερχόταν στην εξουσία και το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα στην κυβέρνηση. Θυμίζω στους νεώτερους ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λειτούργησε περίφημα ως ταξιθέτης στο γιουρούσι που έκανε ο λαός μας στην δημόσια διοίκηση. Ο αγώνας τώρα διορίζεται. Τέρμα οι ρετσίνες. Άρχισαν τα μακροβούτια στα σπέσιαλ «ουίσκια». Η ελληνική εκδοχή του σοσιαλισμού υπήρξε εξόχως γενναιόδωρη. «Ένα δωράκι στον εαυτό του» εδικαιούτο να κάνει ο κάθε κρατικός λειτουργός. Το ύψος της αξίας αυτών των δώρων ήταν που με σπουδή εσυζητείτο αν και ο τότε πρωθυπουργός υποστήριζε ότι ο πήχυς δεν έπρεπε να υπερβαίνει τα 500.000.000 παλιές καλές δραχμούλες. Οι συνεργάτες του όμως έκαναν πρωταθλητισμό. Και χιλιάδες κομματικοί κλακαδόροι, που δεν τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός τους, βρέθηκαν μ’ ένα πούρο στο ένα χέρι και με τα τιμημένα λάβαρα του εγχώριου σοσιαλισμού στο άλλο. Ήταν η εποχή που μεταπολιτευτική μας δημοκρατία κραταιωνόταν διακινώντας δεξιά κι αριστερά «πάμπερς».

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό
στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
απ’ ό,τι ελληνικό στον κόσμο αυτό.

Τόση αλήθεια όμως δεν την άντεξε ούτε ο Διονύσης Σαββόπουλος που κατά τα λοιπά την στιχούργησε!
Ήταν ζήτημα χρόνου η πρώτη ηχηρή διάψευση, η οποία και δεν άργησε καθόλου αλλά ήρθε από εκεί που κανείς δεν την περίμενε. Την πτώση του τείχους ακολουθούσε μια γεωπολιτική αμηχανία και η χώρα κατακλύσθηκε από τους απόκληρους του ανύπαρκτου σοσιαλισμού και τους κληρωτούς της υπαρκτής παγκοσμιοποίησης. Από εργαζόμενοι γίναμε εν μια νυχτί εργοδότες. Η χώρα γέμισε με αυθαίρετα εξοχικά που οικοδομούσαν οικονομικοί μετανάστες, επιβεβαιώνοντας την επίπλαστη προκοπή μας. Οι «σύμμαχοι» είχαν άλλες σκοτούρες.
Η «οικουμενική» και ό,τι την ακολούθησε ήταν ένα διάλειμμα που πιστοποίησε ότι οι εκδρομείς του ’60, της μεταπολίτευσης η βλαμμένη γενιά, η γενιά του νέου εγωισμού είχε ήδη αντικαταστήσει τα οράματα της νεότητάς της μ’ ένα όραμα ευζωίας και κονόμας.
Ένας πρώην πράκτορας έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας. Και μαζί του έγινε κοινό μυστικό ότι κουμάντο έκαναν διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες που μας προέκυψαν από το πουθενά και ο πολιτικός κόσμος τους έκανε τα θελήματα. Ο χώρος της ενημέρωσης άρχισε να ελέγχεται από τους εργολάβους του δημοσίου. Κι όλοι μαζί –μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοδημοσιογράφοι και πολιτικοί- πέταγαν ξεροκόμματα στο πόπολο.
Η διαφθορά, με όλη την μεταπολιτευτική εκγύμναση, πλέον είχε γίνει κοινωνική κατάκτηση. Κι οι Πανέλληνες βαρυστομάχιαζαν μπουκώνοντας ευρωπαϊκά πακέτα, επιδοτήσεις κι αργομισθίες.



Η Ελλάδα κοιταζόταν στον καθρέφτη κι έφτυνε τον εαυτό της να μην τον βασκάνει. Τι κι αν το κρατίδιο των Σκοπίων μας έβγαζε την γλώσσα; Τι κι αν ο αέρας έπαιρνε την σημαία μας, τι κι αν καιγόμαστε τα καλοκαίρια και πλημμυρίζουμε τις βροχές, τι;... Εμείς ήμασταν οι ισχυροί των Βαλκανίων. Και μπορεί η ισχυρή χώρα μας να μην παράγει τίποτε, αλλά οι Έλληνες –ως γνωστόν- αεί παίδες. Κι ως παίδες διαπρέπαμε στο παιχνίδι. Ένας ολόκληρος λαός αγόραζε και πουλούσε αέρα στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Ο «εκσυγχρονισμός» μας όμως σκόνταψε σε παχύδερμους επενδυτές που έχασαν αίφνης τα κλοπιμαία τους.
Την ώρα που βούλιαζε το «Σάμινα» εμείς πατάγαμε την μπανανόφλουδα της Ολυμπιάδας που έγινε η νέα μεγάλη ιδέα μας. Όταν τέλειωσε το πλούσιο πάρτι συγχαρήκαμε από καρδιάς τους εαυτούς μας και διαπιστώσαμε έντρομοι ότι είχαμε πλούσιους εργολάβους αλλά τριτοκοσμικές υποδομές.
Χρειαζόταν επανίδρυση το κράτος αλλά αυτός που την ευαγγελίστηκε προτίμησε τα νταηλίκια στα σουβλατζίδικα, παρά την πραγμάτωσή της. Στα τρωκτικά του «εκσυγχρονισμού» προστέθηκαν οι κουμπάροι της «επανίδρυσης». Ήταν και τα σόγια μεγάλα και το καράβι άρχισε να μπάζει από παντού.
Και φθάσαμε σήμερα ένας κοινός πολιτικός απατεώνας ή ένας μειωμένης αντίληψης άνθρωπος να γίνει πρωθυπουργός της χώρας υποσχόμενος ότι «λεφτά υπάρχουν». Το πόσο γρήγορα διέψευσε τον εαυτό του υποθέτω ότι όλοι το γνωρίζουμε. Μετά από μια διεθνή επαιτεία, όπου με κάθε τρόπο διαφημίστηκε η αναξιοπιστία μας στην οικουμένη, φτάσαμε στον καρνάβαλο του Καστελόριζου, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Αλλά η κρίση είχε και κάτι θετικό: ανέδειξε όλες τις παθογένειες που κρύβαμε κάτω από το μεταπολιτευτικό μας χαλί και χάλι. Κολοβή «δημοκρατία», πελατειακό παρακράτος, υδροκέφαλο δημόσιο τομέα, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής, σχεδιασμού, αξιών και οραμάτων για το μέλλον του τόπου.
Κι αντί –έστω και τώρα, στο και 5’ – να κάνουμε μια ειλικρινή κουβέντα, εμείς στρουθοκαμηλίζουμε. Και κοιτάμε να περισώσουμε ό,τι μπορούμε για τους εαυτούς μας. Γι’ αυτό και δεν μας ενοχλούν οι μεσήλικες συνταξιούχοι της Ολυμπιακής, αρκεί να είναι στην οικογένειά μας.
Αλλά θα μου πείτε –και δίκιο θα έχετε- ποιοι να την κάνουν αυτοί την κουβέντα; Αυτοί που δημιούργησαν την κρίση κι αφού αμνήστευσαν τους εαυτούς τους βγάζουν δεκάρικους για την σωτηρία της πατρίδας; Και ποιοι να τους ακροαστούν; Μια κοινωνία που διαδηλώνει «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» όταν αυτή η ίδια σταβλιζόταν για όλη την μεταπολίτευση στα κομματικά παραμάγαζα;
Το πρόβλημα της χώρας πριν από οικονομικό είναι πολιτικό. Και δεν έχουμε μόνο έλλειμμα πολιτικής αλλά και έλλειμμα πολιτών.
Κι αν αυτή η κοινωνία –η συστηματικά εκπαιδευμένη στην ιδιώτευση- δεν διεκδικήσει και πάλι την αξιοπρέπειά της τίποτε δεν θα αλλάξει. Θα είμαστε και του χρόνου εδώ κουβεντιάζοντας και σιχτιρίζοντας τους ίδιους και τα ίδια. Θα μου πείτε ότι είναι τουλάχιστον παρήγορο ότι απαξιώνεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και θα συμφωνήσω μαζί σας μόνο που υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τ’ απόνερα να πετάξουμε και το μωρό. Κι εν προκειμένω το μωρό είναι η ίδια η πολιτική. Η δυνατότητα, δηλαδή, να ορίσουμε και να σχεδιάσουμε τις ζωές μας. Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω «ότι οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από τους καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν» (George Jean Nathan)."

Από το Μανιφέστο

Read more...

Διατί δέν ψηφιζω

Το ακόλουθο κείμενο-διαμαρτυρία, γράφτηκε το 1920, από τον βιοπαλαιστή και αναρχικό της εποχής, Σταύρο Κουχτσόγλου και δημοσιεύτηκε στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» του Ηρ. Αποστολίδη, με αφορμή τις εκλογές εκείνου του έτους.

Παρ’ ότι έκτοτε παρήλθε σχεδόν ένας αιώνας, εάν κάποιος αλλάξει τα ονόματα των πολιτικών και των παρατάξεων, θα μπορούσε κάλλιστα αυτό κείμενο, με τον αυθεντικό και χειμαρρώδη λόγο, να εκφράσει σε μεγάλο βαθμό την γνώμη που έχουν οι Έλληνες πολίτες σήμερα για την πολιτική ζωή του τόπου και τα «αισθήματα» που τρέφουν για τους «υπηρέτες της εξουσίας» – ειδικά των τελευταίων δεκαετιών.

Κάποια πράγματα, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα δεν αλλάζουν ποτέ…

Πάσα ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και πράγματα είναι τυχαία

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Παρήλθεν ήδη αιώνας αφ’ ότου οι αστοί εφεύρων το μέσον της ψήφου, δια να καταπνίγουν διʼ αυτού τους πόθους του λαού, και να τον κρατούν στην αθλιότητα, τούτου, επί τόσα έτη να κάμουν να πιστέψη ότι αυτός –ο πεινασμένος, ο κουρελιάρης, ο άθλιος– είνε ο Κυρίαρχος, αυτοί δε οι υπηρέται του. Και επί 120 έτη τώρα πίστευα κʼ εγώ ο εργάτης –βιομήχανος ή αγρότης– το ψεύδος των αυτό ως αλήθειαν την κοροϊδίαν τους αυτήν ως σοβαρότητα. Και ετυραννήθην παντοιοτρόπως, και εβασανίσθην επί γενεάς γενεών δια να φέρω «τους καλυτέρους» εις τα πράγματα, όπως με υπηρετήσουν, και οι εκλεκτοί μου αυτοί υπηρέται, ερχόμενοι στα πράγματα, πρώτον μέλημα είχαν πάντοτε πως να με βυθίσουν περισσότερον μέσα στο βούρκο της αθλιότητος, απολαμβάνοντες εκ της δυστυχίας μου και ζώντες εκ του θανάτου μου.

Αρκεί πλέον ως εδώ. Παύω πλέον του να έχω τον τίτλον του Κυριάρχου με υπηρέτας. Δεν θέλω κανενός την υπηρεσίαν, διότι απεφάσισα να υπηρετήσω ο ίδιος τον εαυτόν μου. Δι’ αυτό αποφασίζω και λέγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι ενόησα πλέον ότι όλοι –Μοναρχικοί, Συνταγματικοί, Δημοκράται, Σοσιαλισταί κ.λπ.– είνε ψεύτες, και ότι όλοι αυτοί, θέλοντες να εργασθούν, προσφέρονται προθύμως να με υπηρετήσουν δήθεν, πράγματι δε να απολαύσουν αυτοί εκ των στερήσεών μου και να ζήσουν ευτυχείς αυτοί καθʼ όλην των την ζωήν εις βάρος μου, αναγκάζοντες εμένα να εργάζομαι διά να διατάσσουν αυτοί και να καρπούνται αυτοί.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι δεν θέλω πλέον να εκλέγω με τα χέρια μου τους τυράννους μου, επικυρώνων ούτω κάθε τετραετίαν δια της εφευρέσεώς των –της ψήφου– το επαχθές αυτό κοινωνικόν Συμβόλαιον, το οποίον με συγκρατεί μέσα στην απόγνωσιν, στον μαρασμόν και στον θάνατον.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι δεν θέλω πλέον να τρέχω κάθε 4ετίαν, σα σκύλος να εκλέξω δια της κάλπης, εγώ ο ίδιος τους τυράννους που θα λάβουν ενεργόν μέρος εις την λειτουργίαν του συστήματος αυτού, δια να κατασυντρίψουν τους αδυνάτους εάν ζητήσουν λίγο ψωμί στην πείνα τους, πληρώνων, εγώ, αυτούς διά το αποτρόπαιόν των έργον με χρήμα, με προνόμοια, με τιμάς.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι έπαυσα να περιμένω πλέον την σωτηρίαν μου από το θαύμα της ψήφου μου. Πέρασε η εποχή των θαυμάτων, των μάγων, των αγίων, των πνευματιστών, της ψήφου. Σπάζω το κομβολόγιον αυτό των θαυμάτων και αναλαμβάνω την πρωτοβουλίαν μου, οργανούμενος οικονομικώς και μακράν από την πολιτικήν σαπίλαν των επιτηδείων, ως ενοήσας πλέον ότι η χειραφέτησίς μου θα συντελεσθή τότε μόνον και θα επιδοθώ ο ίδιος πλέον –δια της οργανώσεώς μου– εις την αποκατάστασιν της θέσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον του αισχρού τούτου εμπορίου όπου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πουλούν τα χέρια τους, την ικανότητά τους, τας γνώσεις των, τα κρέατά τους, τας θυγατέρας των, τους υιούς των, τας οικογενείας των, τας φιλίας των, και να τους εκμεταλλεύωνται οι τραπεζίται, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι μεσίται, η θρησκεία, η γραφειοκρατία, το κράτος, και να εκμεταλλεύεται ο ιατρός τον άρρωστο, ο παπάς τον πεθαμμένο και να τρέχουν όλοι σα στραβοί στον κατήφορο του εξευτελισμού των, προσέχοντες μόνον στο χρήμα, στην φιλοδοξία και στην απόλαυσι του κτηνώδους των εγωισμού.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον αυτού του αγοράζοντος και πωλούντος την χαμοζωήν του, συρφετού που απαρτίζει την σημερινήν Κοινωνίαν, και την αναδημιουργίαν μίας νέας και ελευθέρας κοινωνίας δια των οργανώσεών μου, εντός των οποίων και μόνον το άτομον θα εύρη πλήρη την ελευθερία και την αξιοπρέπειάν του.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι εκατάλαβα πλέον ότι αυτοί που παίρνουν μια ετικέττα Ελευθεροφρόνων, Φιλελευθέρων, Σοσιαλιστών κ.λπ. και κολλούν σαν ψείρες απάνου στην ψώρα μου με την υπόσχεσιν ότι θα την θεραπεύσουν, δεν κάμνουν τίποτε άλλο παρά να αυξάνουν την φαγούρα της, ανοίγοντες βαθύτερα τις πληγές της, να με κρατούν σε μια ελεεινοτάτη κατάστασι από την οποίαν δεν θα απαλλαχθώ παρά μόνον την ημέραν που θα τις πετάξω για πάντα από πάνω μου και θα περιορισθώ προς θαραπείαν μου εις το σανατόριον της οργανώσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι είδα πλέον ότι διʼ αυτού του μέσου διέρχομαι όλην μου την ζωήν στον πισινό του βωδιού μου οργώνοντας την γη, με ένα τίτλο Κυριάρχου, ενώ αυτοί που με παρουσιάζονται ως Εθνικόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλισταί κ.λπ. Δια να με υπηρετήσουν δήθεν, απολαμβάνουν όλας τας φυσικάς καλλονάς, ακούουν μουσική αυτοί, την στιγμήν που εγώ ακούω… του βωδιού μου, λούζονται με μυρωδικά αυτοί, την στιγμήν που καθαρίζω εγώ κοπριές, κραιπαλούν αυτοί, την στιγμήν που εγώ μισοπεθαμμένος, βρέχω το ξεροκόμματό μου για να το φάγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι ξύπνησα πλέον απʼ τον λήθαργον στον οποίον μʼ εβύθισαν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι και είδα ότι η φύσις επροίκισε και εμένα όπως κιʼ αυτούς με μυαλό για να το αναπτύξω όσο μπορώ με μάτια δια να βλέπω ό,τι ωραίο μʼ αρέσει με αυτιά δια να ακούω όσους ήχους με ευχαριστούν με όσφρησιν δια να μυρίζω ό,τι ευωδιά προτιμώ με γεύσι δια να δοκιμάζω ό,τι ουσία με γουστάρει με δόντια, στόμαχον δια να μασώ και να στέλνω στον στόμαχόν μου όσην ανάγκην έχει τροφής με πόδια δια να τα διευθύνω και να περπατώ όσο θέλω και με χέρια δια να εργάζωμαι σύμφωνα με την ανάγκην που θα μου παρουσιάζεται προς ικανοποίησιν των ανωτέρω ορέξεών μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι όλα αυτά τα όργανα με τα οποία με επροίκισε η φύσις, δια του μέσου αυτού της ψήφου, μου τα καθυπέταξαν οι κατεργαρέοι, και καμμιά κίνησις πλέον δεν μου μένει ελευθέρα. Όλαι μου οι ανάγκαι των ματιών μου, του μυαλού μου, των αυτιών μου, της μύτης μου, των δοντιών μου, του στομάχου μου, των ποδιών μου και των χεριών μου, εξαρτώνται από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Εθνικοφρόνων, των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών και λοιπών βαγαπόντηδων, οι οποίοι προσφέρονται ως υπηρέται δήθεν εμού του Κυριάρχου και με κοροϊδεύουν.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι είνε επάναγκες πλέον να βάλω διά των οργανώσεών μου κάθε κατεργάρη στη θέσι του καταργώ το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είτε από τον Γούναρην προσφέρεται, είτε από τον Βενιζέλον, είτε από τον Μπριάν, είτε από τον Λένιν. Να «αποφασίζετε και να διατάσσετε» τα τομάρια σας μόνον του λοιπού, διότι ο φυσικός και αληθής νόμος αυτό λέγειΧ κάθε άτομον «να αποφασίζη και να διατάσση» τον εαυτόν του μόνον σύμφωνα με τας ανάγκας του, καθώς και κάθε οργάνωσις σύμφωνα με τας ανάγκας των μελών αυτής.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι η ιστορία με εδίδαξε ότι η Πειθαρχία και η Υπακοή εις το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των άλλων, εμπερικλείουν μέσα των όλην την κακομοιριά μου, την στέρισιν και τον θάνατον όχι μόνον τον ειδικόν μου αλλά και της συζύγου μου και των τέκνων μου, κʼ εκείνων που γεννήθηκαν κʼ εκείνων που θα έχουν το ατύχημα να γεννηθούν, κατερημώνουσαι ούτω ολοκλήρους οικογενείας και ολόκληρα έθνη, προς απόλαυσιν μερικών φιλοδόξων ανοήτων, βαρβάρων αρχομανών, κτηνανθρώπων.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι αντελήφθην καλώς πλέον ότι ένας φυσικός νόμος υπάρχει το Πειθαρχείν και Υπακούειν προς ικανοποίησιν των αναγκών του οργανισμού μου, αι οποίαι ανάγκαι θα γίνουν βεβαίως αισθηταί και από τα λοιπά μέλη της οργανώσεώς μου και θα εκπληρωθούν διʼ αυτής και μόνης.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κι εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, διά των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Πηγή : Πάρε-Δώσε

Read more...

Οι Έλληνες και οι ηγεσίες τους

Ελληνικός λαός: ένας λαός γεμάτος με "κουσούρια", μα το μεγαλύτερο ελάττωμά του είναι πως δεν ξεχνάει από που έρχεται και όταν χρειάζεται βάζει τον πήχη ψηλά, για να τον δούνε όλοι όταν τον περάσει...

Ο Ελληνικός λαός είναι ένα κοπάδι πρόβατα που άγεται κατά το δοκούν. Παπαγαλίζει ότι του λέει ο Τσίμας και ότι του γράφουν τα Νέα (όχι κατ’ ανάγκη στο πρωτοσέλιδο, και ένα μονόστηλο αρκεί για να φτιάξει κλίμα). Θεωρεί δεδομένο και γενετικά προδιαγεγραμμένο το να είναι ο ουραγός του κόσμου, ο χαβαλές της οικουμένης.
Θεωρεί αυτονόητο το να έχει ανίκανους και αλλοδαπούς κυβερνήτες που να περιμένουν δίπλα στο τηλέφωνο τις εντολές της ΣΙΑ. Θεωρεί πολυτέλεια την ελευθερία και την ανεξαρτησία γιατί “οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι μας ταΐζουν”.
Θεωρεί βάρος το Αιγαίο, τη Μακεδονία, τη Θράκη. Ανακουφίστηκε από την απώλεια της Ιωνίας, της Κύπρου, της Β. Ηπείρου. Λατρεύει τους χρηματοδοτούμενους αναθεωρητές και την Ελευθεροτυπία “που γράφει ιστορία”. Μας απενοχοποίησαν από το ξεπούλημα της πατρίδας μας “αφού και ‘μεις τα ίδια κάναμε”.
Θεωρεί την εξυπνάδα έγκλημα και την πονηριά (την άμυνα δηλαδή των ηλιθίων έναντι των πνευματικά ανώτερων) προτέρημα. Δεν τον κατηγορώ. Η καλλιέργια του ραγιαδισμού, της μοιρολατρίας, του μίσους για την Ελλάδα χρονολογούνται από τον… Θεοδόσιο. Από τότε χρονολογούνται και οι μαυροφόροι γενιαφόροι με παντιέρες που καίνε πανεπιστήμια, τόσο εκσυγχρονιστές είναι.
Το που θα καταλήξει το ξέρουμε, τα σύνορα στην Αλαμάνα. Η λύση είναι η εθνική ανεξαρτήσια όμως θέλει δουλειά και ζόρι και λάτρα και ματσακόνι. Προτιμάμε να είμαστε οι σπιτωμένες πόρνες του νταβατζή…
Από την άλλη, ποτέ ένα έθνος δεν γέννησε τόσους ήρωες όπως η Ελλάδα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αυτός ο λαός είναι η μοίρα του να δοξάζεται. Είναι η μοίρα του να είναι το κέντρο του κόσμου, γιατί αυτό είναι Ελλάδα.
Αντέξαμε πολλές φορές τον ανθελληνισμό, θα τον αντέξουμε και τώρα.
Μας κυρίευσαν οι ρωμαίοι και τους εξελληνίσαμε.
Γενεές δεκατέσσερις μας αφέντευαν οι τούρκοι και τους ανταποδώσαμε μολύβι και ατσάλι.
Πρώτοι εμείς σηκώσαμε ανάστημα στο γίγαντα του φασισμού την ώρα που μεγάλες δυνάμεις προσκυνούσαν.
Όσο υπάρχουν κοκάλα ηρώων σε τούτη γη, που τα ξεπλένει ακόμα η βροχή, να μη φοβάστε.
Τη ρωμιοσύνη μη τη κλαις…
Τη πολυπολιτισμικότητα μη τη φοβάσαι. Δεν μπορεί να σε κυριεύσει κατώτερος πολιτισμός. Και ποιος πολιτισμός; Ο πολιτισμός της Coca Cola, των Macdonalds και των Reality…
Όσο και εάν προσπαθούν να εξαφανίσουν κάθε τι ελληνικό, ο σπόρος του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και όλων των μεγάλων ελλήνων δεν θα χαθεί…. Όσο κρυμμένος και αν είναι στη γη, θα έρθει η μέρα που θα ξαναφυτρώσει…
Ένας καλός καπετάνιος χρειάζεται και η Ελλάδα θα ξαναγίνει αυτό που πάντα ήταν, Μεγάλη Ελλάδα. Τα έθνη δεν τα μετράμε με τα στρέμματα. Μετριώνται με την ψυχή τους. Και η ψυχή του Έλληνα είναι αθάνατη…
Στην φάση που είμαστε δεν θέλουμε έναν όποιο ηγέτη. Εχουμε τέτοιους…
Θέλουμε έναν τρελλό. Που θα παίξει το κεφάλι του κορώνα-γράμματα. Και το δικό του και της οικογένειάς του. Αλλιώς τίποτε δεν θα γίνει.
Εναν τρελλό που θα βάλει το κεφάλι του “πάνω στον πάγκο του χασάπη”.
Θέλουμε έναν τρελλό και άγιο. Με προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες σαν πουλάκι. Λίγο πάνω από το μηδέν.
Θέλουμε έναν Σπαρτιάτη σε εκστρατεία. Που θα κηρύξει πόλεμο. Που θα μας καλέσει στα όπλα. Που η μάχη είναι το σπίτι του, ο βιότοπός του, η οικολογική του εστία.
Θέλουμε έναν πολεμιστή. Να μας πάει μπροστά, να μας αλλάξει και μας και το πολίτευμα και μετά να παραδώσει τα κλειδιά του πρυτανείου σε μας. Σε μας ανήκουν τα κλειδιά αυτά.
Τον θέλουμε δηλαδή ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ που δεν μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας.
Σαν σφαχτάρι να του πεις να νιώθει από τώρα. Αν δεν είναι έτσι ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ, πες του.
Εγώ βέβαια είμαι ο καχύποπτος της παρέας. Κι όσον αφορά τα κόμματα δεν πιστεύω ότι μπορεί να προκύψει τίποτε καλό από αυτά. Γι’ αυτό κρατάω από τωρα και το μικρότερο καλάθι.
Σας περιμένω όμως να σας δω.
Κιαν κάνετε ότι φαίνεται πως λέτε ότι ετοιμάζεστε να κάνετε, ακόμη κιαν δεν με καλέσετε κι εμένα, θα ρθω εγώ να σας βρω. Κιας μη σας νοιάζει καν αν θάρθω ή όχι.
Και θα φέρω κι άλλους μαζί.
Γιατί αυτό που μας περιμένει μπροστά, τους μήνες που έρχονται, είναι πολύ βαρύ

Αναγνώστης

Από το Ας μιλήσουμε Επιτέλους

Read more...

Η Ελλάδα σήμερα

Αυτό το μήνυμα έχει ως αποδέκτες 3 κατηγορίες:

Α' όσοι γεννήθηκαν πριν τη μεταπολίτευση και ακόμα ζουν ανάμεσά μας

Β' όσοι γεννήθηκαν από 1974 μέχρι και 1986
Γ' όλοι οι νεώτεροι

Οι Α΄ θα το καταλάβουν αμέσως - όπως και τον λάθος δρόμο που πήραν πολιτικά - τους λάθος ανθρώπους που επέλεξαν και τελικά κάψαν τα όνειρά τους

Οι Β' κάτι θα υποψιαστούν αλλά ακόμα δεν έχουν καταλάβει που έγινε το λάθος.

Οι Γ' είναι οι πιο μπερδεμένοι, πιο αγριεμένοι, πιο εκδικητικοί - και έχουν όλα τα δίκια με το μέρος τους. Αυτοί ή θα κουραστούν γρήγορα και θα τα παρατήσουν (μάλλον θα την κοπανήσουν για αλλού) ή θα μας αλλάξουν τον αδόξαστο σε αγένεια - προκλητικότητα - χυδαιότητα - βαρβαρότητα. Είναι τα παιδιά της ντροπής μας, των λαθών μας, της απέραντης και ατέλειωτης βλακείας μας. Είχαν δίκιο οι Αιγύπτιοι ιερείς [ Ω Πλάτων, παίδες εισί - που πάει να πει εσείς οι Έλληνες ποτέ δεν θυμόσαστε τίποτα από το παρελθόν, σαν να γεννηθήκατε μόλις πριν από λίγο, γι αυτό και κάνετε πάντα τα ίδια λάθη].

Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν
παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta.
Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα
παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το
σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και
το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες
εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε,
διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά.

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε
το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις
πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε
σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή,
μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες
έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της
συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής
ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη»,
μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά
παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα
οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες,
και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι.
Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον
Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..

Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν
κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά
λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά
η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη
συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με
το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ.
Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε
το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από
μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο
ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να
γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν
από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που
ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.

Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι
αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της
ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ,
που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το
παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές
και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις
150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε
γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές
παρακαλώ).

Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα,
λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η
στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και
γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και
Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε
από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες
ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο
μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από
τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη;
150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops,
flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι
παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου
ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε
κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..

Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς
αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού
επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο
το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι
ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που
ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και
μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε
οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι
μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε
Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι
συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν
μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα
τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων ..
τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και
απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.

Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με
6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές.
Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν
και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.

Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί
μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε,
όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του
τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το
πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν.
Γεννήθηκαν αργά.


(Από ένα email ενός φίλου)

Read more...

Ελευθερία και μνήμη

Για αιώνες, τουλάχιστον οκτώ, βολοδέρνουμε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, ανάμεσα στο Ισλάμ και τον «Λουθηρο-παπισμό» που μας πολιορκούν και μας συρρικνώνουν αδιάκοπα. Και άλλοτε η προτεραιότητα περνάει στην Ανατολή και άλλοτε στη Δύση, άλλοτε στους «Φράγκους» κι’ άλλοτε στην Τουρκιά. Και τρώγεται σταδιακά το απόθεμά μας. Είτε πολιτισμικό και οικονομικό, από τη Δύση, είτε γεωγραφικό και πληθυσμιακό από την Ανατολή. Και καταντήσαμε εμείς που «στα μάτια μας άστραψε» κάποτε ο κόσμος όλος, σε έναν Γιωργάκη. Και σήμερα πάλι η ίδια διαδικασία συνεχίζεται. Και κάθε στιγμή που οι δύο κόσμοι συγκρούονται –Ανατολή και Δύση– όπως συμβαίνει σήμερα ανάμεσα στο Ισλάμ και τη Δύση, πληρώνουμε αυξημένο το τίμημα.
Τώρα κινδυνεύουμε και πάλι από την Ανατολή. Πλέον, όχι μόνο γεωγραφικά και πληθυσμιακά, αλλά και οικονομικά-πολιτισμικά. Και πληθαίνουν οι σειρήνες που μας καλούν σε υποταγή, οι γραικύλοι, πάντα πρόθυμοι για το “ταξίδι προς τα Σούσα”. Και πληθαίνουν εκείνοι που θέλουν να μας αποκόψουν από το τελευταίο αποκούμπι μας, αυτό το απόθεμα από το οποίο ζούμε αιώνες τώρα, την ιστορία μας, την παράδοση μας: μας λεν πως τίποτε δεν είμαστε, παρά τυχάρπαστοι, τυχαίοι σφετεριστές ενός κάποτε ένδοξου κόσμου. Γι’ αυτό και η Διαμαντοπούλου, η Δραγώνα, και οι λοιποί εθνομηδενιστές. Γι’ αυτό τα ΕΛΙΑΜΕΠ, η Ρεπούση, και οι Κύπριοι γραικύλοι που θέλουν να καλύψουν ακόμη και τη σύληση του τάφου του Τάσου Παπαδόπουλου από εκείνους που σε όλη τους την ιστορία ανέσκαπταν τάφους και ιερά.
Γι’ αυτό ο καθημερινός ιδεολογικός πόλεμος καθηγητάδων και ψευδο-ολμέδων ώστε να πείσουν τη νεολαία μας πως δεν αξίζει να είναι Έλληνες, πως δεν πρέπει να στρέφουν την αγανάκτησή τους ενάντια σε εκείνους που μας έχουν υποτακτικούς. δεν πρέπει να στρέφονται ενάντια στις Πρεσβείες τους και τα ποικίλα «ιδρύματα» της εθελοδουλείας. ΟΧΙ. Αντίθετα, υποταγμένοι στα κελεύσματα των πρεσβειών και των εθελόδουλων, να πολεμούν την ίδια τους τη χώρα, να καίνε τη δικιά τους σημαία, την βαμμένη με το αίμα του Ρήγα, του Γρηγόριου, του Βελουχιώτη, του Πέτρουλα, του Πολυτεχνείου, του Σολομού Σολομού, για να μην κάψουν την αμερικανική και την τουρκική. Να μην ενδιαφέρονται για την Κύπρο, τη Μακεδονία, τη Θράκη το Αιγαίο, αλλά μόνο για το κινητό, το αυτοκίνητο, τα σφηνάκια και τις μακρινές επαναστάσεις.
Γι’ αυτό χρειάζονται την κυρία Δραγώνα στο υπουργείο μιας Παιδείας, που θέλουν να πάψει να είναι «εθνική».
Γιατί ξέρουν πως ο Ρήγας πριν από διακόσια χρόνια μπόρεσε να σηκώσει το ανάστημα του ενάντια στους τυράννους επειδή εμπνεόταν από τα λόγια του δασκάλου του, του Καταρτζή που έγραφε στην «Συμβουλή του προς τους νέους»:
«Να πούμε κ’ άλλο, αφ’ ου ένας Ρωμηός συλλογιστή μια φορά πως κατάγεται από τον Περικλέα, Θεμιστοκλέα και άλλους παρόμοιους Έλληνες, ή απτούς συγγενείς του Θεοδόσιου, του Βελισάριου, του Ναρσή, του Βουλγαροκτόνου, του Τζιμισκή κ’ άλλων τόσων μεγάλων Ρωμαίων, ή έλκει το γένος του από κανέναν άγιο, ή από κανέναν του συγγενή, πώς να μην αγαπά τους απογόνους εκείνων κ’ αυτωνών των μεγάλων ανθρώπων; Πώς να μην το ’χη χαρά του να δυστυχή σε τέτοια πολιτική κοινωνία που συναπαρτίζουν αυτοί; Πώς να μην πονή αιωνίως το έδαφος που τους ανάθρεψ’ εκείνους κ’ αυτουνούς; Και τραβώντας άσμενος το δούλειό του ζυγό, πώς να μη βρέχη με δάκρυα τον τόπο που έβαψαν με το αίμα τους, εκείνοι για δόξα, κ’ αυτοί για τη σωτηρία τους;»
Οι Έλληνες δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι χωρίς την ιστορία τους, δεν έχουν μεγάλες πεδιάδες, μεγάλη βιομηχανία, μεγάλο πληθυσμό. Χάσαμε πολλά στο πέρασμα των αιώνων. Αν χάσουμε και τη μνήμη μας θα είμαστε και πάλι ραγιάδες, ραγιάδες χωρίς ελπίδα. Γι αυτό εκεί σκοπεύουν οι γραικύλοι, οι οδοιπόροι στα Σούσα, οι νέο-οθωμανοί. Να είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων.

Από το Άρδην

Read more...

ΜΗΝΥΜΑ-ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

Βουλή Των Ελλήνων

Η κατά καιρούς επιθέσεις φιλίας και η διαχρονική πολιτική της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδος μετονομάστηκε σε «Τουρκικό Όραμα» και με την τοποθέτηση του κ. Νταβούτογλου στην ηγεσία του Τουρκικού ΥΠΕΞ πήρε συγκεκριμένες κατευθύνσεις.
Συγκυριαρχία στο Αιγαίο και στη Θράκη, επικυριαρχία σε όλη την Κύπρο, δημιουργία Τουρκικού άξονα από Αλβανία μέχρι Ανατολική Θράκη, είναι γνωστές επιδιώξεις της Τουρκίας. Η χρηματοδότηση εχθρικών στοιχείων εντός της Ελληνικής Επικράτειας, η χειραγώγηση των ΜΜΕ, η δωροδοκία δημοσιογράφων, καθηγητών και άλλων πολιτικών προσώπων, η οργανωτική βοήθεια μέσω Τουρκικών Προξενείων σε διάφορες μειονοτικές οργανώσεις είναι δραστηριότητες λιγότερο γνωστές αλλά πολύ επικίνδυνες. Όπως μας δήλωσε ανώτατο στέλεχος της Εθνικής Ασφάλειας «Αν γνώριζε ο Ελληνικός Λαός την οργάνωση μέσα στην Ελλάδα των Αλβανών της UÇÇ και τους σκοπούς της, που πραγματοποιήθηκε με συμβολή και χρηματοδότηση του Τουρκικού Προξενείου, κανένας Έλληνας δεν θα μπορούσε να κοιμηθεί τη νύκτα».

Το λειτούργημα του Βουλευτή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο δεν συνίσταται μόνο στο πως θα διατηρήσουμε την «καρέκλα», και στο πώς θα διορίσουμε τους «δικούς μας» και ακόμη πως θα επωφεληθούμε οικονομικά εμείς και «οι υμέτεροι»` αλλά πρωτίστως πως θα υπηρετήσουμε το Λαό και το Σύνταγμα, πράγμα που πολλοί από σας το έχουν ξεχάσει! Ο Λαός όμως δεν ξεχνά` σιγά αλλά σταθερά εξοργίζεται και εσείς το εισπράττετε αυτό καθημερινά και η κατάσταση θα γίνει πολύ χειρότερη σε σημείο που δεν θα μπορείτε να κυκλοφορείτε! Οργή Λαού, Οργή Θεού και δυστυχώς σας βάζουν όλους στον ίδιο σάκο και μαζί με το ξερό καίγεται και το χλωρό!

Η αλαζονεία και προσβλητική συμπεριφορά σας προς το Λαό είναι εξοργιστική. Επιτρέψατε τη διαπλοκή και διαφθορά να φτάσει ακόμη και στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Καταδικάσατε ένα υπερήφανο λαό να γίνει υπόδουλος στους βάρβαρους από Ανατολή και στους αδίστακτους κερδοσκόπους από τη Δύση. Οι Επιτροπές της Βουλής έχουν μετατραπεί σε εργαλεία επικοινωνίας. Συζητάτε νομοσχέδια «μαϊμού» προς παραπλάνηση και ψηφίζετε νομοσχέδια χωρίς μελέτη ακόμη και χωρίς να τα διαβάζετε. Πολλές φορές η κομματική πειθαρχεία τοποθετείται υπεράνω των συμφερόντων του Λαού και ακόμη χειρότερα υπεράνω του Εθνικού συμφέροντος!

Στη συγκυρία που ζούμε προτεραιότητα έχουν φυσικά τα οικονομικά θέματα κι το πώς η χώρα θα μπορούσε να επανέλθει σε οικονομική ευρωστία` όλοι συμφωνούν ότι για να ανακάμψει η χώρα θα πρέπει να γίνουν σοβαρές αλλαγές σε βάθος, πράγμα που ίσως δεν μπορεί να γίνει με το πολιτικό σχήμα που υπάρχει.

Ενώ στα οικονομικά και δημοσιονομικά θέματα υπήρξαν παλινωδίες και αργοπορίες, στα Εθνικά θέματα οι αποφάσεις ήταν καταιγιστικές! Ο κατήφορος που έχουμε πάρει μπορεί να προβεί μη ανατρέψιμος, είναι πολύ επικίνδυνος και θα μπορούσε να πει κανείς ύποπτος. Ύποπτο φυσικά είναι και το γεγονός που αυτοί που σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν λέξεις όπως Πατρίδα, Ελλάδα, Έθνος και άλλα τώρα τα χρησιμοποιούν κατά κόρον από το βήμα της Βουλής` τον εαυτό τους κοροϊδεύουν, όχι τον Ελληνικό Λαό!

Υπάρχει η εντύπωση ότι ανθέλληνες και προδότες έχουν τοποθετηθεί σε θέσεις κλειδιά, δεν είναι επιβεβλημένο καθήκον σας να εντοπίσετε τέτοια φαινόμενα και να τα διορθώσετε;

Υπάρχει η εντύπωση ότι στις συζητήσεις με την Τουρκία έγιναν και πάλι σοβαρές υποχωρήσεις, δεν είναι επιβεβλημένο καθήκον σας να εξετάσετε σε βάθος τις διάφορες συμφωνίες;

Αναρωτιόμαστε πόσοι από εσάς έχουν διαβάσει και συμφωνούν με τα εικοσιένα μνημόνια που υπογράφηκαν; Αυτά τα μνημόνια δεν θα έπρεπε να συζητηθούν στη Βουλή; Υπάρχει η εντύπωση ότι τα μνημόνια δεν θα ήταν δυνατόν να συνταχθούν τόσο γρήγορα, θέση που ενισχύει την εκδοχή ότι αυτά, όπως και το νομοσχέδιο για τη μετανάστευση, έχουν εκπονηθεί πολλούς μήνες πριν σε κέντρα του εξωτερικού!

Αναρωτιόμαστε, ενώ η διαμάχη με την Τουρκία έχει διάρκεια πολλών δεκαετιών, πόσοι από εσάς έχουν μελετήσει τη βασική συνθήκη που θα έπρεπε να διέπει σχεδόν όλα τα δρώμενα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας` τη Συνθήκη της Λοζάνης!

Η Συνθήκη της Λοζάνης έχει υπογραφεί από πολλά έθνη και βασικά σε κάθε άρθρο προστατεύει βασικά δικαιώματα των Ελλήνων και της Ελλάδος. Η Τουρκία διαχρονικά έχει καταστρατηγήσει σχεδόν όλα τα άρθρα της Συνθήκης εις βάρος των Ελληνικών συμφερόντων. Οι αξιώσεις της Τουρκίας πρέπει να αντιμετωπισθούν με όλα τα πολιτικά, τεχνικά και νομικά εργαλεία και η Συνθήκη της Λοζάνης αποτελεί κορυφαίο επιχειρηματικό πλεονέκτημα.

Διαβάστε τη Συνθήκη για να δείτε τι λέει για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολις που υπέστη βάναυσο διωγμό. Διαβάστε τι λέει για τον Ελληνισμό των Ελληνικών νήσων Ίμβρου και Τενέδου όπου θα έπρεπε να υπάρχει αυτονομία` και δυστυχώς έχει εφαρμοστεί «πλήρης λευκή γενοκτονία»!

Ο Ελληνικός Λαός σας τίμησε με την ψήφο του, η ευθύνη είναι τεράστια` έχετε καθήκον να υπηρετείτε το Λαό, να σέβεστε το Σύνταγμα και να υπερασπίζετε τα Εθνικά συμφέροντα! Αυτό είναι το αναμενόμενο, αυτό είναι το τίμιο, αυτό είναι το φιλότιμο!

«Το γαρ φιλότιμον αγήρων μόνον, και ουκ εν τω αχρείω της ηλικίας το κερδαίνειν, ώσπερ τινές φασι, μάλλον τέρπει, αλλά το τιμάσθαι»


ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ

Ιωάννης Στουπάκης

Από : HELLENIC AFFAIRS FORUM

Read more...

New Statesman: Η Ελλάδα σήμερα , η Βρετανία αύριο

Από τον Τειρεσία

'Εμπνευση για τους Βρετανούς οι λαϊκές αντιδράσεις στην Αθήνα.

Ο συντάκτης του άρθρου χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως μικρόκοσμο ενός σύγχρονου ταξικού πολέμου.

Με μία φωτογραφία από τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα και τίτλο «Η Ελλάδα τώρα, η Βρετανία η επόμενη» κυκλοφορεί σήμερα το περιοδικό New Statesman.

Σε άρθρο με τίτλο «Η λαϊκή αντίδραση στην Αθήνα έμπνευση για τη Βρετανία» το βρετανικό περιοδικό καταφέρεται εναντίον του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, εναντίον του ρόλου του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εγκωμιάζοντας την λαϊκή αντίδραση που εκδηλώνεται στους δρόμους της Αθήνας και υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί «μοναδική ελπίδα» αλλά και «έμπνευση» για τη Βρετανία...


«Η Ελλάδα αποτελεί έμπνευση για μας» υπογραμμίζει. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν παρουσιάζεται ως φάρος, αλλά ως μία χώρα σκουπίδι. Αυτό ωστόσο που είναι διαφορετικό με την Ελλάδα, είναι ο ξεσηκωμός των απλών ανθρώπων δίνει μία πραγματική ελπίδα.

Η κρίση η οποία οδήγησε στη «διάσωση» της Ελλάδας από τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το ΔΝΤ είναι το προϊόν ενός χονδροειδούς (grotesque) οικονομικού συστήματος, το οποίο βρίσκεται το ίδιο σε κρίση.

Η Ελλάδα είναι ένας μικρόκοσμος ενός πολέμου ανάμεσα στις σύγχρονες τάξεις που σπάνια καταγράφεται ως τέτοιος, αλλά μαίνεται με όλο τον επείγοντα χαρακτήρα του πανικού μεταξύ των πλουσίων.

Αυτό που κάνει την περίπτωση της Ελλάδας διαφορετική είναι ότι υπάρχουν εκεί άνθρωποι που είχαν στη ζωή τους την εμπειρία εισβολών, ξένης κατοχής, στρατιωτικής δικτατορίας και λαϊκής αντίστασης. Απλοί άνθρωποι που δεν τρομοκρατούνται από την διεφθαρμένο κορπορατισμό που κυριαρχεί στην ΕΕ.

Η δεξιά κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή που προηγήθηκε της σημερινής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (πολιτικό κόμμα αντίστοιχο του Εργατικού κόμματος στη Βρετανία) του Γιώργου Παπανδρέου, χαρακτηρίστηκε από τον κοινωνιολόγο Jean Ziegler ως «ένας μηχανισμός που συστηματικά λεηλάτησε τις πηγές της χώρας».


Ο μηχανισμός αυτός είχε επαίσχυντους φίλους (όπως η Goldman Sachs) ενώ η αιμορραγία κεφαλαίου συνεχίστηκε με την έγκριση των κεντρικών τραπεζών και των κυβερνήσεων της Ευρώπης.

Και συνεχίζει:

Το έλλειμμα της Ελλάδας δεν είναι υψηλότερο από εκείνο της Αμερικής. Παρόλα αυτά όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπάθησε να δανειστεί στις διεθνείς αγορές, οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης την εμπόδισαν αποτελεσματικά «υποβαθμίζοντας» το Ελληνικό χρέος σε κατηγορία junk.

«Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα είναι κλεψιά επικής – αν και όχι μη άγνωστης – κλίμακας». (Παράδειγμα η διάσωση τραπεζών στη Βρετανία όπως η Northern Rock και η Royal Bank of Scotland που κόστισαν δις στερλίνες.

Χάρη στον Gordon Brown και το πάθος του για τα αχόρταγα ένστικτα του City αυτές οι δωρεές δημοσίου χρήματος έγιναν άνευ όρων και οι τραπεζίτες συνέχισαν να δίνουν ο ένας στον άλλο αυτό το προϊόν λεηλασίας - που οι ίδιοι αποκαλούν bonus - για να το εξαφανίσουν σε φορολογικούς παραδείσους.

Στη πολιτική μονοκουλτούρα της Βρετανίας ο καθένας κάνει ότι θέλει, ενώ ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η κατάσταση στις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα όπως στην Αμερική αλλά και τη Βρετανία, είπαν στους απλούς ανθρώπους είπαν ότι πρέπει να πληρώσουν τα χρέη των πλούσιων και ισχυρών που τους φόρτωσαν. Δουλειές, συντάξεις και δημόσιες υπηρεσίες πρόκειται να κοπούν.

Για την ΕΕ και το ΔΝΤ πρόκειται για μία ευκαιρία που παρουσιάζεται για «την αλλαγή νοοτροπίας» και για την διάλυση της κοινωνίας πρόνοιας στην Ελλάδα, την ώρα ακριβώς που το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα έχει «προσαρμόσει διαρθρωτικά» (δηλ. έχει φτωχύνει και έχει θέσει υπό έλεγχο) χώρες ολόκληρες στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Η Ελλάδα είναι αντικείμενο μίσους για τον ίδιο λόγο που η Γιουγκοσλαβία έπρεπε να καταστραφεί υπό το πρόσχημα της προστασίας του λαού του Κοσόβου.

Οι περισσότεροι Έλληνες εργάζονται για το κράτος, οι νέοι όμως και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελούν μία λαϊκή συμμαχία που δεν έχει ησυχάσει: τα τανκς των στρατηγών στο campus του Παν/μίου της Αθήνας παραμένει ένα πολιτικό φόβητρο.

«Τέτοιου είδους αντίσταση είναι ανάθεμα για τους κεντρικούς τραπεζίτες της Ευρώπης και θεωρείται ως εμπόδιο στην ανάγκη του γερμανικού κεφαλαίου να αιχμαλωτίσει τις αγορές την επομένη της προβληματικής επανένωσης της Γερμανίας».

Στη Βρετανία έχει υπάρξει τέτοια προπαγάνδα τα τελευταία 30 χρόνια της ακραίας οικονομικής θεωρίας (μονεταρισμός αρχικά και νεοφιλελευθερισμός στη συνέχεια) που ο νέος πρωθυπουργός μπορεί - όπως ακριβώς και ο προκάτοχός του - να διατυπώσει την απαίτησή του ο απλός λαός να πληρώσει τα χρέη των απατεώνων, ως «δημοσιονομικά υπεύθυνοι».

Αυτό που δεν τίθεται καθόλου είναι το θέμα της φτώχειας και των τάξεων.

Στην εργατική συνοικία Kentish Town του Λονδίνου, το προσδόκιμο ζωής είναι 70 χρόνια, ενώ δύο μίλια παραπέρα στο Hampstead είναι 80. «Το σύστημα που επέβαλε στον ανεπτυγμένο κόσμο το ΔΝΤ και η ΕΕ έχει επί μακρόν αποφασίσει εάν οι άνθρωποι θα ζήσουν ή αν θα πεθάνουν».

Και καταλήγει:

Για τους ανθρώπους στους δρόμους της Αθήνας, είναι ξεκάθαρο ποιός είναι ο εχθρός, θεωρούν δε ότι βρίσκονται για άλλη μία φορά υπό ξένη κατοχή. Και για άλλη μία φορά ξεσηκώνονται. Με κουράγιο. Όταν ο David Cameron θα αρχίσει να κόβει 6 δις στερλίνες από τις δημόσιο υπηρεσίες στη Βρετανία, θα αρχίσει τα παζάρια επιχειρώντας να εξασφαλίσει ότι εδώ δεν θα γίνει ό,τι έγινε και στην Ελλάδα. «Θα πρέπει να τον διαψεύσουμε».

Read more...

Το κράτος ΔΕΝ είναι πατρίδα

Με την ευκαιρία της επίσκεψης του "Ταγίπ Εφέντη" θυμήθηκα ένα κείμενο του Διονύση Χαριτόπουλου από την συλλογή του "Ημών των ιδίων". Ο λόγος του Χαριτόπουλου είναι απλός ,εύστοχος και πάνω απ'όλα γνήσιος.

Το κείμενο τελειώνει με μια από τις πλέον αληθινές και συγκλονιστικές φράσεις που έχουν γραφεί ποτέ (κατ' εμέ).


Ορίστε λοιπόν και χωρίς άλλα σχόλια .Εδώ που τα λέμε ότι και να πεις μπροστά σε τέτοιο κείμενο , μοιάζουν φτωχά :

--------------------------------------------------------------------------

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

Στην ουσία ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».


Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.

Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Τελικώς η σύγκρουση τότε με την Τουρκία αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις εκ μέρους μας, μία από αυτές ήταν η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974.

Και από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, επί 40 ολόκληρα χρόνια χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.

Ιδίως από το 1996 και μετά έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διατυπώνει νέες απειλές και νέες απαιτήσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, S-300, υφαλοκρηπίδα, Θράκη, casus belli για τα 12 μίλια, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών (για να ακολουθήσουν τη μοίρα της Κύπρου), διχοτόμηση του Αιγαίου και ίσως άλλα που δεν τα γνωρίζουμε. Και, επειδή «τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν κάτι άλλο δεν υποχωρήσει», εμείς τα τελευταία δέκα χρόνια, άτολμοι και περιδεείς, γλείφουμε για «ελληνοτουρκική φιλία», μεταμφιέζουμε τον τρόμο μας σε «σωφροσύνη» και σκιζόμαστε να εξυπηρετήσουμε τους απέναντι σε ό,τι θέλουν: υποστήριξη στην Ευρώπη, τερατούργημα Ανάν, οικονομικά ανοίγματα και διάφορα άλλα αναξιοπρεπή, ενώ ο κατάλογος των πεσόντων μας μεγαλώνει ασταμάτητα: Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης.

Όμως όλα έχουν ένα όριο.

Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.

Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:

Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

(Δ. Χαριτόπουλος , Ημών των Ιδίων -Εκδόσεις Τόπος))

-----------------------------------------------------------------------

Read more...