Το φαινόμενο του Τρομοκηπίου ή αλλιώς πως γίνεται η υπαγωγή της επιστημονικής έρευνας στην πολιτική

Ένα εξαιρετικό άρθρο, που φωτίζει πολλές πτυχές της απίστευτης "παπάτζας" που λέγεται ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή.


Ο αρχαίος ανέβασε το άρθρο στο scribd.

Εξαιρετικά είναι και τα άρθρα των πανεπιστημιακών Σταύρου Αλεξανδρή και Δημήτρη Κουτσογιάννη, (τα Link υπάρχουν στο παραπάνω άρθρο του αρχαίου), που αποδεικνύουν πως ευτυχώς υπάρχουν ακόμα επιστήμονες και δάσκαλοι που τολμούν να κατεβούν από το άρμα της "επιστημονικής" ορθότητας της εικασίας που περνιέται για θεωρία της κλιματικής αλλαγής.
Όπως όμως λέει και κάπου στο άρθρο, αν δεν την αποδεχόσουν ως βάση δεν είχες καμμιά ελπίδα για χρηματοδότηση.

Εξαιρετικές είναι και οι αναλύσεις σχετικά με τα αίτια που οδήγησαν στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής, γιατί περί πολιτικής πρόκειται και μετά εφευρέθηκε και το "επιστημονικό" υπόβαθρο.

Μέσα σε αυτά αν θέλετε μπορείτε να βάλετε και τα δικά μας προγράμματα ΗΛΙΟΣ , την SIEMENS και την καούρα για ανεμιστηράκια στην Πίνδο και μπορεί να συμπληρωθεί κανένα παζλ.....

Read more...

Σχετικά με την έκκληση πανεπιστημιακών

Τις τελευταίες ημέρες σε χώρους ακαδημαϊκών και πανεπιστημιακών κυκλοφορεί και συγκεντρώνει υπογραφές επιδοκιμασίας ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο: «Έκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας». Το κείμενο αυτό μέμφεται τη «συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης», ως «καταστροφική», η οποία, μεταξύ άλλων, δεν αποτελεί «πορεία διάσωσης και εξόδου, ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος».

Το κείμενο καλεί «στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας» το οποίο, μεταξύ άλλων επίσης, θα εργαστεί «για μία κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη», η οποία θα δίνει «νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση».

Η κεντρική ιδέα του κειμένου εμπεριέχει την ανάγκη «επιστροφής στις αφετηρίες», μιας «αναπαλαίωσης» των σημερινών συντεταγμένων της πολιτικής και της κοινωνίας, στην αναζήτηση μιας ιδανικής επανεκκίνησης τόσο της μεταπολίτευσης, όσο και της Ενωμένης Ευρώπης. Εξορκισμός, δηλαδή, της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από τη φυγή προς ένα «ουτοπικό» (καθότι α-πολιτικό και αν-ιστορικό) χτες.

Για τους συντάκτες του κειμένου η κρίση έχει επιφέρει ποιοτικές διαφορές σε σχέση με τη μεταπολίτευση «και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο». Δεν φαίνεται να τους απασχολεί το γεγονός ότι βασικές έννοιες, επιλογές και τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές πολιτικές, έχουν βαθιές ρίζες στο μεταπολιτευτικό παρελθόν, αλλά και σε όλη τη «φιλοευρωπαϊκή» επιχειρηματολογία. Έννοιες όπως «ανταγωνιστικότητα», «επιχειρηματικότητα», «εξορθολογισμός», «εκσυγχρονισμός» κυριάρχησαν σε όλη τη μεταπολίτευση, ειδικά στις πλέον «μεταρρυθμιστικές» περιόδους του μεταπολιτευτικού χρόνου (περίοδος Σημίτη). Οι έννοιες αυτές αποτελούσαν επίσης τη θεωρητική πεμπτουσία των συνθηκών που - από το Μάαστριχτ ως την Μπολόνια - ενέπλεξαν τη χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο.

Οι πολιτικές τού σήμερα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τις προγενέστερες της μεταπολίτευσης: Ο «εξευρωπαϊσμός» ως αίτημα, εμπεριείχε -στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας»- και τον παραγκωνισμό των κοινωνικών τάξεων και ομάδων που έχουν την εργασία ως μοναδικό τρόπο βιοπορισμού.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης δεν προήλθε ούτε από παρθενογένεση, ούτε από κάποια σημαίνουσα μεταβολή των όρων άρθρωσης και λειτουργίας του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος. Η ιδέα της «ευρωπαϊκής» κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου δύο αστικά κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία, με ποδηγετούμενο συνδικαλιστικό κίνημα και μία αριστερά που, πολιτικά, δεν θα αφήνεται να ξεπεράσει το 10% - το πρόπλασμα της «μεταπολίτευσης» δηλαδή - εμφανίζεται σε πλήθος «εναλλακτικά» σενάρια, πριν ή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Για τη σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης πρόκειται.

Στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας η ελληνική αστική τάξη επωφελήθηκε από την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και έξω από αυτή και μπόρεσε να ελέγξει σε μεγάλο βαθμό την αντι-δικτατορική διάθεση και τους δημοκρατικούς αγώνες του ελληνικού λαού. Μπόρεσε έτσι να διαμορφώσει το νέο πολιτικό σκηνικό της μεταδικτατορικής Ελλάδας: Ευρωπαϊκός προσανατολισμός στη βάση των παλαιότερων σχεδίων. Η αστική τάξη δημιούργησε την ψευδαίσθηση μιας «ριζοσπαστικής ρήξης» με το ίδιο της το παρελθόν και προώθησε ένα ριζοσπαστισμό «αλλαγής», που μορφοποίησε το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης.

Ο πολιτικός και κοινωνικός ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης πήγασε -για παράδοξο της ιστορίας πρόκειται- από το συντηρητισμό του: Τα γεγονότα, οι μέθοδοι, οι τακτικές που υιοθέτησε στη «ιστορική» του κοιτίδα -τον «αντιδικτατορικό αγώνα»- καθόρισαν τα χαρακτηριστικά του τελευταίου, την αστική αντίληψη για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Στρέφοντας την πλάτη στους μαζικούς αγώνες, στρέφοντας την πλάτη στην εργατική τάξη και στα ευρύτατα στρώματα των εργαζομένων στη χώρα μας, οι «ριζοσπάστες αστοί» διαχειρίστηκαν την αντιδικτατορική αντίσταση με πολιτικά σημαίνοντα τρόπο. Επέλεξαν την «επικοινωνιακή» μέθοδο των ατομικών δράσεων και των βομβιστικών ενεργειών. Τις μικρές συνωμοτικές οργανώσεις που αντί να στραφούν στην οργάνωση των λαϊκών μαζών, ανέλαβαν αυτόβουλα να «τις εκφράσουν» έμμεσα με το θόρυβο που προκαλούσαν οι εκρήξεις «αυτοσχέδιων μηχανισμών». Το σπουδαίο βρίσκεται στο ποιος άκουγε αυτόν το θόρυβο των εκρήξεων: Ο διακηρυγμένος στόχος αυτής της πρακτικής ήταν «να τραβήξουν την προσοχή» της ευρωπαϊκής κυρίως «δημοκρατικής κοινής γνώμης» και να προκαλέσουν την παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων και κυβερνήσεων στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα.

Ο αστικός αυτός «ριζοσπαστισμός» εμπεριείχε την ευρωπαϊκή προοπτική, εμπεριείχε επίσης τον πατροπαράδοτο τρόμο της αστικής τάξης για το μαζικό, λαϊκό κοινωνικό κίνημα και την απέχθεια για την εργατική τάξη. Ηταν αστικός, και την εγκατάσταση ενός ισχυρού αστικού καθεστώτος επιθυμούσε.

Οταν αυτός ο κοινωνικός και πολιτικός χώρος εδραιώθηκε στην εξουσία, μετά το 1974, οδήγησε τη χώρα και το λαό μας στο Μάαστριχτ, στη Νίκαια, στη Λισαβόνα ή -στα καθ' ημάς, στην εκπαίδευση- στην Μπολόνια. Από εκεί γεννήθηκαν τα Μνημόνια ή ο «πανεπιστημιακός» 4009.

Στην πορεία η μεταπολίτευση δεν άλλαξε καμία από τις κοινωνικές σταθερές της αστικής πολιτικής. Ο αντεργατικός τόνος κυριάρχησε σταθερά στις πολιτικές της, όπως και η ποικιλόμορφη μεταφορά πόρων από το χώρο της «εξαρτημένης εργασίας» στον αντίστοιχο των μονοπωλιακών επιχειρήσεων και των κερδών τους. Η «δημοκρατική» μεταπολίτευση πάντοτε είχε πλήρη επίγνωση της ανομολόγητης αντι-λαϊκής πολιτικής της και γι' αυτό προίκισε το κράτος με τους πλέον εντυπωσιακούς μηχανισμούς καταστολής που είχε ποτέ γνωρίσει αυτή η χώρα.

Τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε, οι πολιτικές που ασκούνται, δεν διαφέρουν ποιοτικά από εκείνες που εφαρμόστηκαν ακόμα και στις πιο «φιλολαϊκές στιγμές» της μεταπολίτευσης. Είναι οι ίδιες. Απλούστατα η καπιταλιστική κρίση και η ένταση των ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών, επιτάγχυναν τους ρυθμούς εφαρμογής αυτών των σταθερών επιδιώξεων και σχεδίων.

Η κρίση δεν είναι κρίση «αξιών», όπως και δεν είναι κρίση επιμέρους μηχανισμών του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αντιμετωπίζεται με «ρυθμίσεις», ούτε με «εξαγνισμούς». Δεν μπορεί να επιτευχθεί «αναδιανομή του εισοδήματος» μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο. Η επαπειλούμενη «πτώχευση της χώρας» απλά αποκρύπτει την πτώχευση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την αδυσώπητη λεηλασία του μόχθου τους και των όσων απέκτησαν από αυτόν. Η ύφεση της «εθνικής οικονομίας» αφορά βασικά τη δραματική συρρίκνωση των «αμοιβών της εξαρτημένης εργασίας» τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Μέσα στην καπιταλιστική κρίση η «διάσωση της δημοκρατίας» δεν μπορεί να γίνει ούτε με επίκληση στις «ιστορικές και πολιτικές αξίες» (της Ευρώπης), ούτε με «αποκατάσταση του νοήματος των λέξεων», ούτε με αναφορές στις «θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας... Σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα». Αυτό που αρνούνται να δούνε και να αποδεκτούν οι συντάκτες του κειμένου είναι ότι η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από άγνωστα κέντρα εκτροπών, από όποια «ηθική διαφθορά» ή από την όποια «αλλοίωση του νοήματος των λέξεων». Η ίδια η αστική τάξη απειλεί σήμερα τη δημοκρατία: Στη φάση του μονοπωλιακού καπιταλισμού δεν έχει ανάγκη τη δημοκρατία.

Οι κοινωνικές τάξεις, θυμίζουμε, είναι ιδιαίτερα δημιουργικές και -με τον τρόπο τους «φιλελεύθερες»- την περίοδο της κοινωνικής και πολιτικής τους ανόδου, τότε που χρειάζονται ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες για να διασφαλίσουν την εξουσία τους. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα καταστροφικές και ανελεύθερες στην περίοδο της πτώσης τους, τότε που ο τρόπος παραγωγής πάνω στον οποίο στηρίζονται, ο καπιταλισμός σήμερα, βυθίζεται σε διαδοχικές κρίσεις, από τις οποίες προσπαθεί να συνέλθει μεταφέροντας το βάρος των αδιεξόδων του στα εργατικά, τα λαϊκά στρώματα. Για να το πετύχει αυτό, η αστική τάξη, προσφεύγει στον καταναγκασμό, στην καταπίεση, ξεχνώντας όλες τις ωραίες λέξεις πάνω στις οποίες σε παλαιότερους καιρούς θεμελίωσε την εξουσία της.

Σήμερα η προάσπιση της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων, η ισότητα, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.

Οι διανοούμενοι, όσοι από αυτούς αντιλαμβάνονται τα προσερχόμενα και τους κινδύνους των καιρών, οφείλουν να σταθούν στο πλευρό της εργατικής τάξης, να συμπορευθούν μαζί της στους πολιτικούς και κοινωνικούς της αγώνες. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα προασπίσουν την παράδοση του ανθρωπισμού, της οποίας θεματοφύλακες θέλουν να είναι.

Ο Γ. Λεοντιάδης είναι ιστορικός - συγγραφέας και ο Γ. Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Από το Lenin Reloaded (Πρώτη δημοσίευση Ριζοσπάστης)

Read more...

Αγαπούλα....ξεκόλλα

Τι γίνεται άραγε όταν όλοι έχουν τόσο πολύ συνηθίσει στο στραβό και αδυνατούν πλέον να δουν το ίσιο;

Μας ενδιαφέρει το γιατί έγινε ή απλά μας απασχολούν οι συνέπειες ;

Αλήθεια μας ενοχλεί καθόλου ;

Τι γίνεται τώρα που αυτός ο ιδιότυπος μιθριδατισμός κατέληξε στο να μεταλλάξει την κοινωνική μας συνείδηση και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το κακό;

Πόσο αλήθεια ενοχλεί αυτή η κοινοτοπία του κακού ;

Ο πραγματικά ταλαντούχος ηθοποιός που υποκρίνεται σε μια σειρά διαφημιστικών σποτ τον τυπικό - κατά τους Έλληνες- πρόεδρο Ποδοσφαιρικής Ομάδας, αλήθεια "δίνει ρέστα".

Από την Α' Εθνική έως την Δ' Ερασιτεχνική, αυτήν είναι η εικόνα του Ελληνικού Ποδοσφαίρου, τηρουμένων των αναλογιών.

Άτομα, αμφιβόλου παρελθόντος αναφορικά με την προέλευση ή και την ύπαρξη της περιουσίας τους, οι οποίοι κινούνται στα περιθώρια του νόμου και χρησιμοποιούν ένα λαοφιλές άθλημα για το κομμάτι τους , ή για την κονόμα και το ξέπλυμά τους.

Τι να πρωτοθυμηθούμε ; Κοσκωτάδες, Τροχανάδες, Σαλιαρέληδες, Μπατατούδηδες, Ψωμιάδηδες, Μπέηδες, Τσάκες, Εμίρηδες, Κακομοίρηδες και πάει λέγοντας, για να αναφερθούμε μόνο στις μεγάλες κατηγορίες, γιατί αν πάμε σε μικρότερες τότε η γραφικότητα δεν περιγράφεται.

Πόσο θλιβερά αστείο είναι να γελάς με το λαμόγιο της διαφήμισης που το παίζει παράγοντας, όταν ένα τέτοιος κάνει συνήθως κουμάντο στην ομάδα σου και μάλιστα εσύ χειροκροτάς και την προεδράρα;

Πόσο αστείο είναι να γελάς  με όλα αυτά που σε μειώνουν και σε ευτελίζουν και μάλιστα έχουν και την επιδοκιμασία σου από πάνω;

Για σκέψου λίγο, μήπως εσύ που ανέχεσαι τον καραγκιόζη παραγοντίσκο είσαι ο ίδιος που ανέχεσαι και τον καραγκιοζάκο βουλευτή, τον μπαγλαμά υπουργό και τον επικίνδυνο πρωθυπουργό ;

Μήπως όλοι αυτοί διευθύνουν με την ανοχή σου ;

Την ανοχή σου και που σε κάνει να θεωρείς αστεία και εντελώς φυσιολογική μια τέτοια τάξη πραγμάτων.

Τελικά ποδοσφαιροποιείται η πολιτική πολιτικοποιείται το ποδόσφαιρο; 

Τίποτα από τα παραπάνω, απλά βιάζεται παρά φύση η κοινή λογική.  

Να γιατί είναι τόσο επιτυχημένη αυτή η διαφήμιση. Επειδή ακριβώς είναι απίστευτα εύπεπτη και ευκολοχώνευτη για το στομάχι του Έλληνα. 

Πόσα άραγε δεν του θυμίζει ;

Την ουσία της κοινωνίας του.

Βοήθειά μας...... 

Read more...

Οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα ή αλλιώς Don't cry for me Argentina.....

Πολλοί απορούν πως φτάσαμε ως εδώ. Εγώ προσωπικά καθόλου. Είμαστε ένα λαμπρό παράδειγμα της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που είναι εξαιρετικά παλιό, αλλά το ανήγαγαν σε πραγματικά υψηλή τέχνη οι Άγγλοι αποικιοκράτες. Σήμερα όλοι είναι μαθητές τους. 

Τελικά από ότι φαίνεται όλοι φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε ρόλο θύτη και ποτέ σε αυτόν του θύματος. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτό το φαινόμενο. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βιώσαμε και χαρήκαμε - γιατί όχι- ένα ακραία πελατειακό κράτος. Ένα κράτος που κατά κανόνα έκανε μνημόσυνα με ξένα κόλυβα και είχε τον δημόσιο τομέα ως μαστίγιο και καρότο. Τον χρησιμοποιούσε για να διορίσει, να επιδοτήσει, να μοιράσει λεφτά σε "επιχειρηματίες", εργολάβους, επενδυτές, κλπ. 

Κορωνίδα της διαπλοκής με τον απλό πολίτη ήταν οι θέσεις στο δημόσιο. Ο μακαρίτης Πεπονής τους τα χάλασε λιγάκι με το ΑΣΕΠ, αλλά όλο και βρίσκανε παραθυράκια και πορτούλες και ψιλοβολεύονταν. Να κάτι ΕΠΟΠ να κάτι Ειδικοί φρουροί, να κάτι συνεντεύξεις, να κάτι Καποδιοστριακοί, όλα κυλούσαν καλά. Το κράτος πρόσεχε καλά τους δημοσίους υπαλλήλους του. Φρόντιζε να τους έχει όλους ικανοποιημένους, κατά το δοκούν, άσχετα αν μια καθαρίστρια του Υπουργείου Οικονομικών έπαιρνε τα διπλά από αυτόν που σε χειρουργούσε ή σου μάθαινε γράμματα στο παιδί σου. Αυτά ήταν μικροαμαρτίες που κληρονόμησε από τον μακαρίτη τον Ανδρέα και το ενιαίο τότε μισθολόγιο του.

Από την άλλη είχαμε ένα ιδιωτικό τομέα που εξαρτιότανε αποκλειστικά σχεδόν από το κράτος. Με προμήθεια, έργα, συμβάσεις, ατέλειες, επιδοτήσεις, φοροπαπαλλαγές. ¨Έναν ιδιωτικό τομέα που εξαργύρωνε την διαπλοκή του με το κράτος με το να κάνει σχεδόν ότι θέλει με τα εργασιακά. Να πληρώνει ότι θέλει και όπως θέλει, να δίνει ότι άδειες θέλει, όπως θέλει, σε όποιον θέλει και ταυτόχρονα να μην πληρώνει και τις εργοδοτικές του εισφορές. 

Ταυτόχρονα είχαμε την αποσάρθρωση και την διάλυση του εργατικού και του συνδικαλιστικού κινήματος. Με επικεφαλής καλοταισμένους διαπλεκόμενους παράγοντες, τα κινήματα ξεδοντιάστηκαν και όλη τους η δυναμική αναλώθηκε σε μάχες μικρής εμβέλειας για την τιμή των όπλων και για ξεροκόμματα. Ταυτόχρονα αντί να υπάρχει σύμπνοια μεταξύ των ιδιωτικών και των δημοσίων υπαλλήλων και να πιέζουν όλοι μαζί έτσι ώστε αυτοί του ιδιωτιοκού τομέα να απολαμβάνουν κατ' ελάχιστο αυτά που απολάμβαναν αυτοί του δημοσίου, αντίθετα ο καθένας προσπαθούσε να βγάλει τα μάτια του άλλου, ενώ το κράτος και η εργοδοσία, χόρευαν ταγκό με όποιον κατά περίπτωση τους βόλευε. 

Σταδιακά  όταν τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν στην πρώτη αιχμή της επίθεση βρέθηκαν - και πολύ λογικά- οι δημόσιοι υπάλληλοι, αφού πρώτα ρίχτηκε λάσπη άφθονη εναντίον τους και ο όχλος κουρδίστηκε από τα πληρωμένα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Με δεδομένο το φθόνο που έτρεφαν όλοι οι υποψήφιοι χαλίφηδες για τους χαλίφηδες, το έργο τους ήταν εύκολο. Κανείς πλην των ιδίων, δεν στενοχωρήθηκε που κόπηκαν δώρα, μισθοί κλπ. Αντίθετα όλοι πανηγύρισαν μέτρα όπως η εφεδρεία και πολλοί λυπήθηκαν που δεν έγιναν και απολύσεις. ¨Έτσι πάρα πολύ εύκολα καταρτίστηκε και ένα μισθολόγιο στο δημόσιο, παραπλανητικά "δίκαιο", με ειδικά μισθολόγια να παραμένουν (στρατός , αστυνομία, δικαιοσύνη για να μην ξεχνάμε και σε ποιους στηριζόμαστε αν σφίξουν οι κώλοι). Από την άλλη μεριά, αυτός που τελείωσε π.χ. Δημόσια Διοίκηση ΑΕΙ και πρωτοκολλεί έγγραφα ή κάνει Διοικητική δουλειά, παίρνει ακριβώς τα ίδια με τον Κτηνίατρο που επιβλέπει τα σφαγεία ή κάνει εμβόλια για βρουκέλλωση, με τον Μηχανικό που επιβλέπει τα δημόσια έργα και ελέγχει πολεοδομικές παραβάσεις και πάει λέγοντας. Φυσικά κανένα δεν απασχολεί το γεγονός ότι έτσι η Δημόσια Διοίκηση υποσκάπτεται αντί να ενισχύεται, προς χάριν της τέρψεως του λαού που απαιτεί "αίμα δημοσίων υπαλλήλων". Φυσικά σε όλα αυτά οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν, μετά από τα τόσα χρόνια συνδικαλιστικής ραστώνης, με τους εκπροσώπους τους να τους έχουν πουλήσει γερά.

Ο ιδιωτικός τομέας από την άλλη στην αρχή φάνηκε να την βγάζει καθαρή ή τουλάχιστον έτσι πίστεψαν όσοι είχαν IQ λίγο πάνω από δεκάχρονο. Όλοι ενστερνίζονταν τα μανιφέστα του Δασκαλόπουλου και του Μάνου επιδεικνύοντας μια πραγματικά αξιοθαύμαστη συμπεριφορά όπου μπέρδευαν αυτό που άκουγαν με αυτό που θα ήθελα να άκουγαν. Μια τέτοια σύμπνοια απόψεων όπου ο εργοστασιάρχης ή ο CEO συμφωνούσαν με το εργάτη ή τον υπάλληλο, ήταν πραγματικά υπέροχη.

Τελικά αποδείχτηκαν κάπως έτσι τα αλισβερίσια τους.

Είναι πραγματικά ανόητος κάποιος που χαίρεται την πυρκαγιά στο σπίτι του γείτονά του και δεν αντιλαμβάνεται ότι όπου νά' ναι παίρνει και το δικό του φωτιά.

Τώρα που η αναμενόμενη επίθεση ήρθε, τι γίνεται ;

Ποιος θα τους βοηθήσει άραγε ; Οι συνδικαλιστές τους. Μα όλοι αυτοί μετά από λίγο γινόταν βουλευτές εξαργυρώνοντας έτσι το λειτούργημα τους να κρατάνε ήσυχο το κοπάδι και ευνουχισμένα τα σκυλιά. Ποιος θα τους συμπαρασταθεί ; Οι δημόσιοι υπάλληλοι μήπως ;

Λίγο δύσκολο, γιατί αυτοί ηλιθιωδώς, μιμούμενοι την συμπεριφορά των άλλων, γελάνε και τους λένε "Welcome to The Machine". 

Τώρα τι γίνεται που με μερικά ξεροκόμματα και ταΐσματα σε συνδικαλιστο-Εργατο-αγροτοπατέρες η διαπλεκόμενη δημόσια και ιδιωτική εργοδοσία, κατάφερε να τους πατήσει όλους κάτω ;

Τώρα ποιος γελάει;

Τώρα ποιος θα παλέψει και δίπλα σε ποιον ;

Με τι όρους και όραμα θα παλέψουν ;

Πόσο ακόμα πρέπει να συνεχιστεί αυτό το αλληλοφάγωμα για να καταλάβουμε όλοι ότι δεν υπάρχει ιδιωτικός και δημόσιος υπάλληλος. 

Μην παρασύρεστε από ψευτοδιλήμματα και διαχωριστικές γραμμές. 

Υπάρχει μόνο εργαζόμενος και εργοδότης. 

Υπάρχει μόνο αυτός που βάζει την πλάτη ή το μυαλό και αυτός που καρπώνεται τα κέρδη.

Υπάρχει μόνο αυτός που απαιτεί να ζει σαν άνθρωπος και αυτός που προσπαθεί να του το στερήσει για να συνεχίσει να ζει σαν βασιλιάς. 

---------------------------------------------------

Α, με αφορμή όλη αυτήν την ιστορία με τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα ξαναθυμήθηκα παλιές μου αναρτήσεις,  εδώ και εδώ. 

Read more...