Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Αγαπούλα....ξεκόλλα

Τι γίνεται άραγε όταν όλοι έχουν τόσο πολύ συνηθίσει στο στραβό και αδυνατούν πλέον να δουν το ίσιο;
Μας ενδιαφέρει το γιατί έγινε ή απλά μας απασχολούν οι συνέπειες ;
Αλήθεια μας ενοχλεί καθόλου ;
Τι γίνεται τώρα που αυτός ο ιδιότυπος μιθριδατισμός κατέληξε στο να μεταλλάξει την κοινωνική μας συνείδηση και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το κακό;
Πόσο αλήθεια ενοχλεί αυτή η κοινοτοπία του κακού ;
Ο πραγματικά ταλαντούχος ηθοποιός που υποκρίνεται σε μια σειρά διαφημιστικών σποτ τον τυπικό - κατά τους Έλληνες- πρόεδρο Ποδοσφαιρικής Ομάδας, αλήθεια "δίνει ρέστα".
Από την Α' Εθνική έως την Δ' Ερασιτεχνική, αυτήν είναι η εικόνα του Ελληνικού Ποδοσφαίρου, τηρουμένων των αναλογιών.
Άτομα, αμφιβόλου παρελθόντος αναφορικά με την προέλευση ή και την ύπαρξη της περιουσίας τους, οι οποίοι κινούνται στα περιθώρια του νόμου και χρησιμοποιούν ένα λαοφιλές άθλημα για το κομμάτι τους , ή για την κονόμα και το ξέπλυμά τους.
Τι να πρωτοθυμηθούμε ; Κοσκωτάδες, Τροχανάδες, Σαλιαρέληδες, Μπατατούδηδες, Ψωμιάδηδες, Μπέηδες, Τσάκες, Εμίρηδες, Κακομοίρηδες και πάει λέγοντας, για να αναφερθούμε μόνο στις μεγάλες κατηγορίες, γιατί αν πάμε σε μικρότερες τότε η γραφικότητα δεν περιγράφεται.
Πόσο θλιβερά αστείο είναι να γελάς με το λαμόγιο της διαφήμισης που το παίζει παράγοντας, όταν ένα τέτοιος κάνει συνήθως κουμάντο στην ομάδα σου και μάλιστα εσύ χειροκροτάς και την προεδράρα;
Πόσο αστείο είναι να γελάς  με όλα αυτά που σε μειώνουν και σε ευτελίζουν και μάλιστα έχουν και την επιδοκιμασία σου από πάνω;
Για σκέψου λίγο, μήπως εσύ που ανέχεσαι τον καραγκιόζη παραγοντίσκο είσαι ο ίδιος που ανέχεσαι και τον καραγκιοζάκο βουλευτή, τον μπαγλαμά υπουργό και τον επικίνδυνο πρωθυπουργό ;
Μήπως όλοι αυτοί διευθύνουν με την ανοχή σου ;
Την ανοχή σου και που σε κάνει να θεωρείς αστεία και εντελώς φυσιολογική μια τέτοια τάξη πραγμάτων.
Τελικά ποδοσφαιροποιείται η πολιτική πολιτικοποιείται το ποδόσφαιρο; 
Τίποτα από τα παραπάνω, απλά βιάζεται παρά φύση η κοινή λογική.  
Να γιατί είναι τόσο επιτυχημένη αυτή η διαφήμιση. Επειδή ακριβώς είναι απίστευτα εύπεπτη και ευκολοχώνευτη για το στομάχι του Έλληνα. 
Πόσα άραγε δεν του θυμίζει ;

Την ουσία της κοινωνίας του.

Βοήθειά μας...... 

Read more...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα ή αλλιώς Don't cry for me Argentina.....




Πολλοί απορούν πως φτάσαμε ως εδώ. Εγώ προσωπικά καθόλου. Είμαστε ένα λαμπρό παράδειγμα της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που είναι εξαιρετικά παλιό, αλλά το ανήγαγαν σε πραγματικά υψηλή τέχνη οι Άγγλοι αποικιοκράτες. Σήμερα όλοι είναι μαθητές τους. 
Τελικά από ότι φαίνεται όλοι φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε ρόλο θύτη και ποτέ σε αυτόν του θύματος. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτό το φαινόμενο. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βιώσαμε και χαρήκαμε - γιατί όχι- ένα ακραία πελατειακό κράτος. Ένα κράτος που κατά κανόνα έκανε μνημόσυνα με ξένα κόλυβα και είχε τον δημόσιο τομέα ως μαστίγιο και καρότο. Τον χρησιμοποιούσε για να διορίσει, να επιδοτήσει, να μοιράσει λεφτά σε "επιχειρηματίες", εργολάβους, επενδυτές, κλπ. 
Κορωνίδα της διαπλοκής με τον απλό πολίτη ήταν οι θέσεις στο δημόσιο. Ο μακαρίτης Πεπονής τους τα χάλασε λιγάκι με το ΑΣΕΠ, αλλά όλο και βρίσκανε παραθυράκια και πορτούλες και ψιλοβολεύονταν. Να κάτι ΕΠΟΠ να κάτι Ειδικοί φρουροί, να κάτι συνεντεύξεις, να κάτι Καποδιοστριακοί, όλα κυλούσαν καλά. Το κράτος πρόσεχε καλά τους δημοσίους υπαλλήλους του. Φρόντιζε να τους έχει όλους ικανοποιημένους, κατά το δοκούν, άσχετα αν μια καθαρίστρια του Υπουργείου Οικονομικών έπαιρνε τα διπλά από αυτόν που σε χειρουργούσε ή σου μάθαινε γράμματα στο παιδί σου. Αυτά ήταν μικροαμαρτίες που κληρονόμησε από τον μακαρίτη τον Ανδρέα και το ενιαίο τότε μισθολόγιο του.
Από την άλλη είχαμε ένα ιδιωτικό τομέα που εξαρτιότανε αποκλειστικά σχεδόν από το κράτος. Με προμήθεια, έργα, συμβάσεις, ατέλειες, επιδοτήσεις, φοροπαπαλλαγές. ¨Έναν ιδιωτικό τομέα που εξαργύρωνε την διαπλοκή του με το κράτος με το να κάνει σχεδόν ότι θέλει με τα εργασιακά. Να πληρώνει ότι θέλει και όπως θέλει, να δίνει ότι άδειες θέλει, όπως θέλει, σε όποιον θέλει και ταυτόχρονα να μην πληρώνει και τις εργοδοτικές του εισφορές. 
Ταυτόχρονα είχαμε την αποσάρθρωση και την διάλυση του εργατικού και του συνδικαλιστικού κινήματος. Με επικεφαλής καλοταισμένους διαπλεκόμενους παράγοντες, τα κινήματα ξεδοντιάστηκαν και όλη τους η δυναμική αναλώθηκε σε μάχες μικρής εμβέλειας για την τιμή των όπλων και για ξεροκόμματα. Ταυτόχρονα αντί να υπάρχει σύμπνοια μεταξύ των ιδιωτικών και των δημοσίων υπαλλήλων και να πιέζουν όλοι μαζί έτσι ώστε αυτοί του ιδιωτιοκού τομέα να απολαμβάνουν κατ' ελάχιστο αυτά που απολάμβαναν αυτοί του δημοσίου, αντίθετα ο καθένας προσπαθούσε να βγάλει τα μάτια του άλλου, ενώ το κράτος και η εργοδοσία, χόρευαν ταγκό με όποιον κατά περίπτωση τους βόλευε. 
Σταδιακά  όταν τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν στην πρώτη αιχμή της επίθεση βρέθηκαν - και πολύ λογικά- οι δημόσιοι υπάλληλοι, αφού πρώτα ρίχτηκε λάσπη άφθονη εναντίον τους και ο όχλος κουρδίστηκε από τα πληρωμένα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Με δεδομένο το φθόνο που έτρεφαν όλοι οι υποψήφιοι χαλίφηδες για τους χαλίφηδες, το έργο τους ήταν εύκολο. Κανείς πλην των ιδίων, δεν στενοχωρήθηκε που κόπηκαν δώρα, μισθοί κλπ. Αντίθετα όλοι πανηγύρισαν μέτρα όπως η εφεδρεία και πολλοί λυπήθηκαν που δεν έγιναν και απολύσεις. ¨Έτσι πάρα πολύ εύκολα καταρτίστηκε και ένα μισθολόγιο στο δημόσιο, παραπλανητικά "δίκαιο", με ειδικά μισθολόγια να παραμένουν (στρατός , αστυνομία, δικαιοσύνη για να μην ξεχνάμε και σε ποιους στηριζόμαστε αν σφίξουν οι κώλοι). Από την άλλη μεριά, αυτός που τελείωσε π.χ. Δημόσια Διοίκηση ΑΕΙ και πρωτοκολλεί έγγραφα ή κάνει Διοικητική δουλειά, παίρνει ακριβώς τα ίδια με τον Κτηνίατρο που επιβλέπει τα σφαγεία ή κάνει εμβόλια για βρουκέλλωση, με τον Μηχανικό που επιβλέπει τα δημόσια έργα και ελέγχει πολεοδομικές παραβάσεις και πάει λέγοντας. Φυσικά κανένα δεν απασχολεί το γεγονός ότι έτσι η Δημόσια Διοίκηση υποσκάπτεται αντί να ενισχύεται, προς χάριν της τέρψεως του λαού που απαιτεί "αίμα δημοσίων υπαλλήλων". Φυσικά σε όλα αυτά οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν, μετά από τα τόσα χρόνια συνδικαλιστικής ραστώνης, με τους εκπροσώπους τους να τους έχουν πουλήσει γερά.
Ο ιδιωτικός τομέας από την άλλη στην αρχή φάνηκε να την βγάζει καθαρή ή τουλάχιστον έτσι πίστεψαν όσοι είχαν IQ λίγο πάνω από δεκάχρονο. Όλοι ενστερνίζονταν τα μανιφέστα του Δασκαλόπουλου και του Μάνου επιδεικνύοντας μια πραγματικά αξιοθαύμαστη συμπεριφορά όπου μπέρδευαν αυτό που άκουγαν με αυτό που θα ήθελα να άκουγαν. Μια τέτοια σύμπνοια απόψεων όπου ο εργοστασιάρχης ή ο CEO συμφωνούσαν με το εργάτη ή τον υπάλληλο, ήταν πραγματικά υπέροχη.
Τελικά αποδείχτηκαν κάπως έτσι τα αλισβερίσια τους.

Είναι πραγματικά ανόητος κάποιος που χαίρεται την πυρκαγιά στο σπίτι του γείτονά του και δεν αντιλαμβάνεται ότι όπου νά' ναι παίρνει και το δικό του φωτιά.
Τώρα που η αναμενόμενη επίθεση ήρθε, τι γίνεται ;
Ποιος θα τους βοηθήσει άραγε ; Οι συνδικαλιστές τους. Μα όλοι αυτοί μετά από λίγο γινόταν βουλευτές εξαργυρώνοντας έτσι το λειτούργημα τους να κρατάνε ήσυχο το κοπάδι και ευνουχισμένα τα σκυλιά. Ποιος θα τους συμπαρασταθεί ; Οι δημόσιοι υπάλληλοι μήπως ;
Λίγο δύσκολο, γιατί αυτοί ηλιθιωδώς, μιμούμενοι την συμπεριφορά των άλλων, γελάνε και τους λένε "Welcome to The Machine". 
Τώρα τι γίνεται που με μερικά ξεροκόμματα και ταΐσματα σε συνδικαλιστο-Εργατο-αγροτοπατέρες η διαπλεκόμενη δημόσια και ιδιωτική εργοδοσία, κατάφερε να τους πατήσει όλους κάτω ;
Τώρα ποιος γελάει;
Τώρα ποιος θα παλέψει και δίπλα σε ποιον ;
Με τι όρους και όραμα θα παλέψουν ;
Πόσο ακόμα πρέπει να συνεχιστεί αυτό το αλληλοφάγωμα για να καταλάβουμε όλοι ότι δεν υπάρχει ιδιωτικός και δημόσιος υπάλληλος. 
Μην παρασύρεστε από ψευτοδιλήμματα και διαχωριστικές γραμμές. 
Υπάρχει μόνο εργαζόμενος και εργοδότης. 
Υπάρχει μόνο αυτός που βάζει την πλάτη ή το μυαλό και αυτός που καρπώνεται τα κέρδη.
Υπάρχει μόνο αυτός που απαιτεί να ζει σαν άνθρωπος και αυτός που προσπαθεί να του το στερήσει για να συνεχίσει να ζει σαν βασιλιάς. 

---------------------------------------------------

Α, με αφορμή όλη αυτήν την ιστορία με τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα ξαναθυμήθηκα παλιές μου αναρτήσεις,  εδώ και εδώ

Read more...

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Αγρότης μόνος ψάχνει.....


Ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της Ελληνικής Γεωργίας και της Εθνικής Οικονομίας :


Μετά το βαμβάκι , τον καπνό, τα σιτηρά την κτηνοτροφία.

Αυτό θα πει εμπνευσμένη Αγροτική Πολιτική.

Θυμηθείτε τις υπουργάρες που την διεκπεραίωσαν, ιδίως μετά το 1980 :

Dream team. Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω;

Σημίτης, Τζουμάκας, Ανωμερίτης, Χατζηγάκης, Δήμας, Μπασιάκος, Τσιτουρίδης, Αργύρης, Δρυς, Μπατζελή.

Πολλά έχουν δει τα μάτια μου μ' αυτό μου φέρνει τρόμο.

Όλα τα κιλά / όλα τα λεφτά . 
Επιδοτήσεις για να μην καλλιεργούμε.
Επιδοτήσεις για να διαλύσουμε την Γεωργία. 
Φωτοβολταϊκά στην πιο γόνιμη γη για να γίνει πράσινος εισοδηματίας (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)  ο αγρότης και να μην καλλιεργεί τίποτα φυσικά.
Τ'αρχίδια του καράμπελα και το μουνί της Χάϊδως.

Βαμβάκι, ζάχαρη, καπνός, σιτηρά, ΤΕΛΟΣ

ΜΟΝΟ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ ΠΛΕΟΝ. 

ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΟΥΤΕ ΛΙΠΑΣΜΑ, ΟΥΤΕ ΝΕΡΟ.
 

Read more...

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

ΦΑΡΜΑΚΕΜΠΟΡΟΙ...




Ο σύνδεσμος εδώ 

Τα σχόλια δικά σας.
Εγώ αδυνατώ να σχολιάσω τον κυνισμό που πηγάζει από τον ελιτισμό της "κάστας", χωρίς να προβώ σε βαρείς χαρακτηρισμούς.

Κρατώ μόνο τα παρακάτω :

"Συνάδελφοι, αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν."

Προφανώς δεν τους ταιριάζει και η ντροπή, αλλά μάλλον η ηθική του έμπορα μαυραγορίτη. Να χαρώ επιστήμονες της υγείας που έδωσαν τον όρκο του Ιπποκράτη.



Read more...

About This Blog

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP